All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

พูดจบยัยน้องก็รีบกดวางสายทิ้งทันทีเพราะสู้สายตาจับผิดและรอยยิ้มล้อเลียนของเพื่อนไม่ไหว มือบางยกขึ้นกุมแก้มอุ่น ๆ ของตัวเองที่ร้อนจนแทบระเบิด ก่อนจะรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งตรงดิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่างกายหนีความอายทันทีหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย โมเดลก็เดินกลับออกมาในชุดเดรสสีขาวน่ารักกระโปรงบานพริ้วละมุนตา ความยาวกำลังพอดีขับเน้นความสดใสและน่าทะนุถนอมในแบบที่เป็นเธอ ซึ่งชุดนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนเลือกให้... แต่เป็นฝีมือการมิกซ์แอนด์แมตช์ของคนตัวโตที่ตั้งใจเลือกให้เธอนั่นเองแววตาคู่คมปลาบของเขาแฝงไปด้วยความพึงพอใจ ยามทอดมองยัยแก้มก้อนในลุคหวานละมุนตา ก่อนที่ชายหนุ่มจะสาวเท้าเข้ามาคว้ามือเล็กมากุมไว้แน่น พากันเดินขึ้นรถสปอร์ตคันหรู มุ่งหน้าออกจากพูลวิลล่าเพื่อไปทำกิจกรรมแรกของวัน... นั่นคือการไปเก็บสตอเบอร์รี่สด ๆ จากไร่ท่ามกลางไอหมอก!รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดเทียบท่าหน้าไร่สตรอว์เบอร์รี่ขนาดใหญ่ที่ทอดตัวยาวไปตามแนวเขา ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวจนยัยแก้มก้อนในชุดเดรสสีขาวพริ้วต้องย่นคอลงขยับกอดแขนแกร่งของคนข้างกายแน่น ไอหมอกสีขาวละมุนยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือผลสตรอว์เบอร์ร

หลังจากผ่านพ้นทริปพักผ่อนสุดหวานฉ่ำที่เขาใหญ่จนชาร์จแบตมาเต็มเปี่ยม เช้าวันจันทร์อันแสนสดใสทว่าแฝงไปด้วยความวุ่นวายของเด็กคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ก็เริ่มต้นขึ้นใต้ตึกคณะสถาปัตย์ฯ บริเวณโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ แก๊งเพื่อนซี้สามหน่ออย่าง กราฟ ออกแบบ และดีไซน์ นั่งหน้าเครียดล้อมวงอยู่หน้าโน้ตบุ๊กและกองพิมพ์เขียว ในขณะที่โมเดลเพิ่งเดินมาสมทบ จัดการวางแก้วชาไข่มุกของโปรดลงบนโต๊ะพลางทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ เพื่อนสาว"เป็นอะไรกันอะพวกแก หน้าดำคร่ำเครียดกันเชียว" โมเดลเอ่ยถามตาใส"ก็เรื่องพี่ที่ปรึกษาโปรเจกต์น่ะสิยัยเดล" ดีไซน์ เป็นคนแรกที่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางเท้าคางอย่างหมดแรง "อาจารย์เพิ่งไลน์มาย้ำในกลุ่มเมื่อกี้เลยว่า วันนี้ตอนบ่ายสามต้องส่งชื่อรุ่นพี่ที่จะมาเป็นที่ปรึกษาทีมให้เรียบร้อย ไม่งั้นใบสมัครโปรเจกต์ของพวกเราจะโดนปัดตก""เอ้า! แล้วรุ่นพี่ปีสี่ที่เราเล็ง ๆ ไว้ตอนแรกดึงตัวมาไม่ได้เหรอ" โมเดลขมวดคิ้วมุ่น"ไม่ได้น่ะสิ พวกพี่ ๆ เขาติดทำธีสิสใหญ่กันหมดเลย ไม่มีใครว่างมาเป็นที่ปรึกษาให้พวกเราเลยสักคน" ออกแบบ เสริมขึ้นมาพลางทำหน้ามุ่ย นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด "เนี่ย... เ

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้าย ก้มลงไปกดหอมหนัก ๆ ที่ข้างแก้มเนียนใสจนเกิดเสียงดัง 'ฟอด!' ใหญ่ให้ชื่นใจฝ่ามือหนาละจากสะโพกมนเลื่อนขึ้นมาตะโบมจับที่ท้ายทอยเล็กของคนบนตักเอาไว้แน่น ล็อกไม่ให้ยัยตัวดีขยับหนีไปไหนได้"ก็ทำแบบนี้ไงครับ"เสียงทุ้มพร่าชิดริมฝีปากเอ่ยจบปุ๊บ เขาก็ดึงรั้งท้ายทอยมนเข้าหาตัวทันที ก่อนจะกดริมฝีปากหนาลงไปบดจูบหนัก ๆ บนกลีบปากอิ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ชายหนุ่มแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างตะกรุมตะกราม บดขยี้เรียวปากบางจนเจ่อแดงเพื่อลงโทษยัยตัวแสบให้เข็ดหลาบ เป็นจูบที่ร้อนแรงและลึกซึ้งจนเมียเด็กของเขาถึงกับครางประท้วงในลำคออื้ออึง มือเล็กที่กอดคอเขาไว้เปลี่ยนเป็นขยำเสื้อช็อปของแฟนหนุ่มจนยับยู่ยี่เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวชายหนุ่มดูดดึงและบดจูบอย่างทบต้นทบดอกอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งคนบนตักเริ่มทุบอกแกร่งเบา ๆ เพราะหายใจไม่ทัน ชายหนุ่มถึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาคมกริบจับจ้องใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการกระทำของเขาด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด"หึ... พี่ยังไม่หายงอนนะ" โยธากระซิบชิดแก้มเนียนที่กำลังร้อนผ่าว พลางอุ้

เพื่อตอกย้ำว่าโปรเจกต์นี้ไม่ใช่แค่งานประกวดธรรมดา แต่เป็นถึง 'หน้าตา' ของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ บริเวณที่นั่งแถวหน้าสุดมุมซ้ายของเวที จึงเต็มไปด้วยบุคคลสำคัญ ทั้ง พี่แดน ที่ปรึกษาโครงการซึ่งนั่งกอดอกมองด้วยความภูมิใจ ถัดไปคือท่านอธิการบดีของมหาวิทยาลัย คณบดี อาจารย์ประจำคณะสถาปัตย์ และอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ที่มารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้าถัดไปทางด้านหลังคือโซนกองเชียร์ที่เต็มไปด้วยรุ่นพี่รุ่นน้องจากคณะสถาปัตย์ที่มาร่วมลุ้น รวมถึงแก๊งวิศวะอย่าง โยธา พี่เสกล พี่น็อต พี่มิกซ์ และแน่นอน... พิมพ์ ที่เดินตามเข้ามานั่งดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น"และทั้งหมดนี้คือแนวคิดการออกแบบ Eco-Community Mall ของพวกเราคะ ขอบคุณคะ"สิ้นเสียงสรุปจบการพรีเซนต์ เสียงปรบมือก็ดังก้องหอประชุม ทว่าความโล่งใจอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที เมื่อหนึ่งในคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ซึ่งเป็นผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทห้างสรรพสินค้าสปอนเซอร์หลักของการประกวด ขยับไมโครโฟนขึ้นมาใกล้ริมฝีปาก"เป็นทัศนียภาพ 3D ที่สวยงามและพรีเซนต์ได้น่าสนใจมากครับ..." กรรมการเกริ่นนำด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง "แต่ผมมีคำถามเชิงลึกในแง่ของ

ทันทีที่ขาทั้งสองข้างก้าวลงมาจากบันไดเวที มาดเด็กน้อยสถาปัตย์สุดมั่นที่เพิ่งฟาดฟันกับคณะกรรมการเมื่อครู่ก็ละลายหายวับไปในพริบตา…โมเดลเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาของโยธา ที่ยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เสมอ ปัจจุบันกลับมีประกายความภูมิใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ยัยตัวเล็กไม่รอช้า รีบสาวเท้าวิ่งดุกดิ๊กๆ หน้าตั้งตรงดิ่งเข้าไปหาเขาทันที"พี่โยยยยย!"โยธาหลุดยิ้มมุมปาก อ้าแขนกว้างขยับมารองรับแรงกระแทกได้อย่างรู้ใจ ทันทีที่ร่างนุ่มนิ่มโผเข้ากอดเต็มรักจนหน้าจมลงกับอกแกร่ง ชายหนุ่มก็รวบเอวบางอุ้มลอยขึ้นมาก่อนจะ จับหมุนตัวรอบ ๆ ด้วยความมันเขี้ยวจนปลายเท้าของโมเดลลอยเคว้งเหนือพื้น"พี่โยขา หนูเก่งไหมคะ"เสียงหวานเอ่ยถามอย่างออดอ้อน แขนเรียวทั้งสองข้างรีบตวัดกอดรัดรอบคอแกร่งของชายหนุ่มไว้แน่นกันตก ใบหน้าจิ้มลิ้มแหงนมองเขาพร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างน่ารักน่าเอ็นดูจนตาหยี ทำเอาคนมองใจสั่นขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมโยธาค่อย ๆ วางยัยตัวแสบลงให้ขาแตะพื้น แต่สองมือหนายังคงโอบกระชับเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างขยับขึ้นมาขยี้ผมยัยน้องเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู สายตาคมดุที่เคยมองคนอื