รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

หานอิงหลันแฝงตัว​เข้ามาเป็นนางกำนัล​ตามแผนการ​ของพี่ชาย โดยหน้าที่ของนางคือเข้าไปช่วยรักษาอาการ​ประชวรของฮ่องเต้​ให้ดีขึ้น หากนางทำสำเร็จ​ ก็จะสามารถช่วยเป๋ยอ๋องได้เช่นกันพอผ่านการคัดเลือก​นางกำนัล​เสร็จ​ หานอิงหลันก็ได้ประจำ​อยู่ที่ตำหนัก​หมิงหลง ซึ่งเป็นที่พำนัก​ของฮ่องเต้​พวกนางกำนัล​ถูกแบ่งเวรยามออกเป็นสามช่วงเวลาด้วยกัน ซึ่งหานอิงหลันขออาสาอยู่เวรดึก เพราะจะได้สะดวก​ในการรักษาการ​ป่วยของฮ่องเต้​ครั้นถึงเวลาปฏิบัติหน้าที่ หานอิงหลันก็แอบพกยาแก้พิษมาด้วย นางสังหรณ์​ใจว่านี่ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดา มันจะต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น" พี่หญิง! ท่านง่วงงั้นหรือ? " หานอิงหลันถามนางกำนัล​ที่เข้าเวรยามด้วยกัน" นิดหน่อย​ วันนี้ข้ารู้สึก​เพลียๆ " " เช่นนั้นไปงีบสักหน่อยดีหรือไม่ ส่วนทางนี้ข้าจะดูแลให้เอง "หานอิงหลันพยายามเกลี้ยกล่อม​อีกฝ่าย นางจะได้หาจังหวะ​เข้าไปตรวจพระวรกายของฮ่องเต้​ ว่าที่จริงแล้วพระองค์ทรง​เจ็บป่วย​ด้วยโรคหรือว่าเป็นเพราะอย่างอื่นกันแน่! " ไม่ได้หรอก ประเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า ข้ากับเจ้าคงได้ถูกลง

หานอิงหลันลักลอบ​ออกจากวังภายในคืนนั้น นางรีบนำจดหมายที่ฮ่องเต้​ทรงเขียนขึ้นมา นำไปให้พี่ชายของนาง" ท่านพี่! ฝ่าบาททรงรับสั่ง​ว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ? " หานอิงหลันไม่รู้ว่าเนื้อหาภายในเขียนไว้ว่าอย่างไร นางมีหน้าที่แค่นำมาให้พี่ชายตามที่ฮ่องเต้​รับสั่ง แต่ถึงอย่างนั้น​นางก็อยากรู้อยู่ดี" ให้เตรียมกองกำลัง​ให้พร้อม " น้ำเสียงราบเรียบ​เอ่ยออกมา พลางมองใบหน้าของน้องสาว คราวนี้ให้เป็นหน้าที่ของเขาเอง หานอิงหลันไม่ควรมาเสี่ยงชีวิต​อีก" จะเกิดเหตุ​นองเลือด​กันหรือ? " น้ำเสียงและสีหน้าของนางบ่งบอก​ว่ากำลัง​เป็นกังวล" ไม่หรอก! " ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบผมของน้องสาวเพื่อปลอบประโลม​นาง พร้อมกับ​กล่าวบางอย่างขึ้นมา " ส่วนเจ้าก็รีบไปนำตัวท่านอ๋องออกมาได้แล้ว ยามนี้เขาคงรอเจ้าอยู่ " " เจ้าค่ะ " หานอิงหลันยังเหลือสิ่งที่จะต้องทำอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือนำราชโองการ​ของฮ่องเต้​ไปนำตัวเป่ยอ๋องออกมา " หากพาตัวเขาออกมาได้แล้ว อย่าเพิ่งพากลับเข้าไปในวังหลวง​เด็ดขาด​ พาเขามาพักที่จวนของเราก่อน ประเดี๋ยวข้าจะแจ้งท่านแม่ไว้ให้ "หานอิงหลันพยักหน้

หลังจากห่าวอี้หายดีแล้ว เขาก็เข้ามาในวังหลวง​ตามพระประสงค์​ของฮ่องเต้​ ดวงตาคมกริบ​ทอดสายตา​มองบรรยากาศ​ที่เขาเคยคุ้นเคย​ แม้ว่าจะไม่ได้กลับมาหลายปีแล้วก็ตาม มีหลายสิ่งหลายอย่าง​เปลี่ยนไป แต่กระนั้น​ก็ยังมีบางสิ่งที่ไม่เปลี่ยน ชายหนุ่ม​เดินมายังตำหนักประทับของฮ่องเต้​ เมื่อมาถึงขันทีที่เฝ้าอยู่หน้าประตู​ก็แย้มยิ้มให้เขาพร้อมกับ​เปิดประตู​อย่างเร็วไว พอเข้ามาในห้องโถง​ได้แล้ว สายตาของห่าวอี้ก็เหลือบมองหาเจ้าของตำหนัก อีกฝ่ายกำลัง​นั่งตัดกิ่ง​ก้านของไม้ประดับ​อยู่ " ถวายบังคม​พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท " เขารีบทำความเคารพ​อีกฝ่าย โดยที่สายตายังคงหลุบมองพื้นไม่เงยหน้าขึ้นมา ระยะห่างระหว่าง​เขากับบิดามีไม่ถึงสองฉื่อ แต่ทว่าในความรู้สึก​ของเขามันช่างห่างไกลเหลือเกิน ห่าวอี้ยังไม่รู้เรื่องราว​ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ฉะนั้นความน้อยเนื้อต่ำใจ​ในตัวของบิดายังคงหลงเหลือ​อยู่ " บาดแผล​ของเจ้าหายดีแล้วหรือ? " ฮ่องเต้​วางของมีคมที่อยู่ในมือลง เขาหันหน้ามามองบุตรชายที่เอาแต่ยืนก้มหน้า​ " ทำตัวตามสบายเถิด วันนี้ที่ข้าเรียกเจ้ามาไม่ได้เกี่ยวกับ​การงานของเจ้าหรอก ข้าแค่อยากพูดคุย​กับเจ้าตามประสาพ่อลูก " พอห่าว

หนึ่งเดือนผ่านไปพิธีมงคลสมรส​ถูกจัดขึ้นในวัง เกี้ยวเจ้าสาวถูกยกมาที่ตำหนัก​บูรพา​ หญิงสาวในชุดสีแดงแกมเขียวก้าวขาลงมาจากเกี้ยวอย่างระมัดระวัง​ โดยมีสาวใช้อย่างซูหลิงคอยประคองมือเดินอยู่ข้างๆใบหน้าหวานภายใต้ผ้าเนื้อบางสีแดงเงยขึ้นมองป้ายชื่อตำหนักที่ตนจะต้องอยู่ถาวร ในใจของหานอิงหลันเริ่มเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมา นางไม่นึกเลยว่าตนเองจะมาถึงขั้นนี้ได้ นางเข้าใจว่าห่าวอี้จะพานางไปอยู่ที่หัวเมืองเป่ยเสียอีกทว่าหลังจาก​อีกฝ่ายได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้​ ตำแหน่ง​ที่เคยเป็นอยู่ก็เริ่มเปลี่ยนไป นางยังจำได้อยู่เลยว่าตนเองแสดงสีหน้าเช่นไร ยามได้ยินราชโองการ​ที่ฮ่องเต้​ทรงร่างขึ้นมา บิดาของห่าวอี้พระราชทาน​สมรสให้แก่นางและเขา อีกทั้งยังสถาปนา​ห่าวอี้ขึ้นเป็นองค์​รัชทายาท​ หากนางไม่ตกใจน่ะสิ! จึงจะเรียกว่าแปลกหานอิงหลันถูกพาตัวมาที่ห้องหอ พิธี​การต่างๆ ทำเสร็จ​ตั้งแต่​อยู่หน้าท้องพระโรง​แล้ว พิธีการยิ่งใหญ่​อลังการ​เสียจนหานอิงหลันรู้สึก​เหนื่อย แต่พอได้มองใบหน้าของเจ้าบ่าว นางกลับรู้สึก​ยินดีและตื้นตันใจ​อย่างบอกไม่ถูก " หิวหรือไม่? " ห่าวอี้เดินตามอี

หานอิงหลันยกตัวขึ้นพร้อมกับ​ก้มลงไปมองส่วนที่มันเสียดสี​กับร่างกาย​ของนาง มือสั่นเทาเอื้อมไปจับอาวุธ​ลับของอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆนางจับส่วนหัวสอดใส่เข้ามาในร่องเสียวอย่างช้าๆ​ จากนั้นก็ค่อยๆ กดสะโพก​ของตนเองลง มือทั้งสองข้างไม่รู้จะเอาไปวางที่ไหน นางจึงนำมาจับหน้าอกของตนเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้มันกระเพื่อม​ขึ้นลงห่าวอี้มองภาพเย้ายวน​ตรงหน้า เขาก็อยากค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป อยู่หรอก แต่ว่าส่วนนั้นของเขา มันกลับทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว สะโพกสอบกระแทกสวนขึ้นไปด้านบน จนร่องรักของนางดูดกลืน​แก่นกายลำอวบเข้าไปจนหมด" อ๊างงง! ท่าน อ๊ะ! อย่าเพิ่งสิ "เขาไม่ปล่อยให้นางได้เตรียมใจ มือทั้งสองข้างจับตรึงบั้นเอวบางเอาไว้ จากนั้นก็กระดกเอวกระแทกกระทั้น​ขึ้นไป หานอิงหลันตัวสั่นสะท้าน​ไปหมด นางไม่เคยได้ลิ้มลอง​รสรักเช่นนี้มาก่อน เขาปรนเปรอ​ให้นางเสียจนหน่ำใจ​ ส่วนนางก็มีหน้าที่แค่รอรับแรงกระแทก​จากเขาเพียงอย่างเดียว" อ๊ะๆ มันจุก"" เสียวหรือไม่?"" มันเสียวจนจะขาดใจอยู่แล้ว อ๊างงงง... ท่านี้มันลึก "ยิ่งมีอารมณ์​มากเท่าไร ภายในร่องรักของนางก็ยิ่งกระตุกรัดท่อนเอ็นอวบแน่นขึ้น เส้นเลือดปูดโปนเสียดสี​กับส่วนอ่อน