Todos los capítulos de พูดเองนะว่าไม่รัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ฉันไม่รับเธอเข้าทำงาน” น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้แสดงออกถึงความไม่พอใจ ไม่ได้มีท่าทางยียวนอะไรออกมาเพื่อยั่วโทสะคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขาสำหรับชายหนุ่มแล้วเมื่อเขาไม่อยากรับก็คือไม่รับ ไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลให้คนที่มาสมัครงานอย่าง ‘เธอคนนี้’ ต้องเข้าใจ ส่วนเหตุผลนั้นก็ไม่ได้มีอะไรมากเลยก็แค่ไม่อยากรับแค่นั้น สั้น ๆ ง่าย ๆ และด้วยตำแหน่งประธานบริษัทการตัดสินใจของเขาถือเป็นที่สิ้นสุด“ราฟไม่มีเหตุผลนะคะ” แน่นอนว่าคำกล่าวหานี้ไม่ได้เป็นการกล่าวหาแบบไร้เหตุผลสนับสนุน อลินญารู้จักนิสัยของผู้ชายตรงหน้าเธอดี เขาก็เป็นแบบนี้ตลอด เป็นแต่กับเธอ เหมือนเห็นหน้าเธอก็ไม่พอใจในทุกสิ่ง“ราฟยังไม่ได้สัมภาษณ์อลินเลยด้วย แค่เห็นชื่อของอลินก็ไล่ให้กลับแล้ว แบบนี้จะมาบอกว่ามีเหตุผลไม่ได้นะคะ” อลินญาไม่ได้คิดอย่างมีอคติกับอคิระ คนที่มีอคติคือเขาต่างหาก วันนี้เธอมาตามเวลานัดสัมภาษณ์งานกับแผนกHR แต่พอมาถึงกลับถูกรปภ.หน้าบริษัทเชิญกลับ ของแบบนี้ไม่ต้องเดาอลินญาก็รู้ว่าเป็นเพราะใครสั่ง“ทำไมจะไม่มี ไอ้เหตุผลนั่นน่ะฉันมีอยู่แล้ว” อคิระยกยิ้มมุมปากขึ้น เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่อลินญาไม่ชอบเอาซะเลย

“ก็อลินไม่รู้นี่คะว่าราฟอยากให้ไปนั่งคุยตรงนั้น แล้วทำไมต้องตะคอกใส่กันด้วย” แอบส่งค้อนวงผ่านทางสายตาไปหนึ่งที เขาแค่บอกเธอดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำเสียงดังใส่กันเลย อลินญาค่อนแคะในใจและยอมเดินไปนั่งที่โซฟาตัวเล็กปล่อยให้อคิระนั่งบนโซฟาตัวยาวไปคนเดียว ห้องทำงานของเขาใหญ่โตโอ่อ่ามากมองรอบ ๆ ห้องก็สมฐานะนักธุรกิจอายุน้อยรอยล้านอย่างเขาจริง ๆ“เธอรู้ว่าฉันเป็นเจ้าของAKRใช่ไหม ถึงได้เลือกมาสมัครงานที่นี่” อคิระรีบถามเข้าประเด็นเพราะเขาก็ไม่ได้อยากจะคุยกับอลินญาเท่าไหร่นักหรอก ไม่ได้เบื่อหน้าเธอขนาดนั้นแต่เขาเป็นเจ้าของบริษัทและมีเรื่องสำคัญให้ทำอีกมาก“ใช่ค่ะ และอลินรู้ว่าราฟจะรับอลินเข้าทำงาน” ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอลินญามั่นใจว่าจะสามารถคว้าตำแหน่งงานนี้มาได้ ไม่ใช่เพราะมีครอบครัวอคิระหนุนหลังหรอกนะแต่เธอหาทางทำให้เขารับเธอเข้าทำงานได้ก็แล้วกัน“แล้วเธอมาสมัครงานทำไม พ่อตัดเงินเหรอ” อคิระไม่เคยมองอลินญาดีในสายตาของเขาอยู่แล้ว เขาจึงไม่อยากคิดว่าที่เธอมาหางานทำก็เพราะอยากทำงานจริง ๆ“ไม่ใช่ค่ะ คุณพ่อไม่เคยตัดเงินอลินและคุณแม่ไม่มีทางยอมให้คุณพ่อทำแบบนั้นหรอกค่ะ”เธอเกิดมาเป็นลูกคนเดียว อยาก

“อลินเกือบไม่ได้งานก็เพราะราฟเลยค่ะ”“อ้าว ทำไมล่ะลูก” อรพินวางชุดถักโครเชต์ลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้า กระเป๋าที่เธอกำลังถักอยู่นี้ตั้งใจจะเอาไปเป็นของฝากให้ณิชิดามารดาของอคิระ เห็นทีต้องขอพักไว้สักครู่เพื่อที่จะได้ตั้งใจฟังเรื่องของลูกสาวและไม่รู้ว่าหลังจากฟังจบจะเอ็นดูใครก่อนระหว่างอลินญาหรืออคิระ“คุณแม่ก็รู้นี่คะว่าราฟไม่ชอบอลิน” อรพินพยักหน้ารับเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก“ขนาดเราไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบปีนะคะ เขายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” ทุกอย่างที่เป็นอคิระในวัยประถมปัจจุบันเขาก็ยังคงความเป็นตัวเองไว้ไม่มีส่วนไหนเปลี่ยนไปเลย ‘นิสัยร้ายยังไงก็ร้ายเหมือนเดิม’“ราฟเห็นชื่อคนที่จะได้สัมภาษณ์ตำแหน่งดีไซเนอร์เป็นอลิน แทนที่เขาจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอนการสัมภาษณ์แต่ไม่ใช่เลยค่ะ สิ่งที่เขาทำมันแย่มากค่ะคุณแม่ ราฟให้รปภ.เชิญอลินกลับ” อลินญาพูดไปพลางคิดในใจไปด้วยว่า หากอคิระอยู่ตรงนี้และได้ยินสิ่งที่เธอเล่าให้คุณแม่ฟังเขาจะต้องว่าเธอขี้ฟ้องแน่ ๆ แล้วก็ถลึงตาใส่พร้อมคาดโทษเธอไว้“เชิญกลับเลยเหรอ” เป็นเรื่องที่อรพินควรตกใจและอาจจะต้องรู้สึกโมโหแทนลูกสาวที่เจอเจ้าของบริษัทไล่ให้กลับตั

“มันเป็นถึงเจ้าของไร่วิรมเพทิศเลยนะครับคุณพ่อ คนอย่างพ่อเลี้ยงปัณจะไปลำบากอะไร มันไม่รู้จักคำว่าลำบากหรอกครับ” น้ำเสียงแอบแดกดันเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเพื่อนสนิทอีกคน ปัณณธร เจ้าของไร่วิรมเพทิศ ทุกครั้งที่พูดถึงเพื่อนคนนี้ใบหน้านิ่ง ๆ กับรอยยิ้มมุมปากที่กวนเบื้องล่างก็ลอยมาทันทีอคิระและปัณณธรเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เด็กและทั้งสองได้มารู้จักเจตน์กวินตอนย้ายไปเรียนที่ประเทศออสเตรเลีย เจตน์กวินเป็นรุ่นพี่ทั้งสองคน 3 ปีแต่เพราะมีนิสัยคล้าย ๆ กัน สนใจเรื่องก่อร่างสร้างตัวเหมือนกันและยังเป็นเด็กไทยที่ไปเรียนเมืองนอกเหมือนกันอีก ทำให้ทั้งสามคนสนิทสนมกันเร็วมากและกลายมาเป็นเพื่อนซี้จนถึงทุกวันนี้และยังมีโยชิเพื่อนนายแบบของอคิระอีกคนด้วย“สบายดีก็ดีแล้ว” ไมเคิลยิ้มตอบและหันไปชวนเจตน์กวินคุยเรื่องที่เขาได้ยินมาว่า เจตน์กวินซื้อกิจการของมนัสหทัยต่อ ภัตตาคารนี้ไม่ใช่ของชายหนุ่มแต่แรก“เจตก็สบายดีใช่ไหม”“สบายดีครับคุณอา ภัตตาคารนี้ยังใหม่สำหรับผมแต่โดยรวมก็ไม่มีปัญหาครับ” เจตน์กวินเปลี่ยนมาพูดกันอย่างสนิทสนมเหมือนเดิม ที่พูดอย่างนอบน้อมในตอนแรกก็เป็นการแสดงสร้างสีสันให้คุณอาและลูกค้าที่เคารพเท่านั้น

“ดูพูดเข้า” ถ้านั่งใกล้กันณิชิดาจะหยิกให้เนื้อเขียวไปเลย ลูกชายของเธอไม่เคยเก็บความรู้สึกของตัวเองและชอบพูดตามที่คิดออกมาโดยไม่สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร ณิชิดาละปวดใจและอยากขอโทษศรัญกับอรพินที่ลูกชายตัวดีพูดจาไม่น่ารักต่ออลินญา น้องสวยขนาดนี้มันยังบอกว่าไม่สวยแล้วแบบไหนถึงจะสวยสำหรับอคิระคะ“รู้ไหมว่า คนพูดแบบนี้สุดท้ายจะหนีไม่พ้นนะราฟ” ไมเคิลแกล้งแหย่ลูกชายแล้วเดี๋ยวจะหาว่าพ่อไม่เตือน“นั่นสิ ป้าเห็นมาเยอะแล้วนะราฟ พูดแบบนี้ทีไรสุดท้ายก็ลงเอยกับคนที่ตัวเองบอกว่าไม่ชอบทุกที เคยได้ยินไหมจ๊ะ เกลียดอะไรมักได้แบบนั้น” อรพินขอพูดหยอกบ้างเธอกับศรัญไม่เคยโกรธที่อคิระมักจะพูดจาแรง ๆ ใส่อลินญา ไม่ใช่ไม่รักไม่หวงลูกนะแต่เธอและสามีอายุปูนนี้แล้วทำไมจะมองไม่ออกว่าคำพูดของอคิระที่มักจะประชดประชันและดูแรงกับอลินญาตลอด นั่นเป็นเพราะการยอมรับความรู้สึกดี ๆ ในใจมันยากและการแสดงออกตรงกันข้ามมักจะง่ายกว่าเสมออคิระเป็นคนแข็งนอกแต่อ่อนใน ปากบอกไม่สนแต่ในใจกลับแคร์มาก ผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านมองออกเหมือนกันหมดจะมีเพียงอคิระและอลินญาเท่านั้นที่ยังปิดตาและปิดใจของตัวเองอยู่ แต่เอาเถอะ ของแบบนี้มักจะมีเวลาเป็นข