All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกลิ่นหอมฉุยของข้าวผัดสีเหลืองทองสูตรพิเศษของโยธาถูกตักวางลงตรงหน้ายัยแก้มก้อน โมเดลขยับยิ้มแป้นจนแก้มปริ รีบคว้าช้อนเตรียมจะตักเข้าปากด้วยความหิวโซหลังจากผ่านศึกหนักทำกิจกรรมที่คณะมาทั้งวันทว่ายังไม่ทันที่ช้อนคันเล็กจะขยับ มือหนาของคนตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เอื้อมมาดึงจานของเธอไปหาตัวเสียก่อน"อ๊ะ... พี่โยจะกินของเดลเหรอคะ" ยัยน้องทำตาโต ทวงจานข้าวตาละห้อยโยธาไม่ได้ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่ขยับยิ้มขำในลำคอเบา ๆ นัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปที่จานข้าว พลางใช้ช้อนกลางค่อย ๆ เขี่ยและตักพวกต้นหอมซอยกับผักชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ปนอยู่ในข้าวผัดแยกออกมาใส่จานของตัวเองอย่างประณีตและใจเย็น ท่าทางตั้งอกตั้งใจเอาผักที่ยัยแก้มก้อนของเขาไม่ชอบกินออกให้ ความใส่ใจขั้นสุดจนคนมองนั่งยิ้มร่าจนแก้มปริ ที่เขานั้นเอาใจใส่เธอทุกเรื่อง"เสร็จแล้วค่ะ ลองกินดู รสชาตินี้ถูกใจไหม"โยธาเลื่อนจานข้าวผัดที่ ‘ไร้ผักกวนใจ’ กลับมาให้ยัยน้อง พร้อมกับส่งมะเขือเทศราชินีลูกโตที่ปอกเปลือกออกให้เรียบร้อยวางออนท็อปมาให้ด้วย น้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนอบอุ่นฟีลแด๊ดดี้บวกกับสายตาที่มองมาอย่างรู้ใจ ทำเอาโมเดลหัวใจ

คนตัวโตค่อย ๆ ก้มใบหน้าคมคายลงฝังจมูกหอมกลุ่มผมนุ่มสลวยนั้นอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาคล้ายกับจะช่วยปลอบประโลม หัวใจแกร่งบัดนี้ลิงโลดและพองฟูจนคับอก โยธาดีใจที่สุดในชีวิตที่ยัยแก้มก้อนมีหัวใจตรงกันกับเขา และดีใจเหลือเกินที่ได้มอบอ้อมกอดแรกอันแสนอบอุ่นนี้ให้กับคนพิเศษที่เขาเฝ้ารอคอยมานานแสนนาน ชายหนุ่มตระกองกอดร่างบางเนิ่นนานราวกับอยากจะส่งผ่านความอบอุ่นทั้งหมดในชีวิตไปให้เธอก่อนที่โยธาจะค่อย ๆ ผละอ้อมกอดออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด สายตาแต่ละฝ่ายสะท้อนความดีใจระคนตื้นตันเอาไว้ล้นปรี่อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มยกยิ้มละมุน พลางโน้มใบหน้าลงไปมอบสัมผัสอุ่นชื้นจากริมฝีปากหนา ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านโอบล้อมคนตัวเล็กเอาไว้ในทันที โยธากดริมฝีปากย้ำเนิ่นนานขยับย้ำซ้ำ ๆ ราวกับจะประทับตราจองเมื่อผละใบหน้าออก ดวงตาคมดุคู่สวยทว่าบัดนี้หวานเชื่อมกลับทอดสายตาเข้มขึ้น พลางเพ่งมองริมฝีปากอวบอิ่มฉ่ำวาวของยัยน้องด้วยความหลงใหลอย่างสุดแสนจะห้ามใจ ก่อนที่คนตัวโตจะค่อย ๆ โน้มลงมาอีกครั้งแล้วกดริมฝีปากแกร่งประกบแนบสนิทลงบน

โยธาเดินมาส่งยัยแก้มก้อนของเขาจนถึงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะ ชายหนุ่มวางสัมภาระการเรียนลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ในขณะที่โมเดลพอเจอหน้ากลุ่มเพื่อนสนิทก็เปิดโหมดนกกระจอกแตกรังทันที ยัยตัวเล็กหันไปคุยเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้กับเพื่อนเสียงใส ปากเล็กๆ ขยับพึมพำอย่างมีชีวิตชีวาจนคนมองอดขำไม่ได้จังหวะนั้นเอง... สายลมใต้ตึกก็พัดกรรโชกมาวูบใหญ่ แรงลมทำเอาเส้นผมนุ่มสลวยที่เคยปล่อยยาวสยายปลิวสะบัดขึ้นมาพันกันจนปิดหน้าปิดตาบังทัศนวิสัยของคนตัวเล็กไปหมด แต่เจ้าตัวก็ยังมัวแต่ขยับปากเมาท์กับเพื่อนต่อ ขยับมือปัดผมออกจากหน้าแบบลวก ๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจนักโยธาที่ยืนดูอยู่ยกยิ้มเอ็นดู ชายหนุ่มขยับเข้ามายืนซ้อนหลังร่างบางเอาไว้จนแผ่นหลังเนียนอุ่นเกือบจะชิดแผงอกแกร่ง มือหนาสองข้างเอื้อมขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ สอดประสานรวบเก็บเส้นผมที่ปลิววุ่นวายระใบหน้าและลำคอของคนตัวเล็กขึ้นไปอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมสัมผัสอุ่นวาบและลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดอยู่แถวต้นคอทำเอาโมเดลที่กำลังคุยจ้อถึงกับหยุดชะงัก ตัวแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน ชายหนุ่มใช้ความประณีตค่อย ๆ ม้วนรวบผมของเธอขึ้นไปกระจุกไว้ด้านบน ก่อนจะดึงยางม

"ดูอะไรอยู่... หืม? ทำไมคิ้วถึงชนกันยุ่งแบบนี้"น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบอยู่ชิดใบหูทำเอาคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์สะดุ้งน้อย ๆ โมเดลละสายตาจากหน้าจอ MacBook แล้วรีบหันขวับกลับมาหาคนตัวโตที่ขยับเข้ามานั่งซ้อนหลังจนแทบจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มเปลี่ยนจากความเคร่งเครียดเป็นรอยยิ้มใสซื่อ แววตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับอย่างปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด"พี่โย... มาเงียบๆอีกแล้วนะคะ" ยัยแก้มก้อนบ่นอุบอิบเสียงหวาน แต่ก็ยอมเอนหลังพิงอกแกร่งของแฟนหนุ่มอย่างออดอ้อน"ไม่เงียบซักหน่อย หนูต่างหากที่มัวแต่เหม่อจนไม่ได้ยินเสียงพี่เดินมา" โยธาเอ่ยเสียงนุ่มทุ้มพร้อมกับขยับกายแกร่งเข้าไปชิด ขยับวงแขนกว้างรวบจับยัยแก้มก้อนให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะจัดท่าทางให้ร่างบางหันหลังกลับมาชนกับอกกว้างของเขาเต็ม ๆ ชายหนุ่มวางคางสากได้รูปเกยลงบนไหล่มนลาดของคนตัวเล็กเอาไว้ ราวกับต้องการกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนไม่ให้หนีไปไหน สายตาคมจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มในระยะประชิดด้วยความแสนรัก ก่อนจะกระซิบถามกลับไปอีกครั้ง "สรุปแล้ว... แอบดูอะไรอยู่คะ?"โมเดลแก้มขึ้นสีระเรื่อเมื่อลมหายใจอุ่น ๆ ของคนตั

"ลงสิ! แล้วพวกแก 3 คนจะร่วมทีมกับฉันรึเปล่า" โมเดลตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ และถามกลับทั้งสามคนทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่น"อุ๊ย!" ดีไซน์ที่ตอนแรกนอนตายรีบเด้งตัวขึ้นมา "สี่คนเหรอแก? รวมฉันกับอีบุ๊คกราฟด้วยเหรอ?""เออสิ เดี๋ยวฉันรับหน้าที่เคลียร์กริด ขึ้นโครงสร้าง 3D กับเรนเดอร์ภาพเพอร์สเปกทิฟทั้งหมดเอง ส่วนออกแบบมันเก่งเรื่องเขียนแบบก็ให้คุมสเกลไป แล้วแกสองคนก็ช่วยตัดสเปกวัสดุกับประกอบแมสโมเดล ทำด้วยกันสนุกจะตาย ลุยไหมพวกแก"กราฟจีบนิ้วคิดตามก่อนจะยิ้มร่า "อุ๊ย ถ้ายัยเดลยอมแบกงานขึ้น 3D กับเรนเดอร์ให้ขนาดนี้ก็ทุ่นแรงไปเยอะเลยนะยะ อะ ยอมถวายชีวิตให้ค่ะหัวหน้าทีม งานนี้ต้องมงลงกลุ่มเราเท่านั้น"ครืด... ครืด...หลังจากตกลงโปรเจกต์กลุ่มกันเสร็จเรียบร้อย เสียงเรียกเข้าจากมือถือของโมเดลก็ดังขึ้นมาทันที ร่างเล็กก้มลงมองหน้าจอมือถือครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มร่าออกมาจนตาหยี แก้มก้อนสองข้างยกดันขึ้นจนดวงตากลมโตโค้งเป็นรูปสระอิด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวกดรับสายทันทีแล้วกรอกเสียงใสแจ๋วลงไป"คะพี่โย"ปลายสายทิ้งจังหวะไปนิดนึง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอเบา ๆ ด้วยควา