Todos los capítulos de พูดเองนะว่าไม่รัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

อลินญาได้รับคำตอบที่เธอสงสัยแล้ว แต่ก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไปเธอคิดว่าควรจะต้องพูดอะไรสักหน่อยเพื่อไม่ให้เป็นการเข้าใจผิดกันไปมากกว่านี้“อลินไม่รู้หรอกนะคะว่าใครเป็นคนสร้างเรื่องเต้าไต่นี้ขึ้นมา แต่อลินไม่ได้ทำแบบนั้นค่ะและพี่แจนช่วยหยุดพูดจาแบบนี้กับอลินด้วยนะคะ อลินเสียหาย”“เสียหาย ว๊าย กล้าพูดนะคะคุณเด็กเส้น ตอนนี้ไม่เหลืออะไรให้เสียแล้วค่ะ ทุกคนที่นี่เข้าใจเหมือนกันหมดและไม่มีใครชอบเธอ” แจนยกมือขึ้นทาบอกทำเป็นรับไม่ได้กับคำพูดของอลินญา“ยุ้ยว่าพี่แจนต้องปล่อยข่าวใหม่แล้วค่ะ...อุ๊บ!”เดี๋ยวนะ ยุ้ยพูดแล้วรีบทำหน้าตกใจ ยกมือขึ้นมาปิดปากจนสนิท อีกทั้งคุณสรและแจนยังหันไปมองด้วยแววตาวาวโรจน์ใส่ยุ้ย ‘ต้องใช่แน่’ บุคคลผู้เป็นต้นต่อของความไม่สงบสุขของอลินญา คือแจน!“พี่แจนอิจฉาเหรอคะ” อลินญาถามตามสิ่งที่เธอคิดเพราะไม่มีคำไหนจะตรงกับแจนได้เท่าคำนี้อีกแล้ว“นี่หล่อน! ฉันไม่ได้อิจฉาเธอ” แจนรีบแย้งก่อนจะหันกลับมาต่อว่าคนที่ปากลั่นไม่รู้จักเวลา“อียุ้ย”“ยุ้ยขอโทษค่ะพี่แจน” เพียะ ยุ้ยตบปากตัวเองไปหนึ่งทีเป็นการทำโทษที่เก็บปากไม่สนิท“ฉันจะทดไว้ก่อน” แจนชี้หน้ายุ้ยทำสายตาดุ เธอจะเก็บไว้ในใจก่

“ฉันรู้แล้ว” อคิระเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างจากคลิปที่สั่งให้ปกรณ์มาแอบถ่ายไว้ เพราะเขามีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นเพราะเขาได้กลิ่นแปลก ๆ จากพนักงานทั้งสามคนมาสักพักแล้วแต่จะพูดหรือทำอะไรก็ต้องมีหลักฐาน เพียงแต่ไม่คิดว่าการได้หลักฐานครั้งนี้ต้องแลกมาด้วยการเจ็บตัวของอลินญา“ที่นี่มีกฎ ฉันจะต้องทำตามกฎของบริษัท”“...” อลินญานิ่งไปชั่วชณะ เธอกำลังคิดตามเหตุและผลของอคิระและเธอเข้าใจก่อนจะกอดเขาแน่น ๆ แล้วพูดออกไปว่า“ถ้าการตัดสินอยู่ภายใต้กฎของบริษัทอย่างยุติธรรม อลินก็ยินดีให้ราฟตัดสินโทษตามกฎค่ะ อลินสัญญาว่าจะไม่โกรธราฟ” จะเป็นเรื่องแรก ๆ ที่อคิระทำกับเธอแล้วอลินญาจะไม่โกรธเขาเลย“เธอจะไม่ตัดฉันออกจากชีวิตใช่ไหม” กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น อยากรู้จากปากว่าเธอจะไม่โกรธเขาจริง ๆ ใช่ไหม การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก“ราฟไม่รำคาญอลินแล้วเหรอคะ” เงยหน้าขึ้น ช้อนสายตามองเขาอย่างอยากรู้ คำถามของเขามีความหมายต่อใจเธอแล้วนะ“รำคาญ”“...” อลินญาหน้างอทันที ตอบแบบนี้อย่าตอบเลย“แต่ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะรำคาญตัวเองมากกว่า”“ราฟ...” ดวงตากลมสั่นระริกพอ ๆ กับหัวใจดวงน้อยของอลินญาที่สั่นไหวไปกับคำต

“ด้วยความผิดทั้งหมดนี้ ผมคงยอมให้พวกคุณทำงานกับAKRต่อไปไม่ได้ และเพื่อเป็นบทเรียนไม่ให้พนักงานคนอื่นทำเป็นเยี่ยงอย่าง ผมจำเป็นต้องทำตามกฎของบริษัทคือ...” อคิระค้างคำพูดเอาไว้ เขาเลื่อนสายตามามองอลินญาครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจพูดคำต่อมา“เชิญออก!”“เชิญออก! ทะ ท่านประธานหมายถึงไล่พวกเราออกเหรอคะ” แจนพูดในสิ่งที่สมองของเธอประมวลผลออกมาได้และจากที่เธอทำงานอยู่ในแผนกHRมานาน เธอย่อมรู้กฎนี้ดี ไม่ว่าจะที่ไหนหากมีเรื่องทะเลาะวิวาทผลสรุปจะต้องลงเอยที่ถูกเชิญออก คิดแล้วเจ็บใจ พวกเธออุตส่าห์วางแผนมาอย่างดิบดีเพื่อไม่ให้มีหลักฐาน แต่สุดท้ายก็ไม่รอดจนได้“กฎย่อมเป็นกฎ แจนทราบค่ะ แต่...” แจนเลื่อนสายตาจิกกัดไปทางอลินญาที่ตอนนี้ก็มองเธออยู่เช่นกัน“หากท่านประธานจะไล่พวกเราออก ก็ต้องไล่น้องใหม่ออกด้วยนะคะ เพราะการทะเลาะวิวาท ไม่ว่าจะใครเริ่มก่อนก็ต้องถูกเชิญออกทั้งสองฝ่าย มันคือกฎ”อลินญามองไปยังอคิระที่ไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา สายตาของเขายังนิ่งขณะรับฟังคำพูดของแจน และตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ไม่ว่าอคิระจะตัดสินใจยังไงเธอก็ต้องยอมรับกฎของบริษัท“คุณไม่จำเป็นต้องทวนเรื่องกฎให้เจ้

“ผมต้องกราบขอโทษคุณลุงกับคุณป้าที่ดูแลอลินได้ไม่ดีพอ ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเองครับ” คำขอโทษพร้อมสองมือพนมขึ้นไหว้ศรัญและอรพิน อคิระรู้สึกอย่างที่เขาพูดจริง ไม่ได้เป็นการประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อให้ตัวเองดูดีและเชื่อว่าผู้ใหญ่ทั้งสองท่านรับรู้ได้ว่าเขาขอโทษจากใจ อคิระเป็นคนตรง ๆ ไม่ทำอะไรที่ขัดต่อความรู้สึกของตัวเองอยู่แล้ว“ลุงกับป้าเข้าใจการตัดสินใจของราฟ อย่าคิดมากเลยหลานชาย” ศรัญเองก็เป็นเจ้าของบริษัทเช่นกันเขาย่อมเข้าใจสถานะของอคิระดี เมื่อเราเป็นเจ้านายมันเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอกับความลำบากใจแต่ในขณะเดียวกัน การตัดสินใจที่เด็ดขาดก็เป็นสิ่งที่เจ้าของบริษัทพึงมีศรัญผ่านมาหมดทุกอย่างแล้วหากเขาไม่แข็งพอคงไม่สามารถพาธุรกิจของตัวเองและธนาคารที่เขาเป็นเจ้าของให้อยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ อคิระเองก็ต้องเจอเช่นเดียวกันแม้เหตุการณ์ที่ผ่านมานี้คนที่ได้รับผลกระทบจะเป็นลูกสาวสุดที่รักของเขาแต่กฎย่อมเป็นกฎและเจ้านายที่ดีต้องรักษากฎระเบียบให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียความน่าเชื่อถือในสายตาของลูกน้องและเสียการปกครอง“ป้าต้องขอบคุณราฟมากนะลูก ที่เป็นห่วงอลินและยังมีน้ำใจขับรถมาส่งน้องที่บ้าน” อรพินเลี้

“คุณอลิน” กำลังจะเดินตามศรัญและอรพินเข้าไปในสาขาย่อยของธนาคารSRS จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากข้างหลังของอลินญา เป็นเสียงที่จะว่าคุ้นก็คุ้น แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร อลินญาจึงหันกลับไปหาเจ้าของเสียงและก็พบว่า“อ่าว คุณ...” แย่จังอลิน ทำไมถึงลืมชื่อของเขาไปได้นะ เขาที่อยู่ตรงหน้าเธอคือหนุ่มนักกีฬาว่ายน้ำระดับทีมชาติที่เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอได้เห็นเขาเดินแบบในงานแฟชั่นโชว์ของนีลเออร์ตูร์“เชนครับ นี่อย่าบอกนะว่าคุณอลินลืมชื่อของผม” ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้อลินญามากขึ้นอีกนิดเพื่อที่การพูดคุยของเราจะได้ไม่ต้องเปล่งเสียงดังมากจนเกินไป“อลินต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ สารภาพเลยว่าลืมชื่อคุณเชนจริง ๆ” ลืมก็ยอมรับว่าลืม และหวังว่าคนตรงหน้าจะไม่ถือโทษโกรธเคือง“แต่หลังจากนี้จะจำแม่นเลยค่ะ”“อย่าคิดมากครับ เราไม่ได้คุยกันบ่อย ๆ จะลืมชื่อกันบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกครับ”เชนรีบบอกพร้อมระบายยิ้มจริงใจให้อลินญา เราไม่ได้เป็นคนรู้จักกันมาก่อนและเขากับเธอเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง หากเธอจะลืมหรือไม่ได้อยากจำก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ที่เขาจำชื่อของเธอได้เพราะสะดุดตากับความน่ารักของอลินญาตั้งแต่แรกพบ ในมุมของเช