All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 51 - Chapter 60

"ขา... ว่าไงคะ หืม เสียวไหมครับ... ซี๊ด..."เสียงทุ้มพร่ากระซิบตอบชิดใบหูเล็ก พลางซอยสะโพกถี่รัวสวนลึกเข้าใส่ความนุ่มหยุ่นชุ่มฉ่ำไม่หยุดหย่อน จังหวะกระแทกกระทั้นทั้งหนักหน่วงและดุดันจนตัวเธอโยกคลอนโอนเอนตามแรงกดทับ ชายหนุ่มโน้มตัวลงต่ำ สองตาคมปลาบจับจ้องยอดปทุมถันสีหวานที่สั่นระริกชูชันล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า ก่อนจะก้มลงอ้าปากงับครอบดูดดึงยอดอกอวบอิ่มข้างหนึ่งเข้าปากอย่างหิวกระหายจ๊วบ... แพล่บ...แพล่บ…"อ๊างงง! อ้ะ... เสียว... พี่โย..."เธอแอ่นอกเข้าหาปากเขาโดยไม่รู้ตัว ความเสียวซ่านแล่นพล่านจากยอดอกลงสู่กึ่งกลางกายสาว ปลายลิ้นร้อนระเลงรัวตวัดเลียยอดถันจนแข็งเป็นไตสลับไปมาทั้งสองข้างอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ริมฝีปากทำหน้าที่ปรนเปรออย่างตะกรุมตะกราม ฝ่ามือหนาอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างเว้น เลื่อนลงมาตะโบมบีบเค้นเต้าเต่งตึงอีกข้างที่เหลือจนเนื้อนุ่มฟูปลิ้นตามร่องนิ้ว ขยำเฟ้นสลับไปมาสองข้างอย่างมันมือเพื่อทวีความเสียวกระสันให้คนตัวเล็กจนแทบขาดใจสะโพกสอบยังคงทำหน้าที่อย่างบ้าคลั่ง สับส่งแก่นกายร้อนผ่าวขยับโยกเข้าออกรูรักที่บีบรัดแน่นสนิท จังหวะซอยยับรวดเร็วระรัวจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมปนเปรว

จากพี่เฮดว้ากหน้านิ่งสุดดุดันและเสือร้ายที่ดุดันเมื่อคืน บัดนี้โยธากลายร่างเป็นพ่อบ้านขยันขันแข็งเต็มตัว ยามที่คิดถึงใบหน้าหวาน ๆ ของคนตัวเล็กที่นอนซมไข้ เขาก็แอบอมยิ้มกริ่มอย่างมีความสุขทว่าในขณะที่เขากำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูจนได้ที่อยู่นั้น...ออดดดด— ออดดดด—ชายหนุ่มก้าวฉับ ๆ ไปเปิดประตูด้วยท่าทางฮึดฮัด ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก ดวงตาคมก็ต้องหรี่ลงเมื่อพบว่าคนที่มายืนกดออดรัว ๆ อยู่คือ... สเกล นั่นเอง"อ้าวไอ้โย มึงมาทำไรในห้องน้องกู แล้วนี่ยัยเดลไปไหน"สเกลเอ่ยถามทันทีด้วยความแปลกใจนิดๆเมื่อเห็นว่าคนที่มาเปิดประตูห้องไม่ใช่น้องสาวตัวเอง แต่กลับเป็นเพื่อนสนิทหน้านิ่งของเขาแทน ทว่ายังไม่ทันที่สเกลจะได้ถามอะไรต่อ ก็ต้องชะงักกึกเมื่อเจอสายตาคมกริบของโยธาที่ตวัดมองมาอย่างดุดันปานจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมกับนิ้วชี้ที่ยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเป็นสัญญาณให้เงียบเสียง"เบา ๆ เสียงหน่อยมึง" โยธากระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ท่าทางขึงขังจริงจังจนสเกลถึงกับเลิกคิ้ว"อะไรของมึงวะ ทำไมต้องกระซิบกระซาบขนาดนั้น" สเกลแกล้งชะเง้อหน้ามองฝ่าไหล่หนาเข้าไปข้างในห้องอย่างจับผิด "แล้วสรุปยัยเดลไปไหน""เดลไม่สบาย กู

พอตั้งสติได้ ยัยแก้มก้อนก็รีบตวัดสายตาค้อนขวับ เอ่ยปากประท้วงออกไปทันควัน "ใครเป็นเมียพี่กันเล่า! อย่าพูดแบบนี้นะพี่โย... หึ่ย!"โมเดลรีบยกมือขึ้นมากอดอกพลางทำหน้ายู่ใส่คนตัวโต ได้แต่บ่นอุบอิบในใจด้วยความขัดใจ ผสมปนเปไปกับความเขินจนหน้าร้อนผ่าว พี่โยนะพี่โย! ขยันทำให้เธอเสียอาการอยู่นั่นแหละ ไม่รู้ว่าจะขยันรุก ขยันหยอดอะไรนักหนา ตอนนี้ใจเธอเหลวเป๋วไปหมดแล้ว"ก็หนูไงคะ..."น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสวนกลับมาแทบจะทันที ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะค่อย ๆ ก้าวเดินขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กบนโซฟามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละย่างก้าวของเขาดูเชื่องช้าทว่ามั่นคงและคุกคามหัวใจคนมองอย่างร้ายกาจ"หรือว่าเมื่อคืน... มันยังไม่ชัดเจนพอ หืม?"คำถามชี้นำชวนคิดลึกนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่ากระเส่าข้างใบหูเล็กที่ตอนนี้แดงแปร๊ด โยธาโน้มตัวลงมาหาจนระยะห่างระหว่างเราลดลงเหลือเพียงไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคมกริบคู่ทอดมองลงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน... หากแต่แฝงแววแห่งการล่อลวงเอาไว้จนมิด"ต้องให้พี่ช่วยรื้อความจำให้ไหมคะ... ?""หึหึ..."เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องอยู่ในลำคออย่างนึกชอบใจ เมื่อเห็นว่ายัยแก้มก้อนตรงหน้

"เดลขา... พี่ขอนะคะ"สิ้นเสียงกระซิบแหบพร่าชวนใจสั่นที่ทำเอาคนฟังสมองขาวโพลน ควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่ โยธาก็ไม่ปล่อยโอกาสให้ยัยเด็กแก้มก้อนได้ประมวลผลนานกว่านั้น ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างเพรียวบางของโมเดลขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย สองขาแกร่งก้าวพาร่างนุ่มนิ่มผ่านประตูกระจกบานใหญ่ริมระเบียงขยับเข้าสู่ห้องนอนกว้างขวางทันที โมเดลไม่ได้อิดออดขัดขืนแต่อย่างใด มีเพียงเรียวแขนเล็กที่ยกขึ้นโอบรอบคอหนาเอาไว้แน่น สายตาคู่สวยฉ่ำปรือสบประสานนัยน์ตาคมปลาบที่แปรเปลี่ยนเป็นเข้มลึกวาวโรจน์ไปด้วยแรงอารมณ์ปรารถนาอย่างปิดไม่มิดแสงแดดรำไรช่วงเย็นสีส้มทองทอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอน ขับเน้นให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวามไหว โยธาวางคนตัวเล็กลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล ทว่าร่างกายกำยำกลับตามลงมาทาบทับประกบติดจนไร้ช่องว่าง นิ้วเรียวหนาจัดการปลดเปลื้องชุดเอี๊ยมยีนส์และเสื้อยืดของยัยน้องออกอย่างรวดเร็วและแสนเชี่ยวชาญ จนกระทั่งร่างผุดผ่องไร้อาภรณ์ใด ๆ กางกั้นอยู่ตรงหน้าเขาไม่รอช้าก้มลงประทับจูบอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพียงแค่การละเลียดชิมธรรมดา ทว่าเป็นการบดจูบอย่างเร่าร้อนรุนแรงตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น ปลายลิ้นร

"ไม่หนาวค่ะ... ก็พี่โยกอดเดลไว้แน่นขนาดนี้" โมเดลเอ่ยบ่นงึมงำทว่าใบหน้าหวานกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ดวงตาคู่สวยทอดมองอาหารหน้าตาน่าทานบนโต๊ะด้วยความหิวโหยกิริยาน่าเอ็นดูนั้นทำให้คนมองขำในลำคอ"หึ ๆ เด็กแถวนี้เปลี่ยนสรรพนามเก่งจัง เมื่อกี้สัญญากับพี่ว่ายังไงครับ?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วหนาแสร้งเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกโด่งเกือบจะชนผิวแก้มเนียน นัยน์ตาคมปลาบพราวระยับอย่างผู้เหนือกว่า"อื้อ... หนูจำไม่ได้แล้วค่ะ" ยัยแก้มก้อนรีบเบือนหน้าหนีหลบสายตาพิฆาตความเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามขึ้นมาอีกระลอกเมื่อนึกถึงบทรักอันเร่าร้อนก่อนหน้านี้ที่เธอเผลอเรียกตัวเองว่าหนูเสียเต็มปากเต็มคำ"จำไม่ได้งั้นพี่ทวนความจำให้เอาไหม? แต่เปลี่ยนจากพูดเป็นทำนะ""งื้อ! ไม่เอาแล้วค่ะ! หนูหิวแล้ว... พี่โยป้อนหนูหน่อยสิคะ"เมื่อสู้แรงเจ้าเล่ห์ไม่ไหว โมเดลจึงงัดไม้ตายส่งเสียงออดอ้อนคนตัวโตด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตาคู่กลมโตช้อนขึ้นมองอย่างวิงวอนเรียกคะแนนความสงสาร ซึ่งมันก็ได้ผลชะงัดนักเพราะชายหนุ่มโหมดคลั่งรักถึงกับยิ้มกว้างจนตาหยี หัวใจแกร่งอ่อนระทวยไปกับคำว่า 'หนู' ที่หลุดออกมาจากปากอวบอิ่ม"ลื่นหูชะมัด.