All Chapters of โยธาคลั่งรัก: Chapter 81 - Chapter 90

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ มีเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของพิมพ์ สายตาของหล่อนยังคงจับจ้องอยู่ที่ถ้วยรางวัลชนะเลิศอันดับ 1 ตรงหน้า ใบหน้าสวยที่เคยยิ้มเยาะเมื่อครู่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดโมเดลขยับยิ้มบาง ทว่าดวงตากลมโตกลับเย็นเยียบราวมหาสมุทรน้ำแข็ง เธอขยับกายก้าวเข้าไปหาพิมพ์ช้า ๆ ท่าทีสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่านั้นสะกดสายตาของทุกคน โดยมีโยธาและเสกลยืนอยู่ด้านหลัง"ตกใจเหรอคะพี่พิมพ์?" น้ำเสียงของโมเดลเรียบนิ่ง ทว่าจิกแก้วหูคนฟังจับใจ "หน้าตาดูผิดหวังจังเลยนะ... คิดว่าป่านนี้พวกฉันจะร้องไห้ฟูมฟายอยู่หรือไง""มะ...โมเดล นี่มันหมายความว่ายังไง! แกไปเอาถ้วยนี่มาจากไหน!" พิมพ์เค้นเสียงถาม ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกโมเดลแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบตวัดมองคนตรงหน้าอย่างสมเพช และโน้มตัวลงไปใกล้พิมพ์อีกนิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังสติหลุดทันที"ก็หมายความว่า เดลชนะการประกวดไงคะพี่พิมพ์... ถึงแม้ชิ้นงานโมเดลแรกพี่จะทำมันพัง แต่พวกเราก็สามารถทำมันขึ้นมาใหม่ได้"คำพูดนั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งการประชดประชันรุนแรง ทว่ามันกลับทรงพลังราวกับค้อน

โยธาถามเสียงนุ่มพลางทอดสายตาคมกริบมองยัยตัวเล็กด้วยความรักทั้งหมดที่มี ก่อนที่มือหนาจะหยิบสร้อยคอเงินแท้ดีไซน์เรียบหรูเส้นนั้นขึ้นมา ตัวจี้รูป ไม้ฉากสามเหลี่ยม ขนาดจิ๋วคู่กับ เกียร์วิศวะ ชิ้นเล็ก ๆ ที่คล้องเกี่ยวกันไว้อย่างประณีตสะท้อนแสงไฟวิบวับอยู่บนปลายนิ้วของเขาคนพี่ขยับตัวเข้าไปซ้อนด้านหลังของร่างบางอย่างแนบชิด อ้อมแขนแกร่งโอบผ่านลาดไหล่เนียนเพื่อบรรจงสวมสร้อยคอเส้นงามให้จากทางด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่แถวต้นคอระหงทำเอาเดลขนลุกซู่ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอกคลิก...เมื่อตะขอสร้อยล็อกเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ โยธาก็ไม่ได้ผละตัวออกห่าง เขาจูบซับแผ่วเบาลงบนลาดไหล่บางผ่านเนื้อผ้าเบา ๆ อย่างรักใคร่ ก่อนจะอ้อมวงแขนแกร่งมากอดรัดเอวบางเอาไว้จากทางด้านหลัง พลางกระซิบชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าจริงจัง"สัญญานะครับ ว่าหนูจะอยู่กับพี่ตลอดไป"คำถามนั้นทำเอาเดลหัวใจเต้นระรัว มือบางเอื้อมไปกุมมือหนาของแฟนหนุ่มที่พาดอยู่บนหน้าท้องของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะเอียงหน้ากลับไปสบตาคมเข้มที่ทอดมองมาอยู่ก่อนแล้ว"สัญญาค่ะ...หนูจะอยู่กับพี่โยตลอดไปเลย"เดลตอบเสียงนุ่มพร้อมรอยยิ้มกว้าง

เมื่อเห็นคนพี่สะท้านจนแทบสิ้นฤทธิ์ หญิงสาวจึงค่อย ๆ ปล่อยให้แก่นกายของชายหนุ่มเป็นอิสระจากโพรงปากอุ่นนุ่มของเธอ ยัยตัวแสบช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นสบตาคมเข้มที่มองอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะขยับตัวขึ้นนั่งคร่อมทับเหนือท่อนเอ็นแกร่งช้า ๆมือเรียวเล็กขยับลงไปจับแก่นกายใหญ่โตที่ร้อนระอุจ่อเข้าที่ปากช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะของตัวเอง สะโพกมนค่อย ๆ กดทับลงมาเบา ๆ เพื่อกลืนกินความเป็นชายของเขาลงไปอย่างช้า ๆ ความคับแน่นและขยายตัวทำเอาเธอต้องเม้มปากแน่น ซี้ดปากด้วยความเสียวซ่านผสมผสานความอึดอัดแน่นตึงที่ใจกลางสาวในขณะที่เขาทำได้เพียงนอนนิ่ง แหงนหน้าสบตาและมองภาพตรงหน้าด้วยความกระสันซ่านจนตาพร่า ภาพของยัยเด็กแก้มก้อนที่น่ารัก นุ่มนิ่ม แต่บัดนี้ใบหน้าหวานแดงก่ำกำลังขยับสะโพกกลืนกินแก่นกายลำเขื่องของเขาเข้าไปทีละนิด... ทีละนิด... จนกระทั่งความใหญ่โตนั้นจมหายเข้าไปในส่วนลึกสุดของร่างกายเธออย่างสมบูรณ์"อ่าสสส... เดลขา... แน่นมาก ซี้ดดด"โยธาครางเสียงต่ำในลำคอ ร่างกายทุกส่วนเกร็งขยับจนเส้นเลือดปูดโปน ความนุ่มแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาอยู่ภายในมันตอดขมิบระรัวจนชายหนุ่มแทบจะทนไม่ไหว ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างตะโบมจับยึดสะโพกม

หนึ่งเดือนต่อมา…กริ๊งงงงงง!เสียงสัญญาณออดหมดเวลาของการสอบไฟนอลวันสุดท้ายดังขึ้นก้องไปทั่วทั้งมหาลัย ทันทีที่สิ้นเสียงสัญญาณนั้น... เสียงเฮลั่นด้วยความดีใจและโล่งอกของเหล่านักศึกษาทุกคณะ ทุกชั้น ทุกตึกเรียน ก็ดังเซ็งแซ่ประสานขึ้นพร้อมกันอย่างคึกคัก บรรยากาศความเคร่งเครียดที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างสุดเหวี่ยงเพราะในที่สุด... พี่ใหญ่ปีสี่อย่างพวกเขาก็ก้าวผ่านสมรภูมิรบครั้งสุดท้าย และกำลังจะได้สำเร็จการศึกษาเป็นบัณฑิตใหม่อย่างเต็มตัวแล้วร่างบางของโมเดลเดินสะพายกระเป๋าออกมาจากตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ด้วยใบหน้าแต้มรอยยิ้มสดใส พวงแก้มย้วย ๆ ที่เคยซูบลงไปนิดหน่อยช่วงอ่านหนังสือสอบ กลับมาเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ พลางบิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อยล้า ยินดีกับตัวเองในใจที่ผ่านพ้นช่วงเวลาหฤโหดมาได้สำเร็จ"เฮ้อออออ! สอบเสร็จซักที คนสวยจะตายอยู่แล้วค่ะคุณน้า!"เสียงโอดครวญอย่างหมดสภาพของ 'กราฟ' หนึ่งในสมาชิกแก๊ง 4 สาวสวยกระชากใจเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง เธอพูดพลางเบะปากมองบน ขยับมือทุบไหล่ตัวเองประชดข้อสอบชุดหฤโหดที่เพิ

หลังจากซึมซับความอบอุ่นจนหนำใจ ชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ผละอ้อมกอดออกอย่างอ้อยอิ่ง มือหนาประคองมือเรียวเล็กขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะบรรจงสวมแหวนหมั้นทองคำขาววงเล็กน่ารักเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างพอดิบพอดี ประกายเพชรเม็ดเล็กระยิบระยับล้อแสงเทียน ดูงดงามไร้ที่ติเมื่ออยู่บนนิ้วของเธอโยธาช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับดวงตาคู่สวยที่ยังรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดชายหนุ่มประคองดวงหน้าหวานเอาไว้เบา ๆ ก่อนจะโน้มลงมาจนหน้าผากของเขาชนเข้ากับหน้าผากมนของเธอ ปล่อยให้ความเงียบและความอบอุ่นหลอมละลายหัวใจของคนทั้งคู่ พลางเอ่ยปากบอกหญิงสาวที่เป็นดั่งดวงใจด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าทว่าหนักแน่น"เป็นของพี่ทั้งตัวและหัวใจแล้ว... ห้ามไปยุ่งกับใครนะคะรู้ไหม"ชายหนุ่มกดจูบซับน้ำตาที่แก้มป่องเบา ๆ ก่อนจะผละออกมากระซิบคำมั่นสัญญาที่กลั่นมาจากความรู้สึกทั้งหมดในชีวิต"พี่รักหนูนะคะ โมเดล... ยัยแก้มก้อนของพี่คนเดียวตลอดไป""หนูก็รักพี่ค่ะ... รักที่สุดเลย"เธอบอกรักตอบเขาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับ สะท้อนภาพชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุขอย่างที่ไม่เคยได้รับจากที่