Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

Anim na buwan matapos ipanganak si Anna, naging abala ang buong bahay sa mga bagay na hindi ko inakalang magiging ganito kasaya.Tuwing umaga, si Isabela ang unang gumigising para kargahin si Anna, kahit hindi naman niya trabaho. Si Elena naman ang laging may dalang bagong laruan tuwing uuwi mula sa trabaho, hanggang sa hindi na kami magkasya sa kwarto ng bata."Sobra na 'yan, Elena," natatawa kong sabi, isang gabi, habang tinitingnan ang ika-labindalawang malambot na manika sa istante. "Hindi pa nga siya marunong humawak nang maayos.""Hayaan mo na," sabi ni Elena, kumikindat. "Mas mabuting sobra kaysa kulang."Ngunit sa kabila ng lahat ng saya, napansin kong may nagbago kay Isabela nitong mga nakaraang linggo. Madalas siyang tumitingin sa kanyang telepono, tila may hinihintay, at tuwing tatanungin ko kung ayos lang siya, laging "oo" ang sagot, masyadong mabilis.Isang hapon, habang hawak ko si Anna sa sala, pumasok si Isabela na may hawak na sobre, ang kanyang mukha'y maputla."Mira

Binasa ni Alessandro ang sulat nang malakas, ang kanyang boses ay unti-unting nanginginig sa bawat linya.Anak,Kung binabasa mo ito, ibig sabihin natagpuan na ni Isabela ang kanyang ina, at natupad na ang isa sa mga huling kahilingan ko bago ako pumanaw. Salamat sa pagtupad nito, kahit hindi mo alam noon na ginagawa mo ito para sa akin.May isa pa akong huling lihim na hindi ko naisiwalat kahit kanino, kahit sa iyong lola. Sa ilalim ng lumang bahay natin sa Nueva Ecija, ang bahay na sinira noong bumagsak ang tulay, may isang silid na hindi nasira, natatabunan lamang ng lupa. Doon ko itinago ang mga orihinal na dokumento tungkol sa proyekto, ang mga katibayan na dapat sana'y pinakita ko noon pa man.Natatakot ako noon. Ngayon, wala na akong dahilan para matakot. Kunin mo ang mga dokumentong iyon, gamit ang susi na kasama nito, at ibunyag mo sa publiko ang buong katotohanan, hindi lang para sa pamilya nating Verande, kundi para sa lahat ng taong nasaktan dahil sa aking kaduwagan.Mahal

Isang linggo matapos bumalik mula sa Iloilo, kasama na ngayon si Lucia sa aming bahay, nagpasya si Alessandro na dumating na ang oras para ilabas ang mga dokumentong nahukay namin sa Nueva Ecija."Nag usap na kami ng abogado ko," sabi niya, isang umaga habang nag aalmusal kaming lahat. "Plano naming gawin itong pahayag sa publiko, hindi lang basta pagsusumite sa korte. Dapat malaman ng lahat ang buong katotohanan, hindi lang ang legal na bahagi.""Delikado ba 'yon para sa kumpanya?" tanong ko."Siguro," aminado niya. "Pero mas delikado kung patuloy tayong magtago. Isa pa, kasama na natin ngayon si Marco, at pumayag na siyang sumuporta sa amin sa harap ng publiko, bilang patunay na handa na kaming lahat magsimula nang panibago.""Natatakot ka ba?" tanong ko, hinawakan ang kanyang kamay."Oo," aminado niya, tapat. "Pero natutunan ko na rin, mula sa lahat ng nangyari sa atin, na ang takot ay hindi dahilan para huminto. Dahilan ito para mas maging maingat, pero hindi para tumigil."Tumang

Isang buwan matapos ang aming salu-salo sa hardin, dumating din ang araw ng opisyal na pagbubukas ng eskwelahan sa Nueva Ecija, ang proyektong pinangalanan sa alaala ni Rafael Villareal at ng mga nasawi sa gumuhong tulay.Umaga 'yon, maaraw, at habang papalapit kami sa lugar, nakita ko ang malaking karatula sa harap ng bagong gusali: "RAFAEL VILLAREAL MEMORIAL SCHOOL.""Ano sa tingin mo?" tanong ni Alessandro, hawak ang aking kamay habang bumababa kami sa sasakyan."Perpekto," bulong ko, hindi mapigilan ang luha, tinitigan ang bawat titik ng pangalan ni Tatay sa malaking karatula. "Tatay ko, isang paaralan. Hindi niya akalaing ganito kalaki ang maiiwan niyang alaala."Nagtipon ang buong komunidad sa harap ng bagong eskwelahan, kasama ang mga pamilyang direktang naapektuhan ng insidente noon. Nakita ko sa gitna ng karamihan ang ilang matatandang mukha, mga taong naaalala ko mula sa aking kabataan, mga kapitbahay naming noon na nawalan din ng mahal sa buhay dahil sa gumuhong tulay."Mis

Dalawang linggo matapos ang pulong sa Batangas, dumating si Mang Tonyo sa Nueva Ecija, kasama ang limang residente mula sa kanilang baryo, dala ang mga katanungang matagal na nilang kinikimkim.Hinintay namin sila sa harap ng Rafael Villareal Memorial School, kasama sina Alessandro, Marco, at si Aling Rosa, na kusang loob na nag alok maging tagapagsalita para sa komunidad ng Nueva Ecija."Sila na ba 'yon?" tanong ni Anna, hawak ang aking kamay, nakatingin sa maliit na grupong bumababa mula sa isang lumang van."Oo, anak," sabi ko. "Maging magalang ka, ha.""Opo, Mama," sabi niya, itinuwid ang kanyang tindig, tila isang maliit na opisyal na handang tumanggap ng mga bisita.Lumapit si Mang Tonyo, matigas pa rin ang tingin, ngunit hindi na kasing talim ng sa unang pagkikita namin."Maganda ang gusali," sabi niya, tumingin sa paligid. "Hindi ko inaasahan.""Salamat po," sabi ni Alessandro, ngumiti. "Gusto po naming ipakita ang lahat. Kung may tanong po kayo, kahit ano, huwag po kayong mag