All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศภายในลานใต้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ยังคงอบอวลไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาสุดตื่นเต้นของการเปิดตัวสายรหัสไปแล้ว กิจกรรมถัดมาคือพิธีผูกข้อมือรับขวัญน้องใหม่ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดกันมาทุกปีโมเดลนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อผืนหนา ตรงหน้าของเธอคือ 'พี่แดน' ประธานรุ่นพ่วงตำแหน่งพี่รหัสป้ายแดงที่กำลังนั่งขมวดคิ้วยุ่งขัดกับลุคเสือซ่อนเล็บก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง มือหนาของรุ่นพี่หนุ่มจับเส้นด้ายสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์ขึ้นมาเตรียมผูกให้ร่างเล็กตรงหน้า"ยินดีต้อนรับเข้าสายรหัสครับน้องโมเดล" แดนเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มพูดให้พรด้วยความจริงใจทว่ายังไม่วายซ่อนความกวนประสาทตามสไตล์ "เป็นเด็กสายพี่ต้องอึด ถึก ทนนะ ห้ามร้องไห้เวลาโดนอาจารย์สับธีสิสเละเทะล่ะ แล้วก็ถ้ามีใครมารังแกในคณะ บอกชื่อพี่แดนได้เลย เดี๋ยวจัดการให้""ขอบคุณค่ะพี่แดน โมเดลอึดอยู่แล้ว ไม่ร้องไห้ให้พี่ขำหรอกน่า" ยัยตัวแสบยิ้มกว้างนัยน์ตาหยิบหยี่ ตอบกลับเสียงใสพลางมองด้ายสายสิญจน์ที่ข้อมืออย่างนึกเอ็นดู ความรู้สึกเกร็งในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคารพและความสนิทใจในฐานะพี่น้องร่วมสายรหัสเท่านั้น"ให้มัน

หลังจากที่จัดการก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าจนอิ่มแปร้และจัดการค่าใช้จ่ายเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็พากันเดินกลับมาขึ้นรถที่จอดอยู่ โยธาเอื้อมมือไปปรับทิศทางของช่องแอร์ให้หันไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ลมเย็นตกกระทบตัวคนตัวเล็กตรง ๆ ด้วยความใส่ใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอี้ยวตัวหันมาถามคนตัวเล็กของเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ปนความอบอุ่นชวนให้ใจสั่น"เดลคะ... อยากกลับคอนโดเลย หรืออยากไปขับรถเล่นก่อนไหมคะ"คำว่า 'คะ' ที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มมาดเท่ในเสื้อช็อป บวกกับสายตาคมกริบที่ทอดมองมาอย่างเว้าวอนและตามใจเต็มที่ ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าร้อนผ่าว โมเดลรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวมาบินวนอยู่ในท้อง มันเป็นความรู้สึกปั่นป่วนที่แสนหวานจนแทบจะเก็บอาการเอาไว้ไม่มิด พี่โยธาในโหมดนี้ช่างอันตรายต่อก้อนเนื้อในอกซ้ายของเธอเหลือเกินทั้ง ๆ ที่เธอก็ได้ยินประโยคลงท้ายแบบนี้จากปากเขาอยู่บ่อยครั้ง ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับไม่ชินเอาเสียเลย ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ได้ยินทีไรเธอก็อดที่จะใจเต้นรัวด้วยความขัดเขินไม่ได้ทุกที"ทะ... เที่ยวต่อสิคะ พรุ่งนี้วันหยุดไม่ต้องตื่นเช้า เดลยังไม่อยากรีบกลับค่ะ" โมเดลพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นพลางเอ่

ไม่พูดเปล่า มือหนาข้างที่ไม่ได้กุมข้อมือเธอไว้เอื้อมขึ้นมาใช้นิ้วชี้เคาะลงบนปลายจมูกรั้นแผ่วเบาด้วยความหมั่นเขี้ยวซ้ำสอง จนโมเดลต้องย่นจมูกใส่คนพี่เพื่อกลบเกลื่อนอาการก้อนเนื้อในอกซ้ายที่กลับมาเต้นโครมครามอีกระลอก"พี่โยคะ..."เสียงหวานเอ่ยเรียกชายตรงหน้าเบา ๆ กังวานใสระคนสั่นไหวเล็กน้อยในที"ครับ..."โยธาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มทันที ดวงตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบอย่างรอคอยคำพูดต่อมาของเธอ"พี่โย... มีแฟนหรือยังคะ?"ในที่สุดโมเดลก็ตัดสินใจโพล่งถามในสิ่งที่ค้างคาและสงสัยมานานแสนนานออกไปจนได้ ทันทีที่คำถามหลุดจากปาก หัวใจดวงน้อยก็แทบจะหยุดเต้นไปเสียดื้อ ๆ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนพี่อย่างต้องการค้นหาคำตอบ เพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้เนี่ย บอกเลยว่าโปรไฟล์ไม่ธรรมดาเลยสักนิด ทั้งหล่อเหลาราวกับพระเอกหลุดมาจากนิยาย เรียนก็เก่ง แถมฐานะทางบ้านยังร่ำรวยมหาศาล แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาต้องเป็นที่หมายตาและต้องตาต้องใจของสาว ๆ ทั้งในและนอกรั้วมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอนและเธอก็อยากรู้เหลือเกิน... ว่าในใจของเขา มีใครจับจองพื้นที่ตรงนั้นไปแล้วหรือยังโยธาจ้องมองยัยเด็กแก้มก

แสงแดดอ่อน ๆ ในยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้ารถสปอร์ตคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวไปบนท้องถนนมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ภายในห้องโดยสารไม่ได้เงียบเหงาเลยสักนิด เพราะมีเสียงหวานของ โมเดล คอยพูดเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ให้คนขับฟังไม่หยุดปากตามประสาเด็กพลังงานล้นเหลือ ยัยตัวเล็กฉีกยิ้มสดใสพลางชี้ชวนให้ดูนกดูไม้ข้างทางทว่า... ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีร่าเริงแสนเป็นธรรมชาติแบบนั้น ในหัวสมองของเธอกลับกำลังตีกันให้วุ่นลามไปถึงเหตุการณ์ริมแม่น้ำเมื่อคืนไม่เลิกรา‘พี่รักเด็กผู้หญิงคนนึง... รักมาก รักมาตลอด และที่สำคัญพี่ไม่เคยคิดจะมองผู้หญิงคนไหนเลย พี่รอแค่เขาคนเดียวมาโดยตลอด’ประโยคบอกเล่าแสนจริงจังทว่าก้องกังวานไปด้วยความรู้สึกรักอันล้นปรี่ที่พี่โยเอ่ยขึ้นมาตอนที่เธอถามเรื่องแฟนเมื่อคืนนี้ยังคงลอยวนเวียนอยู่ในหัว ยิ่งคิดยัยแก้มก้อนก็ยิ่งคาใจจนแอบยู่ปากด้วยความหงุดหงิดระคนน้อยใจในอก เด็กผู้หญิงคนนั้นโชคดีเป็นบ้าเลย สวย น่ารักแค่ไหนกันนะถึงทำให้คนนิ่ง ๆ อย่างพี่โยคลั่งรักและยอมรอได้นานขนาดนี้ แล้วทำไมพี่โยต้องทำท่ามีความลับไม่ยอมบอกเธอตรง ๆ ด้วย"หึ่ย..." โมเดลยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมทำหน้ามุ่ยหันหน้าออ

"พี่โย..." โมเดลเอ่ยเรียกเสียงอ้อมแอ้ม ยิ่งเห็นเพื่อน ๆ ด้านหลังแอบล้อทางสายตาหน้าก็ยิ่งร้อนผะผ่าว "มาค่ะ พี่ช่วยถือ" โยธาไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปคว้าเฟรมผ้าใบขนาดใหญ่และถุงอุปกรณ์ทั้งหมดมาถือไว้เองทันทีด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับสิ่งของเหล่านั้นเบาหวิว เปลี่ยนให้มือเล็กของยัยน้องว่างโล่งในพริบตา"เดลถือเองได้ค่ะ อันนี้มันเบา...""เบาแต่รุงรังค่ะ" โยธาเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงทุ้มละมุน พลางขยับยิ้มบางเบาตรงมุมปาก สายตาที่มองมามีแต่ความเอ็นดูท่วมท้น จนแก๊งเพื่อนสามชะนีด้านหลังแอบประสานสายตาส่งซิกแซวกันไม่หยุด "เฮ้อ ๆ ๆ ทำไมไม่มีผู้ชายมาช่วยฉันถือบ้างเนี่ย" กราฟบ่นอุบอิบเสียงดังฟังชัด พร้อมส่งสายตาล้อเลียนยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยให้กับยัยแก้มก้อนทันที ทำเอาทุกคนในกลุ่มพากันหัวเราะขำในท่าทีช่างประชดของกราฟก่อนจะโบกมือลาแยกย้ายกันกลับเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อย โยธาจัดการเก็บของไว้เบาะหลังเสร็จสรรพก็เคลื่อนตัวรถออกจากมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าตรงกลับคอนโดทันที บรรยากาศภายในรถขากลับนี้เริ่มเงียบลงกว่าตอนเช้า เนื่องจากความเหนื่อยล้าจากการทำกิจกรรม"เหนื่อยหรอคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนเอ่ยถามขึ้น