Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

Isang linggo matapos mahuli si Camila, sa wakas, nagkaroon ng katahimikan ang buhay namin.Naayos na ang mga legal na proseso - pinatunayan ng hukuman ang bisa ng testamento ni Lolo Emilio, opisyal nang naitala si Isabela bilang legal na anak ni Don Rafael, at nagsimula na rin ang proseso para kay Elena, salamat sa tulong ng abogado ni Alessandro at sa katapatan niyang magpatotoo laban sa kanyang sariling ina.Umaga 'yon, tahimik, nang tinawag ako ni Alessandro sa kanyang opisina."May kailangan tayong pag-usapan," sabi niya, seryoso ang tono, ngunit may bahid ng kaba na hindi ko pa nakikita mula sa kanya sa loob ng maraming linggo."Ano 'yon?" tanong ko, umupo sa harap ng kanyang mesa.Kinuha niya ang isang folder, ibinigay sa akin. "Ang kondisyon sa testamento ni Lolo. 'Yong tungkol sa kasal."Napalunok ako, naaalala ang lahat - ang anim na buwang deadline, ang pagpipiling ginawa niya na huwag magmadali, ang lahat ng pangyayaring nagpahinto sa amin mula noon."Ilang buwan na ba ang

Kinabukasan, tumawag si Alessandro ng emergency meeting sa kanyang mga pinaka-tiwalang tauhan, kasama ang kanyang abogado, para pag-usapan ang tungkol kay Marco Dalisay."Kailangan nating malaman kung gaano na siya kalalim na pumasok sa negosyo natin," sabi ni Alessandro, nakaupo sa ulunan ng mesa. "Anumang proyekto na may kaugnayan sa kanyang kumpanya, gusto kong masuri nang mabuti.""May isang proyekto po, sir," sabi ng isa sa mga tauhan, kumuha ng dokumento. "Ang joint venture na pinag-uusapan pa lang natin noong nakaraang buwan, tungkol sa proyekto sa Cavite. Kasama roon ang kumpanya ni Mr. Dalisay bilang isa sa mga posibleng investor."Napatingin ako kay Alessandro. "Ibig sabihin, malapit na siyang makapasok nang legal sa negosyo n'yo.""Iyan mismo ang gusto niya," sabi ni Alessandro, matigas ang boses. "Legal na paraan para makapasok, para may kontrol siya mula sa loob, hindi lang sa labas."Tumayo ang abogado, nagsalita nang seryoso. "Kung tama ang hinala natin, dapat nating ip

Anim na buwan matapos ang engagement, dumating din ang araw ng kasal.Nagising ako nang maaga, ang puso ko'y kumakabog, hindi sa takot kundi sa saya. Nasa kwarto ako sa bahay ni Doña Beatriz, kung saan namalagi kami nina Isabela at Elena kagabi, tulad ng tradisyon na sinabi nilang dapat sundin, kahit tumatawa lang ako noong una nang marinig ito."Gising na!" sigaw ni Isabela, bumukas ang pinto nang walang katok, dala ang isang tray ng almusal. "Araw mo na ngayon!""Alam ko," natatawa kong sabi, umupo sa kama. "Kinakabahan ako.""Normal lang 'yon," sabi ni Elena, sumunod sa likod ni Isabela, dala ang aking damit pangkasal, maingat na nakabalot. "Kinabahan din daw si Nanay noong kasal niya kay Papa. Sabi niya, palatandaan daw 'yon na totoo ang pagmamahal."Kumirot ang dibdib ko sa pagbanggit niya sa kanyang mga magulang, kahit alam kong hindi na sila pareho ngayong nabubuhay, sa ibang paraan man. Hinawakan ko ang kamay ni Elena. "Magiging maganda ang araw na ito, para sa ating lahat."S

Tatlong oras ang biyahe papuntang Nueva Ecija, ang bawat kilometro'y puno ng alaala para sa akin."Doon," itinuro ko, nang makita namin ang lumang karatula ng Barangay Villareal. "Doon kami lumaki."Bumagal si Alessandro sa pagmamaneho, hinayaan akong tumingin nang mabuti sa bawat lugar na dumadaanan namin. Sa likod, sina Isabela at Elena ay tahimik na nakatingin sa labas, unang beses nilang makikita ang lugar na, sa isang paraan, siyang dahilan kung bakit sila nabuhay ng ganito."Diyan," bulong ko, itinuro ang isang lumang lote na ngayon ay tirahan na lamang ng damo, "dating naroon ang bahay namin. Bago pa ito ibinenta noong umalis kami."Bumaba kami mula sa sasakyan, naglakad papunta sa lumang lote. Wala nang bakas ng bahay na aking kinalakhan, ngunit naaalala ko pa rin ang bawat sulok nito sa aking isipan."Dito," sabi ko, itinuro ang isang bahagi ng lupa, "ang hardin ni Nanay. Lagi siyang nagtatanim ng gumamela dito.""Ganito ba ang itsura niya?" tanong ni Isabela, kumuha ng kanya

Siyam na buwan ang lumipas, at sa wakas, dumating ang araw na matagal na naming hinihintay. Nagsimula ang sakit ng tiyan ko nang madaling araw, at sa loob ng ilang minuto, gising na ang buong bahay, nagmamadaling ihanda ang lahat para sa pagpunta sa ospital. "Kalma lang," sabi ni Alessandro, hawak ang aking kamay habang naghihintay kami ng elevator patungo sa sasakyan, kahit alam kong mas kinakabahan pa siya kaysa sa akin. "Andito ako. Hindi kita iiwan." Sa ospital, tumagal ng anim na oras bago dumating ang sandaling matagal naming hinihintay. Sa buong panahong iyon, hindi umalis si Alessandro sa aking tabi, hawak ang aking kamay sa bawat sakit, bumubulong ng mga salitang nagpapakalma sa akin. "Kaya mo 'to, Mira," bulong niya, hinihimas ang aking noo. "Kaya mo talaga." "Masakit," reklamo ko, nakapikit, mahigpit ang kapit sa kanyang kamay. "Alessandro, sobrang sakit." "Alam ko," sabi niya, ang kanyang boses ay nanginginig din sa kaba. "Kung puwede ko lang akuin ang sakit mo, gaga