เกี้ยวรักเมียสวมรอย (ภาคต่อเดือนประดับทราย) のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ฟาอิสถามพนักงานในร้านว่าเชอรีนดูเครื่องประดับชิ้นไหนไว้บ้าง เขาซื้อทุกชิ้นที่เธอขอดูพร้อมกับเลือกเครื่องประดับเพชรสีชมพูล้ำค่าชุดใหญ่เพิ่มอีกหนึ่งชุด ชีคหนุ่มส่งเครื่องประดับต่างๆ เหล่านั้นไปให้เชอรีนที่จัสตินพาเลซ ทันทีที่เชอรีนเห็นสิ่งของดังกล่าวก็พูดค่อนขอดออกมาราวกับเจ้าตัวยืนอยู่ตรงนั้น “เชอะ! อวดรวย” แต่สายตาก็อดชื่นชมของสวยๆ งามๆ มิได้ นับว่าเขาตาถึงไม่เลว เลือกเครื่องประดับได้สวยถูกใจเธอ เชอรีนยอมรับว่าเธอมีความสุขกับสิ่งที่ฟาอิสปฏิบัติกับเธอในระยะหลังๆ แม้จะยังเคืองเขาอยู่บ้างก็ตาม แต่ความโกรธที่เคยมีมันลดน้อยลงไปมากแล้ว เพียงแต่ยังไม่ยอมอภัยให้เขาง่ายๆ เพราะต้องการให้เขาเจ็บแล้วจำ จะได้ไม่กล้าทำความผิดแบบนี้อีก ฟาอิสตามจีบเชอรีนอย่างไม่ลดละ นับเป็นครั้งแรกที่เขาเฝ้าตามจีบใครสักคน เขางัดสารพัดวิธีที่คิดว่าจะทำให้เธอประทับใจ บางครั้งก็ปรากฏตัวให้เธอเห็น บางครั้งก็เฝ้ามองดูเธออยู่ห่างๆ เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเธอ และก็พบว่าวันใดที่เขาไม่ปรากฏตัวให้เห็นเธอจะมองหาเขาด้วยอาการหงุดหงิดและผิดหวัง แม้จะทำเป็นไม่สนใจในตอนแรกก็

“เหมือนคุณไง” “ผมผิดไปแล้ว อภัยให้ผมเถอะนะเชอรีน” ขีคหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ถ้าฉันยอมยกโทษให้คุณง่ายๆ คุณก็จะไม่จำแล้วก็จะทำซ้ำอีก” “ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะไม่โกหกคุณอีก” เชอรีนจ้องมองเขานิ่งนานโดยไม่พูดอะไร ชีคหนุ่มทำใจดีสู้เสือเขายิ้มให้เธอก่อนจะพูดเข้าข้างตัวเอง “คุณหายโกรธและยอมยกโทษให้ผมแล้วใช่ไหมเชอรีน” “ยัง” เธอตอบเสียงดังฟังชัด “ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมอภัยให้ผม” “ตอบฉันมาซิว่าทำไมคุณต้องโกหกฉันเรื่องนั้น คุณมีเหตุผลอะไร” “คุณก็รู้นี่เชอรีนว่าท่านแม่ผมอยากให้ผมแต่งงานกับเรยา ท่านพยายามทำให้ผมสนิทสนมกับเธอ แต่ผมไม่ชอบ” “ก็ปฏิเสธไปสิ ฉันว่านี่มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่แม่คุณพยายามจะจับคู่ให้คุณ” “ถูกของคุณ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ท่านแม่พยายามจะจับคู่ให้ผม และตอนนั้นคุณเองก็สูญเสียความทรงจำเพราะผมเป็นต้นเหตุ ผมก็เลยคิดว่าไหนๆ ผมก็ต้องรับผิดชอบด้วยการดูแลคุณอยู่แล้ว มันคงจะดีถ้าผมพาคุณกลับไปอยู่กับผมที่ฮิลฟาฮาร์พาเลซในฐานะเมีย ถ้าท่านแม่รู

“คืนนี้นอนค้างกับผมที่นี่นะเชอรีน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ฉันไม่มีเสื้อผ้าติดมาด้วยแล้วจะค้างกับคุณได้ยังไง” “อยู่กับผมคุณไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าหรอก” “พูดอะไรแบบนั้นคะ” “ผมคิดถึงคุณ อยากนอนกับคุณใจจะขาดอยู่แล้วนะเชอรีน” “เวอร์ไปแล้วค่ะ รีบพาฉันกลับไปจัสตินพาเลซเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ก่อนที่พ่อฉันจะส่งคนมาถล่มคุณที่นี่” “ผมจะพาคุณกลับไปส่งที่นั่นแต่ไม่ใช่คืนนี้ และคุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าของคุณ ผมแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้คุณแล้ว” “แก้ปัญหายังไง” “เดี๋ยวอาบีดีนจะเอาเสื้อผ้ามาให้คุณที่นี่” “อาบีดีนรู้ได้ยังคะว่าฉันอยู่กับคุณ” “ผมโทรศัพท์ไปบอกเขาเอง และขอพูดกับแม่ของคุณเพื่อขออนุญาตให้คุณค้างกับผมที่นี่คืนนี้ พร้อมเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ท่านฟัง” “แม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้วเหรอคะ” “ใช่ ผมรับปากท่านว่าจะดูแลคุณอย่างดี” เชอรีนไม่แปลกใจที่มารดายอมให้เธออยู่กับฟาอิสในค่ำคืนนี้เพียงลำพัง เพราะรู้ดีว่าแม่อยากให้เธอได้ปรั

เชอรีนเริ่มรู้สึกตัวแต่ยังคงมีอาการมึนงงอันเนื่องมาจากฤทธิ์ของยาสลบที่ยังหลงเหลืออยู่ เมื่อปรับสายตาได้ก็พบว่าตนเองนอนอยู่ที่พื้นในบ้านร้างเก่าๆ เธอพยายามลุกขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก เพราะมือและเท้าถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา “ฟื้นแล้วเหรอนางตัวดี” “คุณเรยา” หญิงสาวมองบุคคลที่ยืนรายล้อมรอบตัวเธอ ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่เรยาเคยส่งไปสะกดรอยตามเธอทุกฝีก้าว รวมถึงไอ้หน้าบากนั่นด้วย หน้าของมันเรียบเฉยแต่เชอรีนรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาลงมือฆ่า มันก็ทำได้อย่างเลือดเย็นโดยไม่กะพริบตา “ใช่ ฉันเอง แปลกใจล่ะสิที่เจอฉัน” “คุณจับฉันมาที่นี่ทำไม” “ฉันก็จะกำจัดแกออกไปให้พ้นจากชีวิตของฉันน่ะสิ” เรยาย่อตัวลงเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกับเชอรีนพร้อมกับบีบคางอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อระบายโทสะ “ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างแกจะหนังเหนียว รอดพ้นความตายมาได้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ฉันรับรองว่าครั้งนี้แกจะไม่มีโอกาสมีชีวิตรอดกลับไป” “ฟาอิสเขาจะต้องมาช่วยฉัน เขาไม่ยอมให้คุณทำเช่น

“ฉันจะไม่ยอมให้แกมาเสวยสุขอยู่บนความทุกข์ของฉันเด็ดขาด” สายตาที่เรยาจ้องมองไปที่เชอรีนนั้นฉายแววอาฆาตแค้น ยิ่งเห็นฟาอิสแสดงความห่วงใยในตัวมันก็ยิ่งเดือดดาลให้เธอปลิดชีพมันไวขึ้น “รักมันมากใช่ไหม ยิ่งพี่ฟาอิสรักมันมากเท่าไร เรยาก็จะส่งมันไปลงนรกเร็วขึ้นเท่านั้น” เรยาพูดพร้อมกับเล็งปืนไปที่เชอรีน ชาคินและเหล่าองครักษ์ของฟาอิสบางส่วนเปลี่ยนเป้าหมายด้วยการเล็งปืนไปที่เรยา คนของเรยาเองก็ตรงเข้าอารักขาความปลอดภัยของเจ้านาย ฟาอิสกอดเชอรีนไว้อย่างหวงแหน “ยังไม่สำนึกผิดอีกเหรอเรยา วางปืนซะ ผมบอกให้วางปืน” “ไม่! ฉันจะฆ่ามันและส่งมันไปอยู่ในนรกเป็นเพื่อนนางนิชามี” “เธอเป็นคนสั่งฆ่าชามีค่ะ” เชอรีนกระซิบบอกเขา “ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายคนที่ผมรักได้อีก” จากนั้นก็หันไปสั่งลูกน้องคนสนิทให้พาเชอรีนไปหลบในที่ปลอดภัย “ซากีพาคุณเชอรีนหลบไป” “ไม่ค่ะ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าไม่มีคุณไปด้วย” “แต่ผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย” “ทำไมพี่ฟาอิสจะต้องปกป้องมัน