All Chapters of JDai Engineer เกียร์ฝังรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ถูกเหวี่ยงออกมาได้ฉันก็วิ่งไปกอดกับมาหยาที่ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาช่วยเช่นกันไอ้พี่ต้น! จู่ๆ มันก็พุ่งพรวดเข้ามาหาแล้วพยายามจะลากฉันเข้าไปในห้องน้ำ ในขณะยื้อยุดฉันได้ยินมันพูดว่า'ดีใจว่ะที่เจอ เหลือแค่มึงที่กูยังไม่ได้ กูต้องได้'ไอ้สารเลว!"เดี๋ยวฉันไปตามคนนะ"มาหยาวิ่งออกไปจากห้องน้ำ ฉันก็หันมามองพี่เจไดกระหน่ำต่อยไอ้ต้นน้ำตานองหน้า บางจังหวะเขาก็ถูกมันต่อยคืน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เจ็บแม้แต่นิด แถมยังกระตุ้นให้เขาโมโหมากขึ้นใส่ทั้งหมัดทั้งเท้าไม่ยั้งไม่นานเพื่อนของเขาก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาดึงรั้งพี่เจไดออกมา แล้วลากไอ้สองคนนั้นมานอนกองอยู่บนพื้นตรงหน้าห้อง พวกมันสลบทั้งคู่ สภาพเละเทะสะบักสะบอมแต่ความสนใจของฉันอยู่ที่พี่เจได เขาดูโมโหมากและทำท่าจะเข้าไปเตะมันซ้ำอีกหลายครั้งแต่ก็ถูกเพื่อนห้ามเอาไว้"กูอยากฆ่ามัน!"ฮึก! สิ้นเสียงตะโกนลั่นอย่างเดือดดาลฉันก็สะอื้นไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวคับแน่นในอก ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าพี่เจไดไม่มาช่วยสภาพฉันจะเป็นอย่างไรอาจจะถูกมันฆ่าหมกห้องน้ำหลังจากข่มขืนก็ได้เสียงสะอื้นดึงความสนใจพี่เจได เขาเดินตรงมาหาฉันที่อยู่ในอาการสั่นเทาฉันรู้สึกว่า

บนเตียงกว้างและใหญ่ เตียงนี้ไม่เหมาะกับฉันเลยจริงๆ มันเหมาะกับคนมีคู่ ฉันจึงขยับจากกลางเตียงมายังริมเตียงแล้วมองลงไปข้างล่างผู้ชายนอนหงายกางแขนขึ้นด้านบนหลับสบายใจ ที่พี่เจไดหลับง่ายๆ เพราะเมื่อคืนเขาไม่ได้นอน"กรรมตามสนองแก"ฉันกระซิบเสียงเบาแล้วตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง รวบเอาหมอนกับผ้าห่มมาวางบนพื้นแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ พี่เจได ไม่ได้ไปเบียดเขาให้รู้สึกตัว แต่ก็ยังมีใจแบ่งผ้าห่มให้เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนหลับเป็นตายเรียกรอยยิ้ม รู้ว่าถูกฉันแกล้งก็ยอมให้แกล้งอยากเอาใจน้องขนาดนั้นเชียวเหรอคะฉันพลิกตัวหันหลังให้เขาทั้งรอยยิ้มไม่จางบนริมฝีปากหรือว่าเขาจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ นะถ้าเขารักฉันจริงๆ ก็คงจะดีน่ะสิตอนเช้าฉันตื่นขึ้นพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง แต่ไร้เงาเจ้าของห้อง คาดว่าพี่เจไดคงจะอุ้มฉันขึ้นมานอน"หืม? ทำไมได้กลิ่นหอมเหมือนขนมปัง"ฉันกระโดดลงจากเตียงนอน จับเสื้อยืดตัวใหญ่สีขาวให้ปกปิดหัวเข่าแล้วเดินออกมายืนงงอยู่กลางเพ้นท์เฮ้าส์สุดหรูหรา"ห้องครัวอยู่ไหนเนี่ย"ฟอด! แต่แก้มฉันกลับถูกคนฉวยโอกาสหอมจากด้านหลัง ฉันหันไปยกนิ้วชี้หน้าพี่เจได"แต๊ะอั๋งไออีกจะให้อยู่ห่างหนึ่งเมตรแล้ว""ไล

ความเหน็ดเหนื่อยทำให้ฉันหลับตั้งแต่ตอนนั้นแล้วตื่นแต่เช้าตรู่มาใส่บาตรพระหน้าบ้านแต่ก่อนพระจะมาฉันมองไปเห็นห่างจากตรงที่ยืนหนึ่งร้อยเมตรมีรถยี่ห้อแลมโบกินี่สีดำจอดอยู่ฉันตกใจเบิกตาโตทำให้คุณแม่ที่ยืนอยู่ด้วยกันสะดุ้งไปด้วย"มีอะไรเหรอหนูไอ""อะ ไอแค่ตื่นเต้นที่ได้เห็นรถยี่ห้อนั้นน่ะค่ะ ดูแพงมาก""แม่เห็นมาจอดตั้งแต่ตีสี่แล้วล่ะ หมามันเห่าเลยมาแง้มหน้าต่างดูน่ะลูก""ตีสี่เหรอคะ"พี่เจไดมาตั้งแต่ตีสี่!! หรือเพราะฉันไม่รับโทรศัพท์ แล้วทำไมเขาถึงรู้ว่าบ้านฉันอยู่ส่วนไหนของอยุธยาเพราะมั่นใจว่าไม่เคยเช็คอินในเฟซบุ๊คแน่นอนฉันยืนรอใส่บาตรอยู่สิบนาทีก็เสร็จสิ้น คอยชำเลืองมองไปที่รถคันนั้นตลอดเวลา แต่ก็ไร้การเคลื่อนไหวใดๆช่วยคุณแม่เก็บอุปกรณ์ใส่บาตรเข้าบ้านก็รีบกลับขึ้นมาบนห้องนอนโทรหาพี่เจไดทันที ห้องของฉันไม่ได้อยู่ด้านหน้าบ้านจึงแอบส่องไม่ได้ ภาวนาขอให้เขารับสายอย่างเดียว[น้องครับ]"พี่เจ! พี่มาบ้านไอเหรอคะ"[ไอไม่รับสายพี่..]"ไม่รับสายแล้วทำไมคะ"[คิดถึงไงครับ]คิดไม่ผิดเลยว่าต้องมีคนงอแงคิดถึงเขาลืมไปหรือไงว่าอยู่ในสถานะไหน ควรเจียมตัวบ้างสิ ไม่ใช่เหิมเกริมตามมายันบ้าน"ไอกลับบ้านยั

คำอธิบายมากมายที่ฉันมาอ่านตอนเช้า ฉันเอามาคิดวิเคราะห์แยกแยะกับลักษณะนิสัยของเบลล์ก็ค่อนข้างเป็นไปได้ที่พี่เจไดอาจไม่ได้คิดอะไร แต่กับเบลล์อาจจะหาเหยื่อรายใหม่เป็นใครสักคนที่หล่อและรวยล่าสุดเห็นนางมีแฟนแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็ยังมาเต๊าะผู้ชายของฉัน มันน่าตบ! แต่พอฉันอ่านแชทที่อยู่ต่ำกว่านั้นพี่เจไดไม่สบาย ฉันก็เหมือนหายตัวได้จากอยุธยามาโผล่ที่กรุงเทพ ยอมรับแมนๆ ว่าเป็นห่วง แต่ก็ยอมรับอีกว่ายังงอนที่เขาเอาแต่ชนแก้วเหล้ากับผู้หญิงอื่นอยู่เฮ้อ! ฉันเหมือนเป็นคนบ้าเนอะ ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะเอายังไงดีกำลังนั่งจัดของที่ถือมาด้วยอยู่ตรงหน้าทีวี ก็มีคนเดินเข้ามานั่งขัดสมาธิลงข้างๆ เวลาคนเราไม่สบายสีหน้าและท่าทางจะออก ใบหน้าพี่เจไดอิดโรยมาก"กินหมดแล้วเหรอคะถึงมา""เลียจานเลยล่ะ""เว่อร์""น้องทำอะไรครับ""แยกของฝากค่ะ ไอถือมาฝากเพื่อนกับรุ่นพี่""มีของพี่ไหม""ไม่มี"ใบหน้าคนหล่อตกลู่ลงบนบ่าของฉันทันที ตามด้วยเสียงสะอื้นที่ดูปลอมมาก"น้องไม่คิดถึงพี่เลย เศร้าว่ะ""ก็ดื่มเหล้าชนแก้วกับสาวๆ ก็น่าจะไม่อยากกินขนมของฝากแล้วมั้งคะ""อันที่จริงมันก็แค่เรื่องมารยาทนะ"ฉันหยุดกิจกรรมเบี่ยงหน้าไปสบตาเขาร

ทั้งสัปดาห์ฉันวุ่นวายมากจริงๆ ตอนเช้าก็รีบแต่งตัวรีบมาสอบ ไม่มีเวลาจะกินข้าวเช้ากับพี่เจได แต่เขาก็ยังคงมารอทำผม สวมรองเท้าและมาส่งที่มหาวิทยาลัยอยู่ทุกวันตอนกลางวันก็เอาข้าวมาส่งให้ โบกมืออยู่หน้าห้องสอบ ไม่ได้มากวนใจ และฉันก็รับรู้ว่าทุกคืนเขาจะแอบเข้ามานอนด้วยแล้วตื่นก่อนเพราะคงกลัวฉันดุทำถึงขนาดนั้นจะยังกลัวถูกดุอีกเหรอคะพี่เราคุยแชทกันเสียส่วนใหญ่ ฉันตอบเขาตลอดแต่หากอ่านหนังสืออยู่ก็อาจจะตอบช้าหน่อยเย็นวันศุกร์ฉันได้รับแชทจากจิมมี่ชักชวนไปกินอาหารญี่ปุ่นในวันเสาร์ก็ดีนะ ฉันเครียดมาทั้งสัปดาห์แล้ว ไปผ่อนคลายกินอาหารเที่ยวเล่นกับเพื่อนด้วยก็น่าจะดี ฉันเลยชักชวนมาหยาไปด้วยกันเจไดลูกเทพ : คืนวันศุกร์ลูกค้าเยอะม๊าก กลับตีสามเลยครับทุกคืนจะอยู่ราวๆ เที่ยงคืนครึ่งถึงตีหนึ่ง เขาไม่ได้ส่งมารายงานแบบนี้ คงกลัวฉันจะคิดว่าเขาเถลไถลล่ะมั้งน้องเข้าใจหน่า บอกแล้วว่าครั้งนี้ใช้สมองควบคู่กันไปด้วยแต่ผิดคาดที่คิดว่าพี่เจไดจะกลับมานอนกับฉัน เขาส่งแชทตามมาว่าจะกลับไปนอนที่บ้านเพราะพรุ่งนี้แม่ชวนไปทำธุระหนึ่งสัปดาห์ที่ต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะมีคนมานอนกอด กลายเป็นว่าต้องสะดุ้งมาเจอความว่าง