All Chapters of ANG NINONG KONG HINDI KO DAPAT MAHALIN: Chapter 31 - Chapter 40

Ang Module Na May SulatAlas-diyes ng gabi tapos na ang binyag pero hindi ako makatulog. Nasa kama ako katabi ang bunso na bagong binyag na mahimbing na, pero ako gising na gising hawak yung maliit na papel na galing kay Ninong Marco."Pasensya ka na kung hindi ko dapat mahalin. Pero salamat kasi minahal mo pa rin. - M"Binasa ko ng sampung beses. Tapos itinago ko sa ilalim ng unan ko kasi baka makita ni Mama pag nagligpit siya.Sa labas, naririnig ko pa rin ang boses ni Papa na lasing at ni Mama na nagliligpit ng pinagkainan. Amoy pansit at amoy alak pa rin ang sala. Pero sa kwarto ko, amoy module at amoy ng sulat ni Ninong.Kinuha ko yung module na sinasabi niyang nasa ilalim ng upuan ng truck. DepEd modules para sa ranking, may tatak na NEUST. Pero pag buklat ko, hindi lang module ang laman. May isa pang papel na nakasingit sa gitna, mas mahaba ngayon, sulat-kamay pa rin niya, pero halatang nagmamadali.Nina,Kung nababasa mo ito, ibig sabihin nasa bahay ka na at hindi ka galit sa

Ang ResultaLunes. Alas-kwatro pa lang ng madaling araw gising na ako. Hindi dahil sa kaba sa ranking. Dahil sa text na natanggap ko kagabi mula sa Division group chat: _RELEASE OF DEPED RANKING TODAY 8AM. PLEASE CHECK YOUR NAMES AT THE BULLETIN._Si Mama, nagising din ng alas-singko para ipagluto ako ng itlog at sinangag. Si Papa, kahit hindi nagsasalita, naglabas ng bagong polo na isusuot ko raw pag nagpa-picture ako pag pasado ako.Ako, suot ang lumang blouse na binili sa ukay na P50 lang, at yung folder na bigay ni Ninong Marco na matibay na hindi na masisira kahit umulan.Alas-siyete, nasa Division na ako. Punong-puno ng mga kagaya kong nag-a-apply, may mga nanay na kasama, may mga batang umiiyak. At sa bulletin board na may salamin, nakadikit ang listahan na may 200 pangalan.Hinahanap ko ang pangalan ko. N-I-N-A.Nina Reyes. Rank 12. PASSED.Rank 12 sa 200. Pasado. Hindi number one, pero pasado. Pwede nang magturo. Pwede nang ma-assign sa kahit anong school sa Nueva Ecija.Umiy

Ang Graduation Na Walang Bulaklak Na PulaTatlong buwan ang lumipas mula nang mabasa ko ang liham na puti na may sulat kamay ni Ninong Enzo na iniwan niya kasama ng ayos na yero sa kusina ng paupahan ko na may tulo dati.Hindi na kami nagkita simula noon. Hindi na siya naghatid ng pandesal na mainit tuwing umaga. Hindi na siya nag-ayos ng sirang gripo. Ako naman, hindi na nag-message ng "Ninong, nasaan ka na?" tuwing gabi na malakas ang kulog sa Lipa.Sinunod namin pareho yung nasa sulat. Bumalik kami sa pagiging Ninong at inaanak lang. Malayo pero maayos.Ako, dalawampu't-dalawa pa rin, pero nasa huling buwan na ng internship ko bilang student-teacher sa elementary sa Tanauan. Limang buwan na lang, gagraduate na ako. May hawak na akong apatnapung bata na Grade 3 na marunong nang magsulat ng A, Ba, Ka, Da at magbasa ng Alamat ng Pinya.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, nasa talyer pa rin sa Tanauan na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi. Narinig ko kay Lola na

Ang Payong Na Naiwan Sa TalyerIsang buwan ang lumipas mula nung unang araw ko bilang ganap na guro na hinatid ni Tito Enzo sa bisikleta na luma na may kalawang ang kadena at may sidecar na asul na kupas sa daan na apat na kilometro na may putik papunta sa public elementary sa Tanauan.Araw-araw na siyang naghahatid tuwing maulan. Hindi na pickup na pula na may kalawang ang tambutso. Bisikleta na lang na asul na kupas. Tahimik lang. Walang liham, walang bulaklak, walang kape na barako na nasa garapon. Hatid lang sa gate, tango, tapos padyak pabalik sa talyer na may labinlimang tao na trabahador at hardware sa tabi.Ako, dalawampu't-tatlo na, Ma'am Elise na talaga sa apatnapung bata na Grade 3 na may hawak na chalk na puti at libro na Alamat ng Pinya. Nasasanay na ako sa putik sa sapatos na itim na size six na bigay niya.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko sa school. Si Tita Lena na may payong na asul na guro sa Science, hindi ko na nakikita na kasama niya. S

Ang Binyag Na May Apat Na KiloIsang araw ang lumipas mula nung binigay sa akin ni Tito Enzo at Tita Lena ang payong na bago na asul na hindi butas na matibay sa talyer na may amoy ng langis at semento at pintura na puti na isang galon.Linggo ngayon.Ako, dalawampu't-tatlo pa rin, Ma'am Elise na may apatnapung bata na Grade 3, pero ngayong Linggo, wala akong pasok sa public elementary sa Tanauan na apat na kilometro ang layo na may putik. Nasa paupahan lang ako na anim by apat na metro na may lamesa na kahoy ng niyog at upuan na plastik na puti at payong na bago na asul na nakasabit sa pako sa dingding na yero.Si Ninong Enzo, trenta'y-siyete pa rin, Tito Enzo na tawag ko, may binyag daw ngayong Linggo sa simbahan ng Tanauan. Pangalawang inaanak niya, pagkatapos sa akin na apat na kilo dati na umiiyak kasi ayaw sa barong na may alikabok ng talyer. Kasama niya si Tita Lena na may payong na asul din na bago na hindi butas na guro sa Science.Alas-siyete ng umaga.Maaliwalas na sa Tanau