All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 71 - Chapter 80

โมเดลส่งยิ้มตาหยีให้กับแฟนหนุ่ม พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วเอาหัวถูไถกับไหล่แกร่งของเขาอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความมันเขี้ยวโยธายกมือเล็กขึ้นมาจรดริมฝีปากประทับจูบลงบนหลังมือเธอหนัก ๆ หนึ่งที "หึ ปากหวานจังเลยนะครับ... อยากรู้จังว่าอย่างอื่นจะหวานเหมือนปากไหม""พี่โย! พูดอะไรก็ไม่รู้ ขับรถไปเลยค่ะ!" โมเดลหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด รีบชักมือกลับแล้วหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างทันทีเพื่อซ่อนแก้มแดง ๆ ของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจของคนตัวโตที่แกล้งแหย่ให้ยัยน้องเขินจัดได้สำเร็จไม่นานนัก รถคันหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ ทั้งคู่พากันกดลิฟต์ขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด ทันทีที่เสียงสัญญาณประตูดิจิตอลล็อกถูกเปิดออกและบานประตูปิดสนิทลง…ยังไม่ทันที่โมเดลจะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ แรงดึงเบา ๆ จากข้อมือก็ทำให้ร่างนุ่มนิ่มหมุนคว้างเข้าไปปะทะอกแกร่ง โยธาตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ดันแผ่นหลังเล็กให้พิงแนบไปกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดลง ความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากตึกภายนอกส่องลอดเข้ามาผ่านผ้าม่าน ยิ่งขับให้บรรยากาศดูดึงดูดแ

ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เลิกเรียนเร็วกว่าปกติโมเดล สาวน้อยคนเก่งจึงทักข้อความไปบอกแฟนหนุ่มของเธอว่าจะเดินมารอที่คณะ วันนี้เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขายาวทรงสวย แมทช์กับเสื้อกล้ามทับด้วยเสื้อชอปคณะสถาปัตย์ สวมรองเท้าผ้าใบแบรนด์หรูคอมพลีทลุคเท่ปนเซ็กซี่ แต่ยังคงความน่ารักได้อย่างลงตัว ร่างบางเดินสับขาฉับ ๆ นำ 'แก๊งสวยสวาทกระชากใจ' กลุ่มเพื่อนสนิทเยื้องย่างเข้ามาใต้ตึกคณะวิศวะอย่างโดดเด่นจนตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่ม ๆ แถวนั้นแต่ทันใดนั้นเอง... ในจังหวะที่เดินเข้ามาถึงใต้ตึก ร่างระหงของใครบางคนก็จงใจเดินดิ่งเข้ามาชนไหล่โมเดลอย่างจังจนร่างเล็กเซขยับอย่างไม่ทันตั้งตัวตึก!"อุ๊ย! ขอโทษจ่ะไม่เห็น... อ้าว! น้องโมเดล คนสวย คนเก่งแห่งถาปัตย์นี่เอง" พิมพ์หันกลับมาแกล้งทำเสียงสองเอ่ยขอโทษทันที ใบหน้าสวยเคลือบไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยจงใจข่มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะแสร้งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วจีบปากจีบคอถาม "มาทำไมที่คณะวิศวะหรอจ๊ะ?"กราฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับเลือดขึ้นหน้า ยัยรุ่นพี่คนนี้จงใจเดินมาชนเพื่อนรักของเธอแบบหน้าตาเฉยแล้วยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาใส่อีก

ปกติยัยตัวแสบของเขาใส่แต่เสื้อยืดนอน หรือไม่ก็ชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักสดใส ชวนเอ็นดู อยากรู้จังว่าถ้าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเซ็กซี่ขยี้ใจพวกนี้ เมียเด็กของเขาจะเซ็กซี่ขนาดไหน ชายหนุ่มกลั้วขำกับความหื่นกระหายของตัวเองที่พุ่งพล่านเพียงแค่เห็นชุดนอนที่เขาซื้อให้เมียเด็กใส่ อดใจแทบจะรอเห็นไม่ไหวเลย หลังจากยัยแก้มก้อนลองชุดเสร็จแล้วก็เดินก้าวออกมาจากห้องลอง โยธาก็จัดการเช็กบิลค่าเสื้อสเวตเตอร์คู่รักรวมถึงชุดนอนเซ็กซี่สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวเมียเด็กของเขาเห็น ชายหนุ่มรับถุงแบรนด์เนมมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ยื่นไปกุมมือเล็กของแฟนสาวเอาไว้แน่นเป้าหมายถัดไปของทั้งคู่คือโซนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้า โยธาเดินเข็นรถคันใหญ่โดยมียัยตัวแสบเดินเคียงข้างคอยสอดส่องสายตามองหาของโปรดวันนี้เขาตั้งใจว่าจะตุนของกินของใช้เข้าคอนโดไว้ให้เยอะที่สุด เพราะก่อนหน้านี้เมียตัวน้อยของเขาเพิ่งจะบ่นอุบอิบเสียงอ้อนว่าหลังจากนี้ ทั้งหลังเลิกเรียนและวันหยุดคงจะไม่ได้ออกไปไหน เนื่องจากต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำโมเดลที่จะส่งเข้าประกวด ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้วันกำหนดส่งเข้ามาทุกท

โมเดลยิ้มแป้น ยอมอ้าปากงับแซนด์วิชและดื่มนมอุ่นที่แฟนหนุ่มหุ่นหมีร่างยักษ์คอยบริการป้อนถึงปากแต่โดยดี คนตัวโตในโหมดแด๊ดดี้ไมโครเวฟนี่มันดีต่อใจชะมัด ปากบ่นขู่แต่ประคบประหงมดูแลเธอเหมือนตุ๊กตาแก้วทะนุถนอมไม่มีผิด หลังจากอิ่มหนำสำราญจนแก้มตุ่ย พลังงานกลับมาเต็มร้อย ยัยตัวแสบก็รีบดึงคอชายหนุ่มลงมาจุ๊บแก้มสากแรง ๆ ไปทีหนึ่งเป็นการขอบคุณเมื่อมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นจบลง ก็ถึงเวลาลุยงานขั้นต่อไปอย่างจริงจัง แปลนห้างสรรพสินค้าได้รับการอนุมัติในหัวเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนถัดไปคือการเริ่มสร้างโครงสร้างจริง โมเดลลาก แผ่นรองตัดไซส์ A1 แผ่นใหญ่ยักษ์มาวางกางเต็มโต๊ะกระจก ตามด้วยกระดาษชานอ้อยและ แผ่นพลาสวูด หนาเตอะสีขาวเรียบเนียน ยัยแว่นกลมกลับเข้าสวมแว่นสายตาอีกครั้ง ตั้งท่าจะลงมือเฉือนวัสดุทำฐานโมเดลห้างสรรพสินค้า"พี่โยขา ช่วยหนูจับ ไม้บรรทัดเหล็ก ตรงนี้หน่อยได้ไหมคะ แผ่นพลาสวูดมันหนามากเลย หนูกลัวไม้บรรทัดมันเลื่อนตอนกดคัตเตอร์""มาครับ เดี๋ยวพี่ตัดให้เอง หนูจับคัตเตอร์ไม่ถนัดหรอก แผ่นหนาขนาดนี้ขืนฝืนกดเองมีหวังมีดแฉลบบาดมือเลือดซิบแน่" โยธาขยับเข้าซ้อนแผ่นหลังบางทันที ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่มือเล็ก

และวันที่เดลรอคอยมาตลอดหนึ่งเดือนก็มาถึง วันนี้เป็นวันที่จะต้องนำเสนอโมเดลจริงให้กับคณะกรรมการดู และเป็นวันประกาศผลรางวัลรอบชิงชนะเลิศ บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยผู้คน ยัยแก้มก้อนในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเดินเคียงคู่มากับโยธาด้วยหัวใจที่เต้นระทึก โดยมีรุ่นพี่หนุ่มคณะวิศวะคอยเดินคุมอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง ราวกับเป็นองครักษ์ส่วนตัวของเธอทว่า... ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ก้าวขาเข้าไปถึงภายในหอประชุมใหญ่ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของเดลก็แผดเสียงร้องขึ้นมา หน้าจอโชว์สายเรียกเข้าจากรุ่นพี่ทีมงานที่ดูแลการจัดงานประกวดเมื่อกดรับสาย ปลายสายก็รัวคำพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก สั่งให้เธอรีบมาที่ห้องเตรียมตัวหลังเวทีด่วนที่สุดโดยไม่ทันได้อธิบายอะไรเพิ่ม ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เดลและโยธาหันมาสบตากัน ก่อนจะรีบสับเท้าวิ่งหน้าตั้งไปยังจุดหมายตามที่รุ่นพี่ทีมงานโทรมาบอกทันทีแต่แล้ว... ทันทีที่สองเท้าก้าวไปถึงหลังเวที ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตาร่างเล็กของเดลถึงกับชะงักกึก ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นห้องอย่างคนหมดแรง ชิ้นงานโมเดลสถาปัตยกรรมที่เธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจแถมยังอดตาหลับขับตนนอนประก