All Chapters of เมียพลาดรัก (คุณซัน:เมย์): Chapter 41 - Chapter 50

พอมาถึงวันที่ต้องไปเรียนวันแรก เมยาวีมีสามีไปส่งถึงที่หน้าคณะ และมีลูกน้อยตามติดไปด้วยทุกที่เมยาวีหอมที่แก้มลูกสาวและสามีคนละฟอดสองฟอดให้ชื่นใจ "ตอนเย็นเจอกันนะคะ" รับรู้ว่าเขานั่นแหละจะมารับเธอ"คิดถึงนะ" อคิราห์มีใบหน้าเศร้าลงไปนิด ตลอดเวลาที่ผ่านมากว่าหนึ่งเดือนเขามีเมยาวีตามติดไปด้วยทุกที่ไม่ห่างกายไม่ว่าเขาจะไปทำงาน หรือไปประชุมที่ไหนเขาหนีบเธอไปด้วยตลอด และเราไปรับลูกสาวด้วยกันทุกวัน เรียกได้ว่าไม่มีช่วงไหนที่เมยาวีจะคลาดสายตาเขาไปนานยกเว้นตอนอาบน้ำ หรือบางครั้งเขาก็เข้าไปอาบพร้อมๆ เธอแต่คราวนี้ทุกเสาร์อาทิตย์คงทำให้เขารู้สึกเหงาแปลกๆ ทั้งที่มีลูกสาวอยู่ด้วยแต่เขาก็รู้สึกว่าอยากให้แม่ของลูกอยู่ด้วยเช่นกันมิน่าไอ้สองคนนั้นมันถึงไม่ยอมห่างเมียกัน วันนี้เขารู้แล้ว ใจหายแปลกๆ ก็ตอนที่มองเมยาวีเดินลงจากรถแล้วหายเข้าไปในตัวอาคารเรียน ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นเอามากขนาดนี้คงเป็นเพราะเมยาวีด้วยแหละเธอน่ารัก ไม่น่าเบื่อเลยสักนิดเวลาอยู่ด้วยกัน เธอไม่ค่อยขี้งอนขี้น้อยใจแบบนั้น ไม่ประชดประชันใส่เขาเธอทำให้เขาอยากคลอเคลียอยากอยู่ใกล้ดมกลิ่นกายหอมๆ ของเจ้าตัว เธอ..ทำให้เขาแอบคิดนิดๆ ว่าไ

@โต๊ะอาหารมีเพียงเสียงของคุณพ่อและคุณลูกสนทนากันไปมาราวกับอยู่กันสองคน จะมีบ้างนานๆ ทีที่เมยาดาคุยกับแม่ แต่อย่างนั้นแล้วส่วนมากเมยาดาคุยกับพ่อของเขามากกว่าเมยาวีนั่งทานข้าวเงียบๆ ฟังว่าวันนี้ทั้งวันสองพ่อลูกดูแลกันอย่างไรบ้าง ก็ได้รับรู้มาว่าเขาพาลูกสาวไปทานข้าวที่ด้านนอก ไปเดินเล่นซื้อของแล้วกลับมานอนดูทีวีที่คอนโด เธออมยิ้มเวลาได้ฟังน้องมายด์คุยกับพ่อของเธอความเป็นแม่คนแล้ว พอเห็นว่าลูกมีความสุขเธอยิ่งมีความสุขมากกว่ายิ้มให้สามีเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตา แวบเดียวเท่านั้นเขาหลุบตาลงมองอาหารในจานแล้วเมินเฉยเธอใส่เธออยากถามเขาอีกรอบว่าให้คนตามดูเธอใช่ไหม ขนาดที่ผับวันนั้น เขาอยู่ห้องยังทราบข่าวเธอได้ แล้วก็ไม่รู้ว่าตอนไหนบ้างไง วันนี้ทั้งวันเธอยิ้มให้คนเป็นสิบยี่สิบคน มันเป็นปกติมั้ยเวลาที่เจอผู้คนเป็นมิตร แต่ติดตรงที่เด็กน้อยเมยาดาอยู่ตรงนี้ด้วย ไม่งั้นลูกคงได้ตั้งใจฟังเป็นอย่างแน่ แล้วอีกอย่างเธอไม่อยากมาพูดเรื่องที่พ่อแม่งอนกันต่อหน้าลูกด้วย เด็กน้อยคงยังไม่เข้าใจว่าพ่อกับแม่เป็นอะไรผ่านมากว่าสองชั่วโมงที่ทุกคนต่างอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยเป็นเวลาเข้านอน พรุ่งนี้เธอมีเรียนอีกว

ตกบ่ายอคิราห์ชวนลูกสาวออกไปเดินเล่นที่ห้าง เมยาดาก็ตามติด เห็นด้วยกับคนเป็นพ่อไม่อิดออดเธอมีความสุขมากตั้งแต่ตัวเองมีพ่อ ได้ไปไหนมาไหนข้างนอกบ่อยๆ ออกไปเปิดหูเปิดตาซื้อขนมมากมาย และพ่อก็ตามใจเธอมากด้วยเช่นกันสองพ่อลูกเดินจับมือกันในห้างแล้วเข้าไปยังร้านชาบูปกติแล้วหากเขาจะทานข้าวสักมื้อคงกินอาหารง่ายๆ ให้เสร็จเรียบร้อยแล้วกลับไปพักผ่อน หรือทำอาหารง่ายๆ ทานบนห้องก็จบแต่มีลูกแล้วเขาอยากใช้เวลากับเมยาดาให้มากที่สุด ทำกิจกรรมร่วมกัน จึงได้ชวนลูกสาวออกมากินชาบู คิดว่าเด็กน้อยคงจะตื่นเต้นแล้วชอบ โดยที่คนทั้งสองนั่งลงฝั่งเดียวกัน"น้องมายด์อร่อยมากเลยค่ะ" กินไปคำแรกยกนิ้วโป้งให้พ่อตัวเองอคิราห์มีความสุขมาก ได้เห็นลูกสาวตัวน้อยกินอิ่มนอนหลับสบายกลับกลายเป็นความสุขที่เกินบรรยายสองพ่อลูกนั่งกินไปด้วยสนทนากันไปด้วยเป็นภาพที่น่าเอ็นดูของผู้คนที่มาทานเหมือนกัน รวมทั้งพนักงานที่เดินผ่านไปมาก็ส่งยิ้มให้เด็กหญิงเมยาดาบ่อยครั้ง และแอบชื่นชมคุณพ่อสุดหล่อที่พาลูกสาวมาทานกันสองคน ซึ่งภาพแบบนี้สักปีหนึ่งถึงจะเจอไม่กี่คน ถ้าเป็นแบบแม่ลูกอันนั้นปกติมากนั่งกินไปสักพักกำลังจะอิ่มแล้วเชียวกลับเห็นรูปร่า

บนรถที่มีสามพ่อแม่ลูกอย่างเช่นทุกวันที่มาส่งเมยาดา มันแทบจะปกติหากว่าสามีเธอปกติ เมยาวีจึงได้นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา"น้องมายด์ขา.." เมยาวีเรียกลูกสาวเสียงหวาน"ขาคุณแม่"เมยาวีชำเลืองคนเป็นสามีเพียงนิด คือเมินเธอได้นิ่งสนิทมาก เขาเองก็แนบเนียนไม่อยากให้ลูกรู้ว่าเราทะเลาะกัน"น้องมายด์อยากมีน้องมั้ยคะ" "อยากคะ" เมยาดาตอบคนเป็นแม่เสียงใสแจ๋ว พอพูดเรื่องน้องเธอมีคำตอบในหัวทันที"แต่คุณพ่อน่ะสิคะไม่อยากมี"อคิราห์ขมวดคิ้วทันที ทำไมเมยาวีพูดกับลูกแบบนั้นว่าเขาไม่อยากมี"คุณพ่อไม่อยากให้น้องมายด์มีน้องเหรอคะ" คราวนี้เมยาดาถามพ่อตัวเองตาแป๋วอคิราห์ไม่ตอบ กำลังคิดว่าเมยาวีจะเล่นอะไร แต่เขาไม่หลงกลเธอหรอกบอกเลย "ไม่เป็นไรนะคะน้องมายด์" เมยาวีมองคนเป็นสามีเพียงนิด แล้วหันกลับไปทำหน้าเศร้าใส่ลูกสาว "ไม่มีก็ไม่เป็นไรนะคะ""แต่แตงโมก็มีน้อง.." เมยาดาอ้างถึงเพื่อนที่โรงเรียนมีน้องชายหนึ่งคน เธออยากมีน้องเหมือนแตงโมบ้าง"งั้นน้องมายด์ต้องบอกคุณพ่อห้ามพาน้องมายด์ไปนอนที่บ้านคุณปู่นะคะ""ทำไมคะคุณแม่""ไม่งั้นน้องจะไม่มาค่ะ หรือถ้าจะไปต้องให้คุณแม่ไปด้วยนะคะ"อคิราห์ปรายตาไปมองเมีย ใครจะให้ไปด้วย"ค

หลังจากตกลงกับผู้เป็นพ่อเอาไว้แล้วว่าหากเมยาดาปิดเทอมเขาจะพาลูกเมียย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านกับปู่ย่า เราเข้ามาอยู่กันจริงจังทั้งสามคนพ่อแม่ลูกเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วอคิราห์จึงอยากทำให้ถูกต้องเพราะเมียเขาเองไม่มีใคร จัดเป็นงานแต่งเล็กๆ เพราะมั่นใจว่าเมียไม่ชอบความวุ่นวาย ชวนเพื่อนและแขกที่พ่อสนิท นับได้ก็ประมาณร้อยกว่าชีวิตเห็นจะได้ ขนาดคัดแล้วคัดอีก เพราะพ่อเขากว้างใหญ่ในแวดวงสังคมเหลือเกินทุกคนต่างมาเป็นสักขีพยานในงานแต่งของเขากับเมยาวีในครั้งนี้ พร้อมมีลูกสาวตัวน้อยในชุดเจ้าสาวน่ารักๆ ไม่ต่างจากแม่ของเธอเดินไปกับเราตลอด หากยามไหนเหนื่อยก็เดินไปนั่งรอกับพี่เลี้ยง สักแป๊บก็วิ่งไปหาคุณปู่คุณย่าที่กำลังพูดคุยกับแขกในงานคุณอดิศรคว้าเอวของเมียทันทีเมื่อเจอใบหน้าผู้หญิงที่เคยคั่ว เป็นลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าเมียจะหายจึงได้โอบเอวภรรยาอย่างคุณปรารถนาไม่ปล่อยไม่สบตากับใครเลยที่เป็นผู้หญิงเพราะบางทีเขาก็จำไม่ได้ ก็บอกแล้วไงว่ามันเยอะมาก แต่สาบานว่าเขาไม่ได้เชิญแต่ผู้หญิงมาด้วยที่ว่าหน้าตาสามีของพวกเธอเขาก็รู้จักดีในแวดวงสังคมจะไม่เชิญก็ไม่ได้ ไม่สบตาเมียแต่สบตาผัวเขาแล้วทำเหมือนคนปกติไม่รู้เรื่องร