พูดเองนะว่าไม่รัก

“ฉันไม่รับเธอเข้าทำงาน” น้ำเสียงราบเรียบไม่ได้แสดงออกถึงความไม่พอใจ ไม่ได้มีท่าทางยียวนอะไรออกมาเพื่อยั่วโทสะคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขา

สำหรับชายหนุ่มแล้วเมื่อเขาไม่อยากรับก็คือไม่รับ ไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลให้คนที่มาสมัครงานอย่าง ‘เธอคนนี้’ ต้องเข้าใจ ส่วนเหตุผลนั้นก็ไม่ได้มีอะไรมากเลยก็แค่ไม่อยากรับแค่นั้น สั้น ๆ ง่าย ๆ และด้วยตำแหน่งประธานบริษัทการตัดสินใจของเขาถือเป็นที่สิ้นสุด

“ราฟไม่มีเหตุผลนะคะ” แน่นอนว่าคำกล่าวหานี้ไม่ได้เป็นการกล่าวหาแบบไร้เหตุผลสนับสนุน อลินญารู้จักนิสัยของผู้ชายตรงหน้าเธอดี เขาก็เป็นแบบนี้ตลอด เป็นแต่กับเธอ เหมือนเห็นหน้าเธอก็ไม่พอใจในทุกสิ่ง

“ราฟยังไม่ได้สัมภาษณ์อลินเลยด้วย แค่เห็นชื่อของอลินก็ไล่ให้กลับแล้ว แบบนี้จะมาบอกว่ามีเหตุผลไม่ได้นะคะ” อลินญาไม่ได้คิดอย่างมีอคติกับอคิระ คนที่มีอคติคือเขาต่างหาก วันนี้เธอมาตามเวลานัดสัมภาษณ์งานกับแผนกHR แต่พอมาถึงกลับถูกรปภ.หน้าบริษัทเชิญกลับ ของแบบนี้ไม่ต้องเดาอลินญาก็รู้ว่าเป็นเพราะใครสั่ง

“ทำไมจะไม่มี ไอ้เหตุผลนั่นน่ะฉันมีอยู่แล้ว” อคิระยกยิ้มมุมปากขึ้น เป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่อลินญาไม่ชอบเอาซะเลย เขามักจะยิ้มเหมือนเยาะเย้ยเธอเสมอเวลาที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า

“อลินอยากรู้ค่ะ ราฟต้องบอกอลินเดี๋ยวนี้” อลินญาไม่สามารถยอมรับเรื่องที่ไม่มีเหตุผลได้ ใครจะไปยอม โดยเฉพาะกับคนไม่มีเหตุผลตรงหน้าเธอและที่ถามกลับไปก็เพราะต้องการรู้เหตุผลที่แท้จริง ไม่ได้จะทำอวดเก่งใส่เขา ‘เห็นว่าเป็นเจ้าของบริษัทหรอกนะ อลินจะยอมพูดดี ๆ กับราฟ’ ที่หมายถึงเธอจะพยายามใจเย็นกับอคิระ

“เพราะเธอยังใหม่กับวงการนี้ไงอลิน ประสบการณ์ก็มีแค่ไม่กี่ปีแล้วผลงานที่เธอมีก็ได้มาแบบฟลุ๊ค ๆ เหอะ”

อคิระไม่ได้อยากจะพูดจาดูถูกหรอกนะเพราะเขาไม่เชื่อโปรไฟล์ลูกคุณหนูขี้แยอย่างอลินญา ตอนเด็กแกล้งนิดแกล้งหน่อยก็ร้องไห้ไปฟ้องแม่ นิสัยอ่อนแอแบบนี้จะทำอะไรได้ ผลงานที่เธอได้รับการยอมรับจากดีไซเนอร์ชื่อดังก็คงใช้เงินซื้อมาแน่ อลินญาไม่มีทางทำอะไรสำเร็จได้ด้วยตัวเองหรอกถ้าไม่ใช่เพราะบารมีของครอบครัว

“เธอได้ทำการบ้านมาบ้างหรือเปล่าก่อนจะมาสมัครตำแหน่งดีไซเนอร์ของฉัน หึ รู้ไหมว่าแบรนด์AKRมีชื่อเสียงขนาดไหน...”

“รู้สิคะ แบรนด์AKRมีเชื่อเสียงมาก โดยเฉพาะเรื่องความงี่เง่าของประธานบริษัท” อลินญานั่งบีบมือของตัวเองแน่นเพราะเริ่มโมโหอคิระแล้วสิ เขาดูถูกเธอก่อนนะแล้วทำไมเธอจะต้องเกรงใจเขาด้วยล่ะ ‘ราฟนิสัยไม่ดี’

“ดีไซเนอร์คนก่อน ๆ ต้องลาออกไปก็เพราะนิสัยเอาแต่ใจของราฟ อลินไม่คิดเลยนะคะว่าราฟจะยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน โดยเฉพาะนิสัยแย่ ๆ โตแล้ว ราฟควรปรับปรุงตัวเองบ้างนะคะ”

นี่เธอกำลังเตือนเขาด้วยความหวังดีทั้งนั้นเลยนะ อคิระเป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลยในสายตาของอลินญา เขาแก่กว่าเธอตั้ง 3 ปีแต่ทำตัวไม่น่าเคารพ ไม่คิดเลยว่าเวลา 15 ปีที่เราไม่ได้เจอกันเขาจะยังคงนิสัยไม่ดีของตัวเองเอาไว้ มีดีแค่หน้าตาที่หล่อเหมือนนายแบบฝรั่ง ‘ใช่สิ ราฟก็เป็นนายแบบคนดังนี่’ กับฐานะรวยล้นฟ้า ได้ขึ้นทำเนียบอายุน้อยร้อยล้าน นอกนั้นก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี

“ปากเก่งนี่” โตขึ้นแล้วกล้ามากขึ้นใช่ไหมอลินญา ปากเก่งแบบนี้จะทำงานได้ดีเหมือนปากหรือเปล่า ชักจะอยากรู้แล้วสิ

“อลินไม่ได้ปากเก่งค่ะ แค่พูดตามความคิดตัวเอง”

“เถียงเก่งเหมือนเดิม” มาว่าแต่เขาที่นิสัยแย่ไม่เปลี่ยน ไม่ได้ดูตัวเองเลยมั้งว่าปากเล็ก ๆ นั้นก็เก่งไม่แพ้ปากของเขาเหมือนกัน ‘นิสัยน่ารักตาย’

“แล้วถ้าฉันรับเธอเข้าทำงาน เธอจะมั่นใจได้แค่ไหนว่าตัวเองจะออกแบบกางเกงในผู้ชายได้”

“มั่นใจมากค่ะ อลินทำได้แน่นอน” อลินญาตอบด้วยความมั่นใจเพราะเธอเรียนจบแฟชั่นดีไซน์มาโดยตรงและมีประสบการณ์ออกแบบให้แบรนด์ชั้นนำมาแล้ว

แม้จะเป็นเพียงชิ้นงานส่วนเล็ก ๆ อย่างลายผ้าพันคอกับเข็มกลัดเข้าชุด อลินญาก็ภูมิใจในตัวเองมากเพราะมันไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะได้ร่วมงานกับแบรนด์ระดับโลกและเธอได้มาเพราะฝีมือของตัวเองไม่ใช่เพราะโชคช่วย

“กางเกงในผู้ชายนะ เคยเห็นกับตาหรือเปล่า”

“ต้องเคยเห็นอยู่แล้วสิคะ” ก็แค่กางเกงในบุรุษ เธอเห็นในห้างสรรพสินค้าเยอะแยะ

“ฉันหมายถึง เคยเห็นเต็ม ๆ สองตาเวลากางเกงในอยู่บนร่างกายของผู้ชายตัวเป็น ๆ หรือเปล่า ผู้ชายรูปร่างดีตัวใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อดูดุดัน แบบนั้นน่ะเธอเคยเห็นไหมอลินญา”

ทั้งน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปบวกกับแววตาที่เจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการของอคิระทำให้อลินญาต้องหลบสายตาคมเข้มของเขาอย่างเผลอตัว เขาทำเสียงทุ้มต่ำแบบนั้นเธอไม่ชินเลย ดูไม่น่าไว้ใจยังไงชอบกลซึ่งปกติราฟก็ไว้ใจไม่ได้อยู่แล้ว

“ไม่เคยค่ะ” แข็งใจจ้องตาของอคิระกลับไปโดยที่นิ้วมือทั้งสิบของตัวเองได้จิกลงบนหน้าขาเพื่อข่มตัวเองไว้ไม่ให้หลบสายตาผู้ชายตรงหน้า คนอย่างอคิระจะต้องสู้กลับเท่านั้นเมื่อไหร่ที่เธอเผยออกไปว่ากำลังอ่อนด้อยอย่างที่เขาประเมินไว้ เมื่อนั้นเธอก็แพ้เขาทันที