Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Mabilis ang biyahe pabalik sa Maynila. Wala akong masabi, si Isabela din wala, kaya si driver na lang ang nagsasalita paminsan-minsan, nakikipag-usap sa telepono sa taong hindi ko kilala. Katabi ko si Isabela, hawak pa rin niya ang kamay ko, ayaw niyang bitawan mula pa noong umalis kami sa bahay nila."Ligtas na ba tayo?" tanong niya, tumitingin sa labas ng bintana."For now," seryosong sabi ni Alsessandro mula sa front seat ng sasakyan. "Pero kailangan nating mag-ingat. Hindi lang kayo ang dapat kong protektahan ngayon."Napatingin ako sa kanya. Alam kong pareho kaming iniisip ng isang bagay — kung totoong magkapatid nga sila ng mga taong 'yon, o kung sino man ang nagpadala sa kanila, hindi pa tapos 'yong ginagawa nila. Malayo pa.Dinala kami sa isang bahay sa labas ng Maynila, pag-aari daw ng Verande Group, hindi kilala ng karamihan. Ligtas daw, sabi ni Alessandro, at umaasa akong tama siya. Habang papasok kami, napansin kong tumitingin si Isabela sa paligid, parang hindi pa rin niy

Tatlong araw matapos mahuli si Tito Renato, akala ko, matatapos na ang lahat. Mali ako.Umaga 'yon, nasa opisina kami ni Alessandro, tinatalakay ang mga detalye ng kaso sa korte, nang biglang may kumatok sa pinto. Sekretarya niya, hawak ang isang envelope, seryoso ang mukha."Sir, ito po dumating para sa inyo," aniya, iniabot ang envelope. "Walang pangalan ng nagpadala. Hand-delivered daw, kanina lang."Binuksan agad ni Alessandro ang envelope. Isang solong pahina lang ang laman, at habang binabasa niya ito, unti-unting nagbago ang mukha niya.Kinakabahan na kinakabahan, tanong ko, "Ano 'yon?"Ibinigay niya sa akin ang papel. Isang printed na sulay, walang pirma:"Akala mo ba tapos na ito dahil nahuli mo si Renato? Isa lang siyang piyesa. May mas malaki pang nakataya rito, at hindi mo pa alam kung sino talaga ang naglalaro."Nanlamig ako. "Sino kaya ang nagpadala nito?"Tinitigan pa rin ang papel, matigas na sabi ni Alessandro, "Wala akong idea. Pero kung tama ang sinasabi ni Tito Ren

Wala kaming oras na sinayang. Sa loob ng isang oras, hinanap ng imbestigador ni Alessandro ang bawat detalye ng lumang larawan - ang background nito, ang mga bagay na nakikita, kahit ang uri ng papel na ginamit.Habang naghihintay, hindi ko mapigilang magtanong kay Isabela, "Kumusta ka? Handa ka na bang makita siya, kung sakaling totoo nga na siya 'yong sa larawan?""Hindi ko alam," aminado niya, nanginginig ang boses. "Ang tagal kong walang nanay. Ngayon, biglang may pagkakataon akong makita siya, at hindi ko alam kung ano dapat ang gagawin ko. Matakot? Masaya? Pareho?""Kahit ano man ang mararamdaman mo, tama 'yon," mahinahon kong sabi, hinawakan ang kamay niya. "Wala kang kailangang i-force sa sarili mo."May resulta, seryoso ang boses, tumawag ang imbestigador. "Sir, na-identify namin ang lugar sa likod ng larawan. Isang bahay sa Tagaytay. May rekord kami ng address."Tumayo kaming lahat nang sabay."Tara na," mabilis na sabi ni Alessandro, kinuha na ang mga susi ng sasakyan.Isan

Hindi kami nakatulog. Sa halip, bumalik kaming lahat sa Maynila nang gabing iyon, dumiretso sa opisina ni Alessandro para hanapin ang katotohanan tungkol kay Doña Beatriz.Habang naglalakbay, hindi ko mapigilang tanungin si Isabela, "Kumusta ka na? Grabe ang araw natin.""Parang panaginip," sabi niya, hawak pa rin ang kamay ng kanyang nanay. "Isang linggo pa lang, hindi ko alam kung sino ako. Ngayon, buo na ang pamilya ko, pero may bago na namang misteryo.""Sanay ka na ba?" natatawa kong tanong, kahit alam kong wala talagang nakakasanay dito."Hindi," sabi niya, natatawa rin, kahit pagod na pagod. "Pero mas okay lang, dahil magkasama tayo.""Sabihin mo sa akin ang lahat ng naaalala mo tungkol sa kanya," sabi ko, habang nag-aabang sa laptop ni Alessandro."Konti lang talaga," aminado niya, naglalakad pabalik-balik. "Bata pa ako noong sinabi sa aking namatay siya. Walang burol na nasaksihan, walang libingan na binisita. Basta't isang araw, sinabi lang sa akin na wala na siya.""Sino'ng

Umabot kami sa Cebu alas-sais ng umaga, pagod na pagod, ngunit walang oras para magpahinga. Dumiretso kami sa klinikang nasa resibo, isang maliit na pribadong ospital sa gitna ng lungsod."Excuse me," sabi ko sa babaeng nasa reception, "hinahanap po namin ang record ng isang pasyente, mga dalawampu't ilang taon na ang nakalipas. Camila ang pangalan."Tumingin ang babae sa amin nang mahaba, tila sinusuri kung dapat ba niya kaming bigyan ng impormasyon. "Kailangan ko munang malaman kung ano ang inyong kaugnayan sa pasyente."Nagpakilala si Alessandro, ipinakita ang kanyang ID mula sa Verande Group. "Legal na usapin ito, may kinalaman sa isang testamento. Kailangan namin ng kahit anong impormasyon na mayroon kayo."Nag-atubili ang babae, ngunit tumawag sa kanyang supervisor. Sa loob ng ilang minuto, isang matandang doktor ang lumabas, tumingin sa amin nang mabuti."Camila," ulit niya, tila naaalala. "Oo, naaalala ko siya. Bihira lang kaming may pasyenteng gumagastos ng ganoong kalaki par