Todos os capítulos de พูดเองนะว่าไม่รัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

“โมโหตัวเองจัง ฮือ” พูดไปก็สะอื้นไห้ไปด้วย เธอโมโหที่ตัวเองทำตัวเหมือนเด็กอ่อนต่อโลก อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนั้นผู้ชายที่เธออยู่ด้วยไม่ใช่อคิระ เธอจะเอาตัวรอดจากการปลุกปั่นความต้องการทางธรรมชาติของร่างกายได้หรือไม่ หรือเธอจะเป็นแบบที่อคิระว่า ‘ก็ไม่ยาก’“เกลียดตัวเองจัง ฮึก...”ปึง!“เธอเกลียดฉันคนเดียวก็พออลินญา”“…!”เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นหลังจากบานประตูห้องน้ำถูกเปิดเข้ามา อลินญาได้ยินเสียงเปิดประตูแต่ก็อายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เดินเข้ามาใช้ห้องน้ำ เธอกลัวจะทำคนอื่นตกใจที่ต้องมาเห็นผู้หญิงนั่งก้มหน้าร้องไห้ส่งเสียงสะอื้น แต่ดันเป็นตัวเองที่ต้องมาตกใจกับเสียงของคนที่ไม่คิดว่าเขาจะมาอยู่ตรงนี้“ราฟ”ยอมเงยหน้าขึ้นมาก็ได้ เป็นอคิระจริง ๆ ด้วย เขากำลังมองมาที่เธอ ดวงตาคมไม่สะท้อนความรู้สึกอะไรออกมาให้อลินญาได้รับรู้ เขาแค่จ้องเธอนิ่งแต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้อลินญาสติแตกได้แล้ว เธอจะรู้สึกดีกว่ามากหากเขาจะอ้าปากต่อว่าเธอออกมาตรง ๆ ด่าแรง ๆ ก็ยังดีกว่ามองกันด้วยสายตาเรียบเฉย ทำแบบนี้เธอรู้สึกอึดอัดมากกว่า“ลุกขึ้น” เสียงเข้มเอ่ยสั่ง แต่คนที่ถูกสั่งให้ลุกขึ้นยังไม่ยอมขยับตัว อลินญาเบือนห

“ครั้งนี้จะสอนจริง ๆ ไม่พาทำอย่างอื่นหรอก” อันนี้พูดจริงจังนะเนี่ย อลินญาโตแล้วหากจะอยากลองไว้เพื่อเป็นประสบการณ์ชีวิตเขาก็จะสอนให้ ส่วนหลังจากที่สอนเสร็จแล้วเธอจะเป็นอย่างไรต่อก็คงต้องปล่อยให้เธอจัดการชีวิตของตัวเอง“ราฟ” อยากโวยวายแต่พอเห็นว่าทั้งสีหน้าและแววตาของอคิระไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายแอบแฝง อลินญาเลยเลือกที่จะไม่ทำเสียงแข็งใส่เขาแล้วเปลี่ยนมาพูดอย่างปกติแทน“อลินไม่อยากรู้แล้วค่ะ ไม่อยากลองสูบบุหรี่แล้ว”“ทำไมละ” อคิระเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างอยากรู้ เธอไม่อยากลองเพราะเปลี่ยนใจแล้วจริง ๆ หรือเป็นเพราะเหตุการณ์หวามไหวที่ผ่านมา“ก็ตอนที่เราจูบกัน อลินได้กลิ่นบุหรี่จากลมหายใจของราฟและรสชาติในปาก...มันเฝื่อน”อายจังที่ต้องมาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าอคิระ แต่มันก็คือความรู้สึกจริง ๆ ของเธอ และก็แปลกใจที่ตัวเองสามารถพูดเรื่องที่ทำให้ตัวเองเขินต่อหน้าเขา มันน่าแปลกนะที่เธอพูดเรื่องน่าอึดอัดต่อหน้าคนที่ชอบทำให้เธออึดอัดใจได้อย่างสบาย ๆ มันเหมือนกับว่าต่อให้คนตรงหน้าจะคือคนเดียวกันที่ทำให้เธอเป็นประสาทแต่ก็ยังเป็นเขาที่ทำให้เธอเป็นตัวของตัวเองได้อย่างสบายใจ“มันแย่เหรอ” ก็อลินญาเล่นทำหน้าแบบนั

“อย่าบอกนะ ว่าแอบมีใจให้คนใจร้ายอย่างฉันไปแล้ว” อคิระรู้ตัวว่าเขาเป็นแบบนั้นในสายตาของอลินญาเสมอ และเธอไม่ผิดที่จะรู้สึกต่อเขาแบบนั้นเลยเพราะเขาก็ไม่ได้ทำดีต่อเธอนัก เรื่องทำให้อลินญาร้องไห้เป็นงานถนัดของเขาเลยล่ะ ยกเว้นวันนี้นะที่เขารู้สึกไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองทำ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้อลินญาเสียน้ำตา วันนี้ไม่ได้สนุกเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกแล้ว“ไม่ใช่นะ อลินไม่ได้มีใจให้ราฟสักหน่อย”“งั้นเธอมีใจให้ผู้ชายคนอื่นแล้วเหรอ” คำถามนี้เขาทำเสียงเข้มจัง แววตาดูจริงจังแปลก ๆ จนอลินญาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจอารมณ์ของอคิระ“ไม่มีค่ะ ไม่มีใจให้ใครทั้งนั้นแหละ”“...กินต่อสิ” เหมือนจะเป็นคำตอบที่คนถามพึงพอใจพอสมควรเพราะอคิระไม่พูดอะไรอีกนอกจากยิ้ม ซึ่งอลินญาก็ยังไม่เข้าใจอาการที่เหมือนผีเข้าของอคิระ แม้จะยังสงสัยแต่ก็ปล่อยผ่านไปก่อนและยอมให้อคิระป้อนต่อเพราะเธอหิวมาก‘อ่อนโยนก็เป็นนะเนี่ย’ อลินญาแอบยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง เธอแอบมองสายตาของอคิระอยู่หลายครั้งขณะที่เขาตั้งใจป้อนออมเล็ตเข้าปากเธอ นอกจากจะป้อนแล้วยังคอยเช็ดมุมปากที่เลอะให้เธอด้วย ท่าทางของเขาในตอนนี้อ่อนโยนขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม

“คุณโยชิเก่งจังเลยนะคะ ดูสิเลือกเสื้อผ้ามาได้ถูกใจอลินสุด ๆ เลยค่ะราฟ แถมยังเลือกมาได้พอดีตัวอลินมากด้วย” อลินญาชมเปาะถึงคนที่ใจดีนำชุดที่เหมาะสมจะใส่ไปทำงานมาให้เธอถึงเพนต์เฮ้าส์ของคิระ ยังแอบเสียดายอยู่เลยที่ไม่ได้ออกมาขอบคุณโยชิด้วยตัวเองเพราะตอนนั้นเธอกำลังอาบน้ำอยู่“จะไปชมมันทำไม คนที่เธอควรชมและกราบที่อกคือฉันต่างหาก” อคิระทำเสียงไม่พอใจขณะเปิดประตูเดินลงจากรถไปโดยไม่ยอมรอให้อีกคนเดินไปพร้อมกัน“เธอมันน่าโมโหจริง ๆ อลินญา”“อะไรนะคะ” คนที่ขาสั้นกว่าพึ่งจะเดินตามทันจึงทำให้ไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้าที่อคิระพูดออกไป“เปล่า” ตอบสั้น ๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ มันน่าโมโหไหมละ ทั้งที่เขาเป็นคนจัดแจงทุกอย่าง เป็นคนบอกโยชิทั้งหมดว่าอยากได้ชุดแบบไหน ไซซ์เท่าไหร่ แต่คนที่ได้รับความดีความชอบกลับเป็นไอ้เพื่อนเวร‘รู้งี้ น่าจะปล่อยให้นอนที่โซฟาทั้งคืน ไม่น่าอุ้มมานอนที่เตียงเลย!’ ทำคุณบูชาโทษโปรดยัยซื่อบื้อได้บาปแท้ๆ คนบ่นในใจแต่อีกคนยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ อคิระถึงได้ดูเหมือนหงุดหงิดทั้งที่ตอนออกจากคอนโดก็ยังดี ๆ อยู่เลย ตลอดการเดินทางมาที่บริษัทก็ยังปกติ จนกระทั่ง

พูด ๆ ไปแล้วก็เข้าใจความคิดของคนอื่นขึ้นมาเลย เป็นใครก็คงเข้าใจกันแบบนั้นทั้งนั้น จะโทษคนอื่นไม่ได้หรอกและเธอก็ไปห้ามความคิดใครไม่ได้ด้วย แต่จะให้เข้มแข็งไม่รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ยินมาก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน เธอยังไม่มีภูมิต้านทานกับการถูกนินทาเสีย ๆ หาย ๆ แบบนี้ ไม่เคยเจอเรื่องกระทบจิตใจได้เท่านี้มาก่อน แม้แต่อคิระที่ชอบแกล้งเธอ ชอบทำร้ายความรู้สึกของเธอ อลินญายังไม่รู้สึกเศร้าใจได้เท่านี้เลย“ก็ฉันพอใจ ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ ฉันก็มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ใครทำงานในตำแหน่งอะไร”“มองยังไงอลินก็ยังเป็นเด็กเส้นอยู่ดี ทั้งที่อลินไม่ได้เป็นและไม่ได้ใช้เต้าไต่ด้วย...” พอพูดมาถึงตรงนี้อุณหภูมิบนใบหน้าก็ร้อนฉ่ายิ่งกว่าน้ำต้มเดือดเมื่อหวนคิดถึงเรื่องเมื่อคืน อลินญาไม่ได้อยากคิดและเธอพยายามจะลืม ๆ มันไปด้วยซ้ำแต่คำว่าเต้านั่นแหละที่ทำให้เธอคิดถึงตอนที่อคิระสัมผัสหน้าอกของเธอ ความรู้สึกวาบหวิวยังคงค้างอยู่เลย“เรื่องเมื่อคืนไม่เกี่ยวกันนะ อลินเมาควันบุหรี่” อายมากแต่ก็ต้องพูดเพื่อความบริสุทธิ์ของตัวเอง เขาให้เธอเป็นเลขาก่อนหน้านั้นแล้วนะ และเรื่องนั้นมันก็แค่อุบัติเหตุ สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรา