Todos los capítulos de พูดเองนะว่าไม่รัก: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ที่มึงสองตัวนัดกูมากินเหล้าเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม” ถ้าปัณณธรอยู่ที่นี่ ตอนนี้ก็คงมานั่งจ้องเขาเพิ่มอีกหนึ่งคน ดีแล้วที่มันไปอยู่ไกล ๆ แค่เขาต้องรับมือกับเจตน์กวินและโยชิก็หมดพลังชีวิตแล้ว“ก็ไม่เชิง พวกกูกลัวมึงเครียดเลยอยากชวนมาพักสมองนั่งแดกเหล้าชิว ๆ” โยชิตอบพร้อมเติมเหล้าให้ด้วย“กูเนี่ยนะจะเครียด เหอะ ๆ กูไม่เอาเรื่องอลินเข้ามารกสมองหรอกเว้ย กูไม่ได้เครียดเรื่องอลิน ไม่ได้คิด ไม่ได้สนใจอะไรอลินเลย กูจะไม่เอาสมองอันล้ำค่าของกูไปคิดว่ายัยนั้นไปอยู่ตรงนั้นกับไอ้นักกีฬาทีมชาติได้ไง และกูก็จะไม่คิดด้วยว่าสองคนนั้นเป็นอะไรกัน กูจะไม่สงสัย กูจะไม่สนอะไรทั้งสิ้น”ไม่เครียดเลยสักนิดแต่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ท่าทางของอคิระดูน่าเป็นห่วงมากกว่าข่าวที่ออกมาซะอีก เจตน์กวินมองสบตากับโยชิแล้วพยักหน้าเป็นการรู้กันว่า ‘มันคิด!’ และคิดทุกอย่างที่พูดออกมานั่นแหละ“โอเค แล้วสมองอันล้ำค่าของมึงจะคิดยังไงวะ ถ้าหากอลินเป็นแฟนกับนักกีฬาคนนั้นจริง ๆ” เจตน์กวินก็แค่อยากรู้ ถ้าเพื่อนราฟบอกว่าไม่สนเขาก็จะเชื่อ‘เชื่อก็บ้าแล้วครับเพราะมันพูดถึงแต่อลิน’“ไม่มีทาง”“ไม่มีทางอะไรของมึง” เจตน์กวินถามซ้ำเพร

“ราฟ!” อลินญาร้องเสียงหลงรีบนั่งลงไปดูอาการของอคิระ เขาล้มตึงลงไปแรงมาก ไม่รู้ดั้งหักหัวแตกไปแล้วหรือยัง“ราฟช่วยอลินด้วยสิ ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์” อคิระตัวใหญ่มากยิ่งอยู่ในอาการมึนเมาเหมือนคนไม่มีสติแบบนี้น้ำหนักตัวของเขาเหมือนจะหนักมากขึ้น อลินญาต้องใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อพลิกตัวเขาขึ้นมาให้อยู่ในท่านอนหงาย“ทิ้งให้นอนอยู่กลางบ้านดีไหมเนี่ย” อลินญาอยากทำแบบนั้นมากแต่เธอกลัวพ่อกับแม่จะเปิดกล้องวงจรปิดมาแล้วเห็นอคิระในสภาพนี้ เธอไม่อยากให้ท่านทั้งสองต้องเป็นห่วงจนยกเลิกการคุยธุระที่ภูเก็ตแล้วบินกลับมาหาเธอ แค่คนเมาคนเดียวเธอดูแลเขาได้สบายมาก“ราฟ ลุกขึ้นก่อนได้ไหมคะ”“อือ” ครางเสียงรับแต่ไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว มันน่าทุบ! อลินญายืนเท้าสะเอวของตัวเองมองอคิระอย่างเอือม ๆ พลางหาวิธีคิดไปด้วยว่าจะพาเขาไปนอนพักที่ห้องของเธอได้ยังไง ใจจริงไม่อยากให้เขาเข้าห้องเธอเลยแต่ติดตรงที่แอร์ห้องรับแขกดันเสียและกว่าช่างจะเข้ามาซ่อมก็สัปดาห์หน้า ราฟนะราฟ!“เอาวะ” เหมือนจะมีอยู่ทางเดียวเท่านั้นที่จะพายักษ์ตนนี้ไปนอนที่ห้องของเธอได้ อลินญาย้ายตัวเองไปยืนเหนือศีรษะของอคิระเล็กน้อยก้มตัวลงแล้วจับแขนทั้งส

“ฉันไม่ได้พูดเล่น” ก็แค่เหล้าดื่มไปขวดเดียวไม่ทำให้เขาสติฟั่นเฟือนได้หรอก แต่มันก็มากพอที่ทำให้เขาเสียการควบคุมจนแทบจะเก็บซ่อนเอาไว้ต่อไปไม่ไหว“ฉันคิดถึงเธอ”“ราฟ” เขาเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ อคิระเนี่ยนะจะคิดถึงเธอเป็นไปไม่ได้หรอก เขาก็แค่เมาท่องไว้อลินอย่าใจสั่นแต่ไม่ทันแล้วเพราะเธอใจสั่นตั้งแต่โดนเขาจับนอนราบ“เธอไม่ได้ชอบนักกีฬาคนนั้นใช่ไหม”“ไม่ชอบค่ะ” อลินญาตอบความจริง เธอกับเชนเจอกันไม่กี่ครั้ง ได้คุยกันบ้างและก็ยอมรับว่าเชนเป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่ง เขาอัธยาศัยดีมากดูเป็นกันเองและเขาสุภาพกับเธอทุกครั้งที่ได้พบกัน แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้มีผลต่อหัวใจของอลินญาเลย เธอไม่ได้รู้สึกประทับใจจนถึงขั้นแอบชอบเชนได้“แล้วภาพนั้นออกมาได้ยังไง นัดเจอกับเขาเหรอ” มีภาพก็ต้องมีที่มาที่ไป ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนเอามาทำข่าวได้หรอก“เปล่านะคะ เราแค่บังเอิญเจอกัน”“บังเอิญเหรอ” เรื่องบังเอิญอาจเกิดขึ้นได้ ด้วยเหตุผลนี้เขาจะเปิดใจฟังต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน“ค่ะ วันนั้นอลินกับคุณพ่อและคุณแม่เราจะไปทานชาบูกันค่ะ แต่ก่อนจะเข้าร้านชาบู คุณพ่ออยากแวะเข้าไปตรวจดูธนาคารสักหน่อย ตอนนั้นอลินถึงได้เจอคุณเชน เขาเดินเข้ามาท

“แล้วถ้าไม่ล้อเล่นละ”“หมายความว่ายังไงคะ” เป็นคำถามง่าย ๆ แต่เพราะสติของเธอเริ่มกระเจิงไปในทิศทางอื่นทำให้อลินญาต้องถามเขาอีกครั้ง“ถ้าคุณเชนขอเธอเป็นแฟนจริง ๆ ล่ะ เธอจะตอบตกลงไหม” อคิระถามและไล้ฝากฝังรอยรักไปทั่วความเต่งตึง อวบใหญ่ ริมฝีปากลากไปตรงไหนเขาจะฝากรอยความเป็นเจ้าของไว้ตรงนั้น“...” อลินญาไม่ตอบและความเงียบนี้ทำให้คนที่กำลังมูมมามกับหน้าอกของเธอต้องหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ อคิระขยับใบหน้าขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกัน“เธอเงียบแบบนี้ รู้ตัวบ้างไหมว่าเธอกำลังทำฉันกลัว” อคิระไม่รู้เลยว่าเธอเงียบเพราะคำถามหรือเงียบเพราะกำลังโกรธที่เขารังแกเธออยู่ และจากคราวที่แล้วมันจบลงที่เขาทำเธอร้องไห้จนหายตัวไปอยู่ในห้องน้ำ อคิระไม่อยากให้เธอรู้สึกแบบนั้นและนั่นคือสิ่งที่เขากลัว อีกใจก็กลัวเหลือเกินว่าเธอจะตอบอะไรที่เขาไม่อยากได้ยินออกมา เขากลัวใจตัวเองจะรับไม่ไหวกับคำตอบนั้น“กลัวอะไรคะ” อลินญาถามอย่างอยากรู้แล้วมองตามมือของเขาที่ดึงเสื้อของเธอลงจัดเสื้อให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“...” อคิระไม่ตอบในทันที เขาก้มหน้าลงไปซบหน้าบนบ่าบอบบางของอลินญา“ราฟ เรารู้จักกันมานานมากแล้วนะคะ และม

อคิระไม่ยอมกะพริบตาแม้แต่วินาทีเพราะเขาอยากมองใบหน้าของอลินญายามที่เธอขยับเข้ามาหา มองเปลือกตาของเธอปิดลงและริมฝีปากของเราสัมผัสกันในที่สุด จูบของคนอ่อนประสบการณ์ ดูเชื่องช้า เงอะงะ เหมือนเขากำลังถูกลูกหมาเลียปากแต่แบบนี้แหละที่อคิระชอบ เขาชอบความไม่ประสีประสาของเธอ“เก่งขึ้น” เอ่ยชมเพื่อเติมกำลังใจ“คงต้องให้เธอจูบฉันบ่อย ๆ แล้วละ”“ราฟชอบเหรอคะ” เห็นความพอใจบนใบหน้าของเขา คนที่เริ่มจูบก่อนค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย เธอยังจูบไม่เก่งแต่ก็อยากทำให้ดีที่สุด“ชอบหมดแหละ ขอแค่เป็นเธอก็พอ”“ปากหวานจัง”“ฉันมีอะไรที่หวานกว่าจูบอีกนะ” อคิระจับร่างบางนอนราบ ยกยิ้มมุมปากมอบคนใต้ร่างที่กำลังยิ้มให้เขาเช่นกัน“ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ” คำพูดนี้สามารถเรียกรอยยิ้มหวานออกมาจากเจ้าของใบหน้าที่หวานไม่แพ้รอยยิ้มของเธอเลย“ค่ะ”“เธอเป็นแฟนของฉัน เป็นผู้หญิงของอคิระ ต่อจากนี้ถ้ามีใครถามว่าเธอกำลังคบกับใครอยู่ก็ตอบกลับไปเลยว่าผู้ชายผู้โชคดีคนนั้นคือฉัน ห้ามตอบอย่างอื่น”“โอเคค่ะ อลินจะไม่ตอบอย่างอื่นเพราะอลินเป็นแฟนของราฟ” เขินจัง นี่เราสองคนมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ จากคนที่เจอหน้ากันเป็นต้องมีเรื่องกลายมาเป