All Chapters of JDai Engineer เกียร์ฝังรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ณ ศาลาแดงข้างตึกวิทยาศาสตร์โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งสาวน้อยมัธยมปีที่สี่กำลังซ้อมรำอยู่กับเพื่อนในคาบว่างช่วงบ่าย นิ้วเรียวยาวอ้อนช้อยตวัดไปทางซ้ายทีขวาทีท่วงท่าสวยงามให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเมียงมอง"ไอ พี่เจไดเขามองแกใหญ่เลย"ไอริณมองไปทางหน้าโรงอาหารตามที่เพื่อนสะกิดบอก ตรงนั้นมีรุ่นพี่ชั้นมัธยมปีที่หกยืนมองมาทางนี้ ริมฝีปากของเขาแย้มยิ้ม ดวงตาคมคู่นั้นโค้งลงเล็กน้อยที่สื่อถึงความชื่นชม"พี่เขาคงมองไปเรื่อยนั่นแหละ ตรงนี้ไม่ใช่มีแค่พวกเราสักหน่อย"คนตัวเล็กรีบหลบซ่อนสายตาหันกลับมาสนใจซ้อมรำ ทว่าหัวใจกลับเต้นตึกตัก แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อเมื่อหันไปกี่ครั้งก็ยังเห็นเขาจ้องมองมาเหมือนเดิมสี่โมงเย็นวันเดียวกัน ตอนที่เธอกำลังนั่งรอรถประจำมารับอยู่ตรงหน้าโรงเรียน จิมมี่เพื่อนในห้องเรียนก็มานั่งลงด้านข้างแล้วยื่นมือถือของตนมาให้เธอ"คนนี้พี่ชายเรา ขอไลน์แก ให้ได้ไหม""พี่เจได!" ไอริณตกใจ"อือ ไลน์มาเซ้าซี้เราตั้งแต่คาบจารย์ศรีล่ะ""เขาจะเอาไลน์เราไปทำไม""ผู้ชายขอไลน์ผู้หญิงก็ต้องแปลว่าชอบหรือเปล่า"'ชอบ' ทำให้เธอนึกถึงตอนที่เขาเอาแต่ยืนจ้องมองตอนรำ"พี่เขาชอบเราจริงๆ เหรอแล้วเขาไม่มีแฟนเหรอ"

ผมกลับตึกคณะมานั่งดูผลงานการสำเร็จโทษพร้อมกับเพื่อน ยี่สิบรอบคือการวิ่งรอบตึกที่มีทั้งหมดของคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่เพียงห้ารอบไอ้มดก็มาหยุดนอนหงายหอบหายใจตัวโยนอยู่ตรงปลายเท้า"ขอโทษพี่ ผมไม่รู้ว่าเด็กพี่""แล้วคราวนี้มึงจำหน้าได้ยัง""จำแม่นเลยพี่ ไม่วิ่งแล้วนะ จะตาย""ก็ถ้ามึงจีบส่งๆ ไม่ดูตาม้าตาเรืออีก มึงได้ตายสมใจแน่"ผมเตะต้นขามันไม่แรงนักสองครั้งเป็นการไล่ มันรีบลุกพรวดวิ่งไป ผมก็จุดบุหรี่แล้วเดินมาสูบด้านหลังตึก"น้องไอริณไปเป็นเด็กมึงตอนไหน"โอบเดินตามมาคนแรกโยนคำถามมาตรงๆ"แฟนเก่า" และผมก็ตอบตามตรง ถึงจะเป็นแฟนแค่วันเดียวก็เถอะ"ของเก่าแล้วมึงจะเอาอะไรวะ" โชนตามมาอีกคน"ดูหน้ามันดิ สงสัยจะอยากรับซื้อของเก่ากลับคืน"แทนคุณพูดได้ตรงจุด ผมรู้สึกแบบนั้น"จบไม่สวยอย่างแรง กูทำผิดต่อน้องมาก ตั้งแต่ตอนนั้นกูก็ไม่เคยกล้าสู้หน้าน้องอีกเลย จู่ๆ ก็ดันมาเจอน้องเรียนที่นี่ พอเห็นหน้า..""ยังรู้สึกรัก?"ผมหันไปสบตาแทนคุณ"ตอนมึงเจอหน้าเด็กเก่า..""กูไม่ได้รักตั้งแต่ต้น จบไม่สวยก็เลยรู้สึกเกลียด มันคนละฟีลเว้ย""เอาดีๆ ยังรักหรือแค่รู้สึกผิด"ในกลุ่มโอบจะเป็นคนนิ่ง โหดและเด็ดขาดสุด รวมถึงคำพ

แต่กว่าจะรู้ว่าอะไรที่ทำให้ฝันเป็นตุเป็นตะขนาดนั้นก็ตอนเช้า ฉันไม่ได้ตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเอง ไม่ใช่ห้อง Vip แต่เป็นเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูหราชั้นบนพอรู้ว่าตัวเองอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ ที่มีคนตัวใหญ่นอนกอดอยู่ ฉันก็รีบม้วนตัวลงมาอยู่ข้างเตียงนอนแรงยวบยาบทำให้พี่เจไดรู้สึกตัวตื่น เขาผงกหัวขึ้นมามองฉันหน้ายุ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ พลางลุกขึ้นนั่ง"อย่าเพิ่งเหวี่ยง คุยกันก่อน"ดักทางเชียวนะ!"ไม่มีเวลาคุยค่ะ ไอมีเรียน""ไปพร้อมกัน""ไม่..""ชาตินี้จะคุยกันรู้เรื่องไหม"พี่เจไดพรวดพราดลุกขึ้นยืน เขาสวมใส่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว มันจะไม่มีอะไรน่าตกใจถ้าเป้ากางเกงไม่มีบางอย่างข้างในดุนดันจนตรงนั้นตั้งโด่ฉันรีบดึงสายตาไปวางที่ประตูห้องนอน แอบเป่าลมออกจากปากไล่ความร้อนตรงแก้มอะไรจะขนาดนั้น.."นอนกับคนที่ชอบแล้วไม่ได้ทำอะไรก็เป็นแบบนี้แหละ"หืม! "อะไรนะคะ!"ฉันจำเป็นต้องดึงสายตากลับมามองเขา เมื่อครู่ได้ยินอะไรแว่วๆชอบ.. อะไรคือคนที่ชอบผู้ชายหล่อแม้กระทั่งเพิ่งตื่นนอนเสยผมแล้วเดินตรงมาหา ท่าทีคุกคามในสภาพไม่เรียบร้อยทำฉันรีบก้าวถอยหลังแต่ก็หลบพี่เจไดไม่พ้น เขาจับแขนฉันแล้วเหวี่ยงให้มานั่งบนเตี

เล่าจบฉันก็สูดน้ำมูกแรงๆ รับผ้าเช็ดหน้าจากพี่ทานตะวันมาซับน้ำตาที่ไหลไปแล้วสองหยด"ที่แท้ก็แฟนเก่า"พี่บัวนั่งลงข้างฉันตบบ่าปลอบใจ"รักผู้ชายแล้วมันปวดใจ หันมารักทอมก็ได้นะ""รักไม่ไหวอ่ะค่ะ""รักไม่ไหวหรือยังรักเขา""โห! เจ็บจี๊ดเลย"ฉันยกมือกุมหน้าอกข้างซ้าย ทำหน้าจะร้องไห้ บางอย่างคนอื่นอาจดูออกแต่ฉันไม่รู้ตัวอย่างเรื่องนี้.. พอพี่บัวทักก็เหมือนจะใช่ ที่ยังไม่ลืมเพราะฉันยังรู้สึกกับพี่เจได"แก๊งนี้ก่อนจะมารวมตัวกันเขาคัดนิสัยเลวๆ กันมาหรือไง" พี่โรสยังคงหงุดหงิด"เลวๆ ก็แฟนคุณค่า""ก็ใช่ไงบัว ตะวันเห็นด้วยกับฉันไหมล่ะ มันจะต้องมีอะไรสักนิดให้ความนิสัยไม่ดีโผล่ออกมาทุกที ส่วนเจไดนี่มาก่อนกาลเลยนะ""แต่เรื่องนี้เราจะเข้าไปยุ่งไม่ได้นะ ดูทรงแล้ว..ยังไงก็หมา" ในที่สุดพี่ทานตะวันก็พูด"หมายถึงเจไดน่ะเหรอ""พวกเรานี่แหละ เนี่ย..ดูท่าจะไปไหนไม่รอด"แหม! พูดเหมือนมาจากอนาคตเลยนะคะพี่ทานตะวัน"ก็ไม่ได้คิดจะยุ่ง จะดูอยู่ห่างๆ เคารพการตัดสินใจของน้อง แต่ถ้าเจไดยังทำนิสัยเดิม ฉันไม่ยอม"ทุกคนพยักหน้าหงึกๆ พร้อมกัน ทำฉันซาบซึ้งน้ำตาคลอเบ้า"แกไม่ต้องกดดัน จำไว้ว่าแกมีสิทธิ์เลือกและแกก็ไม่จำเป็

พี่เจไดไม่ได้ดื้อดึงจะนอนด้วยกัน มีทำตาอ้อนๆ ใส่แล้วก็ยอมกลับออกไป แต่ก็ไม่วายส่งสติ๊กเกอร์หัวใจ สติ๊กเกอร์ฝันดีมาให้ ฉันนอนมองสติ๊กเกอร์พวกนั้นจนหลับตอนเช้าก็มีเสียงเคาะประตู ผู้ชายในชุดนักศึกษาตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบที่หนีบผมลอนมาม่าขึ้นโบกไปมา"มา.. พี่ทำให้"คิดหนักเลย เมื่อวานทำผมฉันเบี้ยวจนโดนทักทั้งวันเลยนะ"ไอทำเองค่ะ พี่ไปเรียนเถอะค่า""ดูฝีมือกันก่อนดิ เผื่อจะอยากได้เป็นซาลอนประจำตัวไปตลอดชีวิต""ก็เมื่อวานพี่ทำเบี้ยวนี่คะ""วันนี้น้องจะสวย พี่คอนเฟิร์ม"เขาดึงแขนฉันให้นั่งลงหน้ากระจก ท่าทางจับอุปกรณ์ดูคล่องแคล่วขึ้นมาก ไม่ทำฉันสะดุ้งเพราะความร้อนด้วยสิบห้านาทีทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ฉันเอียงซ้ายเอียงขวาดูลอนมาม่าสุดพริ้ว อาจจะไม่ได้สวยเท่าฉันทำเอง แต่มันดีกว่าเมื่อวานมากเลยเขาทำได้อย่างไร!"เช้านี้พี่จะพาไปกินก๋วยจั๊บญวนนะ เพื่อนพี่รีวิวมาว่าอร่อย"ยี่สิบนาทีเราก็มาถึงร้านก๋วยจั๊บญวณริมคลอง ให้เดาคงเป็นคลองที่มาหยาต้องนั่งเรือผ่านไปเรียนทุกวัน"อ๊ะ!" แต่พอก้าวขาลงจากรถ เท้าข้างซ้ายของฉันก็เหยียบอะไรบางอย่างบนพื้นที่มันแหยะๆ แถมยังส่งกลิ่นเหม็นโชยอย่าบอกนะว่า..ฉันรีบก้ม