All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Chapter 41 - Chapter 50

สามวันผ่านไปภาพซ่งอู่เดินตามฟ่านอิงกลายเป็นภาพชินตาของผู้คนในจวน เขาตามติดนางมาตั้งแต่คืนที่เขาเมา และมักมานั่งเฝ้านางทำงานโดยไม่สนใจสายตาใครที่จับจ้องมา มิหนำซ้ำบางครั้งบางคราวยังบังคับให้นางไปนั่งจิบชาเป็นเพื่อน เขาทำอย่างกับว่าไม่อยากห่างจากนางแม้เพียงคืบเดียวอย่างไรอย่างนั้นฟ่านอิงพยายามหลีกเลี่ยงทุกวิถีทางแล้ว เพียงแต่ว่าไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาไปได้ เวลาที่นางเห็นหน้าซ่งอู่ทีไร เป็นต้องขมวดคิ้วแล้วก็เดินหนีทุกทีฟ่านอิงเตรียมหอบตะกร้าผ้าไปซักล้างที่ลานซักผ้าด้านหลังเรือน แต่พอเหลือบไปเห็นใครบางคน นางก็ต้องหยุดชะงัก พลางหันไปพูดกับเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า " นายน้อย ที่ตรงนี้ไม่เหมาะให้ท่านมาเดินเล่นนะเจ้าคะ "ซ่งอู่ยักไหล่ " ที่นี่เป็นจวนของข้า ข้าจะเดินไปไหนก็ได้ "ฟ่านอิงถอนหายใจอย่างเงียบๆ คุยกับเขาทีไรนางจะเป็นบ้าทุกที เขามักมาก่อกวนนางทำให้อารมณ์เสีย แล้วหลังจากนั้นก็จะง้องอนนางด้วยขนมของโปรด เป็นอยู่เช่นนี้มาได้สามวันแล้ว ซึ่งนางก็ยอมให้เขาทุกครั้งไป" เช่นนั้นอย่าก่อกวนข้านะเจ้าคะ วันนี้ข้าจำเป็นจะต้องทำงานให้เสร็จ " นางหันกลับไปมองคนที่เดินตามหลังมา อีกฝ่ายพยักหน้าน้อยๆ อย

หยาดน้ำรักถูกปลดปล่อยเข้าไปในร่างกายของฟ่านอิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนมันทะลักล้นออกมาเปรอะเปื้อนกลีบบุปผาจนฉ่ำเยิ้มไปหมด ซ่งอู่ค่อยๆ ถอดถอนแก่นกายลำใหญ่ออก ดวงตาสีดำเข้มจ้องมองภาพตรงหน้า ภาพที่มีสตรีร่างบางคนหนึ่งกำลังนอนหายใจหอบเหนื่อย พลางปรือตามองมาที่เขาคนร่างสูงเอนกายนอนลง เขาจับร่างของฟ่านอิงพลิกกลับมา จากนั้นก็ปัดเส้นผมที่เปียกชื้นออกจากดวงหน้างาม" ท่านพี่ ข้าทำไม่ไหวแล้ว " น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยอ้อนวอนคนรัก" ข้าไม่ทำแล้ว " เขาจุมพิตลงบนหน้าผากมน จากนั้นก็โอบกอดนางเข้ามาแนบชิด กระทั่งผล็อยหลับไปพร้อมกัน....สี่เดือนผ่านไปหลังจากแต่งงานกันซ่งอู่ก็พาภรรยาย้ายมาอยู่ที่ชายแดนทางเหนือด้วยกัน แม้ในตอนแรกมารดาของเขาจะคัดค้าน แต่พอฟ่านอิงเป็นคนเอ่ยปากขอมาเอง บิดามารดาของซ่งอู่ก็ยอมอนุญาตให้นางติดตามเขามาด่านถังกวานแห่งนี้อยู่ติดทะเล ชาวบ้านที่อยู่ที่นี่ต่างทำอาชีพการประมงกันเสียส่วนใหญ่ ถึงแม้ที่นี่จะอยู่ใกล้พื้นที่ทำศึก แต่ชาวบ้านกลับใช้ชีวิตได้ตามปกติ ไม่ต้องคอยระแวดระวังมากนัก ด้วยว่ามีกองทัพทมิฬคอยคุ้มครองพวกเขาอยู่สามีภรรยาเดินจูงมือกันขึ้นมาบนป้อมปราการ แสงสีนวลในยามเย็นกระทบลงบนผิว

กลีบดอกซิ่งสีชมพูอ่อน​พัดพลิ้วไปตามสายลม และร่วงหล่น​ลงสู่พื้นหินอ่อน บ่งบอก​ว่าอีกไม่นานก็ได้เวลาเก็บเกี่ยว​ผลผลิต​ของมันแล้ว พืชไม้ชนิดนี้นับว่ามีสรรพคุณ​มากมายทีเดียว ดอกสามารถ​ใช้บำรุงผิวพรรณ​ได้ เมล็ดนำไปเป็นยา​รักษา​โรค ส่วนผลก็เก็บไปกินได้เหมือนผลไม้ทั่วไป​ รสชาติ​ของมันเมื่อสุกแล้วจะมีรสชาติ​เปรี้ยว​อมหวาน เหมาะกับสตรีอย่างหยางซินเป็นอย่างยิ่ง เพราะรสชาติ​ชีวิต​ของนางในตอนนี้ก็มีทั้งเปรี้ยว ทั้งหวาน บางคราก็ขมจนกลืนไม่ลง แม้อยากคายก็ทำไม่ได้อีกเช่นกัน ดวงตาเรียวเล็กละออกจากภาพสวยงามตรงหน้า พลางหันกลับมาจิบชาอย่างสบายใจ นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว นับตั้งแต่​นางเข้ามาอยู่ในร่างของท่านหญิงหยางซิน ผู้เป็นบุตรสาวของจวิ้นอ๋องจากแคว้นหมิง ชีวิต​เหมือนจะดียิ่ง ทว่าพอได้รู้จักกับองค์​หญิงลี่อิง จู่ๆ ความทรงจำ​ของนางก็กลับมาครบถ้วน​ ที่แท้นางเข้ามาอยู่ในโลกนิยายนี่เอง มิหนำซ้ำ​ยังได้รับบทเป็นเมียเก่าของพระเอก ที่ถูกผู้เป็นสามีฆ่าตายในตอนจบ เพราะจับได้ว่านางแอบส่งสารลับไปให้บิดาที่อยู่แคว้นหมิง ซึ่งนั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน ในนิยายมีเฉลย​ไว้แล้วถึงผู้อยู่เบื้องหลังของ​เหตุการณ์​นี้ เดิ

หยางซินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดร้าว​ไปทั้งตัว เมื่อคืนนางถูกสามีรังแกอย่าง​หนักหน่วง​ พอนวดเสร็จ​เขาก็ลากนางมาที่ห้องโดยไม่พูดคำใด กว่าที่เขาจะอิ่มหนำ​สำราญ​เวลาก็ล่วงเลย​ผ่านยามห้ายไปแล้ว นัยน์ตา​เรียวเล็กหรี่มองคนที่นอนหลับตาอยู่ข้างกาย เสียงลมหายใจ​ของเขาดังสม่ำเสมอ​ บ่งบอก​ว่าเจ้าของร่างได้หลับสนิทไปแล้ว คนบ้า! เล่นงานข้าซะแข้งขาอ่อนแรงเลยนะ หยางซินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นางกำลังพยายามควบคุม​อารมณ์​เดือดดาล​ของตนอยู่ ท่อนขาเรียวงามถูกบางสิ่งบางอย่าง​ดุนดันอยู่ ความร้อนผ่าวสัมผัส​เฉียดโดนเนินเนื้อสาวของนางอย่างจงใจ ใบหน้าพริ้มเพรา​ก้มมองของสิ่งนั้นทันทีว่ามันคืออะไร และแล้วนางก็ได้เห็นเต็มตา... ส่วนที่เคยสงบลงไปแล้วกลับมาผงาดเหยียดตึงอีกครั้ง ลำกายที่แข็งและใหญ่ของเขากำลังดุนดันเข้ามาในร่างของนางอย่างเชื่องช้า​ " หยุดนะ เจ้าจู๋ยักษ์! " มือเรียวฟาดไปที่ของสิ่งนั้นอย่างตั้งใจ ที่จริงนางอยากจะหากรรไกร​มาตัดมันทิ้งไปเสียด้วยซ้ำ​ แต่กลับทำไม่ได้เพราะเจ้าของมันดุมาก " โอ๊ย! " กู้ซานหลางสะดุ้ง​ตื่นพร้อมกับ​ส่งเสียงร้องโอดครวญ ​ นัยน์ตา​คมกริบ​ราวคมดาบจ้องไปที่ภรรยาตัวน้อยของตน นางถดถอย

หยางซินออกมาเที่ยวชมเมืองกับเสี่ยวซื่อ เพราะไม่อยากอยู่ในจวนกับสามีหื่นกามผู้นั้นทั้งวัน เขามักมองหาโอกาส​มาเล่นงานนางเสมอ ขนาดงานยุ่งแค่ไหนก็ยังปลีกตัว​มาได้ นางละรู้สึก​ทึ่งในความสามารถ​ของเขาเสียเหลือเกิน คนที่ฝักใฝ่​ในเรื่องเช่นนี้ เห็นทีจะมีแค่เขาคนเดียวกระมัง " เสี่ยวซื่อ ข้าอยากสั่งตัดเสื้อเพิ่มอีก " หยางซินหันไปมองทางร้านตัดเสื้อ พลางก้าวขาเดินนำหน้าสาวใช้ไป นางจำเป็นต้อง​ตัดเสื้อผ้า​เพิ่ม เพราะอยากได้ชุดที่มันดูทะมัดทะแมง​มากกว่านี้ ในช่วงหลบหนีจะได้ไม่เทอะทะ ​จนพลอยทำให้การเดินทาง​ล่าช้า " นายหญิงเพิ่งตัดเสื้อไปเมื่อห้าวันก่อนเองมิใช่หรือเจ้าคะ?" เสี่ยวซื่อเดินตามผู้เป็นนายเข้าไปในร้าน พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย​ เพราะเมื่อไม่นานมานี้นางเพิ่งมารับเสื้อที่นายหญิงสั่งตัดไป " มันก็ใช่อยู่ แต่ข้าอยากผลาญ​เงินเขาอีก ข้าจะใช้จนกว่าเขาจะหมดตัวเลยคอยดูเถอะ " หยางซินพูดไปอย่างนั้น นางรู้ดีอยู่แล้วว่าถึงจะใช้ไปเท่าไหร่ เงินของกู้ซานหลางก็ไม่มีทางลดลง​แม้แต่น้อย​ เพราะเขาได้ชื่อว่าเป็นผู้มั่งคั่ง​ที่สุดในเมืองนี้ แต่มักทำตัวมัธยัสถ์​จนผู้คนคิดว่าเขายากจนข้นแค้น​ ไม่ว่าจะเป็นจวน เสื้