Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 44

Hindi kami agad sumagot sa sulat ni Camila. Isang linggo naming pinag-usapan ito sa hapag-kainan, sa sala, at sa balkonahe, hanggang sa dumating ang gabing nagkasundo kaming lahat."Pupunta ako," sabi ni Isabela, hawak ang kanyang tasa ng tsaa, hindi inaalis ang tingin sa mesa. "Hindi dahil gusto ko siyang patawarin. Hindi ko pa alam kung kaya ko. Pupunta ako dahil ayokong dalhin habang buhay ang mga tanong ko.""Ako rin," sabi ni Alessandro. "Gusto kong marinig kung ano ang gusto niyang sabihin, at gusto kong sabihin sa kanya na hindi na niya kayang saktan ang pamilyang ito."Tumingin sila sa akin."Sasama ako," sabi ko. "Hindi para sa kanya. Para sa inyo."Si Elena ang huling nagsalita. Tahimik siyang nakaupo sa dulo ng sofa, hawak ang isang unan sa kanyang dibdib."Hindi muna ako sasama," sabi niya, mahina ang boses. "Pero kung may ipapasabi siya sa akin, gusto kong malaman. Hindi ko pa kayang makita siya ngayon.""Naiintindihan namin," sabi ko, hinawakan ang kanyang kamay. "Hindi

Ilang beses na ipinagpaliban ang pagdinig kay Camila, kaya akala namin, hindi na ito matutuloy sa taong iyon. Ngunit isang umaga, dumating ang tawag mula sa abogado ni Alessandro."Itinakda na po sa susunod na Lunes," sabi niya. "Pangwakas na pagdinig po ito, kasama ang pagbasa ng hatol."Tahimik naming pinakinggan ang balita sa hapag-kainan. Si Anna lang ang hindi nakakaintindi, abala sa paghahati ng kanyang tinapay sa maliliit na piraso."Pupunta ako," sabi ni Elena, bago pa man may makapagtanong.Napatingin kami sa kanya."Hindi para humingi ng awa para sa kanya," dagdag niya, nakatingin sa kanyang tasa. "At hindi rin para humingi ng mas mabigat na parusa. Gusto ko lang naroon ako. Gusto kong marinig ng hukom, mula sa akin, kung ano ang naging epekto ng lahat ng ito.""Sasamahan ka namin," sabi ko."Salamat," sabi niya, at sa unang pagkakataon sa loob ng ilang linggo, nakita kong bahagya siyang ngumiti. "Pero gusto ko sanang ako ang magsalita, kahit nanginginig ang tuhod ko."Lunes