All Chapters of JDai Engineer เกียร์ฝังรัก: Chapter 31 - Chapter 40

แปรงสีฟันสีชมพูคือของฉัน พอคุยกับมาหยาเสร็จก็ล้างหน้า จากนั้นก็เอามันยัดใส่ปาก ยืนจ้องมองผู้ชายตัวโตหุ่นกำยำข้างๆนี่สินะคนรัก.. ตื่นมาเจอหน้ากันทุกเช้า แปรงฟันด้วยกัน กินข้าวเช้าด้วยกัน พี่เจไดครบสูตรก่อนฉันจะใจอ่อนรีเทิร์นด้วยซ้ำแค่เท่านี้ก็ตอกย้ำได้แล้วว่าฉันไม่มีทางหนีเขาพ้นเราแปรงฟันกันไปจ้องตากันไปด้วยความขวยเขิน จู่ๆ เขาก็หลุบตามองตรงพื้นที่หินอ่อนข้างอ่างล้างหน้า มือปล่อยแปรงสีฟันแล้วหยิบของที่วางอยู่ตรงนี้ขึ้นมามองดูตายล่ะหว่า! ลืมสนิท"น้องถอดได้แล้วเหรอ"ฉันพยักหน้าเขาก้มหน้าลงล้างปากล้างแปรงแล้วอุ้มฉันให้ขึ้นนั่งบนฐานสูง ชูแหวนเกียร์ให้เห็นระดับสายตา"ถอดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่""ตั้งแต่กลับบ้านค่ะ แม่ถอดให้" ฉันยิ้มแฉ่งทั้งที่ฟองเต็มปาก"แต่พี่เห็นน้องใส่มันตลอดเลยนะ""ก็..น้องยังไม่อยากคืนนี่""แล้วที่ถอดวาง..""ลืมค่ะ"ก็ตั้งแต่ถอดได้ ตอนล้างหน้าแปรงฟันฉันจะถอดมันเสมอ วันนี้ก็ถอดวางไง แต่ลืมว่าเจ้าของมันอยู่ด้วย"แต่ต่อจากนี้ไม่ถอดแล้วได้ไหมครับ"เขาจับมือข้างซ้ายฉันขึ้นมาสวมใส่แหวนกลับเข้าที่นิ้วเดิมแล้วจูบมันเบาๆ หนึ่งครั้ง"สงสัยไหมว่าทำไมขนาดของมันเล็ก""สงสัยมากค่ะ

วันปีใหม่ที่ฉันมีแฟนเป็นปีแรก แต่น่าเศร้าตรงที่ฉันไม่ได้อยู่เคาน์ดาวน์กับพี่เจไดเพราะเหาะกลับบ้านมาตั้งแต่วันที่สามสิบธันวาคม เห็นว่าผับ K Night ต้องต้อนรับนักท่องเที่ยวเกินลิมิตทุกคืนมาตั้งแต่ช่วงวันคริสต์มาส พี่เจไดกลับมานอนตีสองแล้วต้องตื่นเช้าไปมหาวิทยาลัยน่าแปลกที่เหนื่อยขนาดนั้น แต่เขาก็ยังมีเรี่ยวแรงทำกิจวัตรประจำวันคือการเอาใจฉัน รวมถึงเอา..ฉันด้วยตามนั้นแหละ.. กินเก่ง กินจุมากขออวดพี่เจไดส่งแชทมาครั้งสุดท้ายตอนสองทุ่ม ถ่ายภาพบรรยากาศภายในผับวันคืนสิ้นปีมาให้ดู จากนั้นก็เงียบหายไปเลย เดาว่าคงจะยุ่งมาก ถึงจะเป็นหุ้นส่วนที่ออกคำสั่งในการทำงาน ไม่ได้ลงแรงมากนัก แต่ฉันเดาว่าการที่ต้องเป็นฝ่ายควบคุมนี่แหละเหนื่อยที่สุดส่วนบ้านของฉันเงียบเหงามากกว่าปกติเพราะผู้คนไปรวมตัวกันอยู่ยังงานเคาน์ดาวน์ที่ทางจังหวัดจัดขึ้น พ่อกับแม่ไปสวดมนต์ข้ามปีที่วัด มีฉันอยู่เฝ้าบ้านแบบเหงาๆ"คิดถึงพี่เจจัง"ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าต่างมองดูวิวแม่น้ำมืดมิดชวนให้เหงาถ้าเราได้อยู่ด้วยกันก็คงจะดีไม่น้อยเลยครืดๆๆ เสียงริงโทนเพลงรักที่ฉันตั้งเอาไว้สำหรับพี่เจไดดังขึ้น ฉันรีบหยิบมันมารับสายด้วยความดีใจ"พี่เจ..

"คิดถึงน้องมากเลย"พี่เจไดแย่งขวดน้ำจากในมือไปวางลงบนโต๊ะ จับใบหน้าฉันแหงนเงยรับจูบที่หลอมรวมความคิดถึงฉันก็คิดถึง มันเป็นความทรมานที่อธิบายไม่ถูกจนฉันเผลอคิดว่าหากเราตัวติดกันตลอดเวลาคงจะดี"คิดถึงพี่ไหมครับ""คิดถึงค่ะ""ตรงนี้หรือในห้องดี""น้องชอบที่ที่เรากอดกันได้แน่นๆ"ร่างฉันลอยหวือขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เราจูบกันตลอดการก้าวเดินจนเข้ามาถึงในห้องพี่เจไดคิดถึงฉันมากถึงขนาดสวมใส่กางเกงชั้นในออกไปตัวเดียว เราจึงไม่ต้องเสียเวลาไปกับการถอดเสื้อผ้านานชุดมินิเดรสสีขาวถูกรูดออกทางศีรษะ ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีฉันก็เปลือยเปล่า ร่างกายร้อนผ่าวดั่งไฟแผดเผายามริมฝีปากหนารูดผ่านผิวเนื้อทุกจุด เขาดูดนมฉัน ท่อนล่างใช้นิ้วสอดลึกเข้ามาหยอกล้อให้ร่างกายดีดดิ้นทรมาน"เสียวค่ะ""ชอบไหม""ชะ ชอบ"ฟันแหลมคมงับด้วยความมันเขี้ยวจนไปถึงข้างล่าง เข้ากลืนกินฉันอย่างไม่รังเกียจ ดูดเลียใช้ลิ้นสอดลึกมาจบด้วยการขยี้ฉันด้วยลิ้นแรงๆ ฉันกรีดร้องยกสะโพก ทั้งเสียวทั้งมันส์เพียงเล้าโลม ไม่นานก็แตกพร่าให้เขาเก็บเกี่ยวฉกชิมน้ำหวาน"น้องอยากกินพี่บ้าง" ฉันเว้าวอนเสียงหวาน พี่เจไดก็เอามาเสิร์ฟให้ฉันถึงที่ ความใหญ

สามวันถัดมาพี่เจไดถึงหิ้วขนมกลับบ้านโดยหิ้วฉันมาด้วย ฉันไม่ถึงกับออกอาการประหม่า อย่างน้อยก็รู้จักจิมมี่อยู่แล้ว แต่ฉันแอบกังวลว่าตอนที่พ่อกับแม่ของเขาเจอหน้าฉันอีกครั้งในรอบสี่ปีจะเป็นอย่างไรพี่เจไดแวะดูความเรียบร้อยที่ผับจนถึงหนึ่งทุ่มเราก็เดินทางไปย่านราชพฤกษ์ อู่ต่อรถสิบล้อขนาดใหญ่เวลานี้ยังไม่ปิดทำการ แต่ปิดให้บริการแล้ว ในความหมายก็คือไม่รับลูกค้าที่เข้ามาติดต่อ แต่งานภายในที่ยังคั่งค้างยังคงทำต่อเขาขับรถผ่านอู่มายังบ้านที่อยู่ด้านหลัง พอรถเลี้ยวเข้ามาจอดความทรงจำที่ฉันเคยมานั่งเล่นอยู่ตรงชิงช้าหน้าบ้านก็ย้อนกลับมา"จิมมี่มันทำหัก พ่อเลยยกไปทิ้ง"คงจะรู้ว่าฉันมองตรงตำแหน่งนั้นแล้วคิดอะไรอยู่ พี่เจไดจึงเฉลย"ก็น่าหักอยู่ จิมตัวอย่างกับยักษ์""แต่มันไม่ยักษ์เท่าพี่หรอก เกิดทีหลังจะมาใหญ่กว่าได้ไง จริงป่ะ" เขายิ้มซุกซน"ก็ไม่เคยเห็นของจิมตอบไม่ได้หรอกค่ะ เห็นก่อนถึงจะเฟิร์มได้นะ""เดี๋ยวเถอะ"พี่เจไดเขกมะเหงกฉันแล้วลงจากรถด้วยสีหน้าบูดบึ้งก็พูดไปแนวนั้นเอง น้องผิดอะไรล่ะคะประตูรถฝั่งฉันเปิดออก พี่เจไดก้มลงมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้ มองฉันคาดโทษอีกหนแล้วโอบประคองให้ลุกขึ้นยืนก็เป็นเ

หนึ่งปีที่ผ่านมามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง มีโฮมเตย์ที่ฉันวาดฝันเอาไว้ก่อกำเนิดขึ้นทั้งหมดสิบห้อง มีฤกษ์เปิดให้บริการหลังแต่งงาน มีบ้านสไตล์มินิมอลชั้นเดียวที่สร้างเสร็จพร้อมกัน นั่นคือเรือนหอของฉันกับพี่เจได วิศวกรหนุ่มเขาจะมาเป็นหนุ่มอยุธยาและเราก็แต่งงานกันหลังจากวันนั้นหนึ่งปี..ฉันเป็นภรรยาของพี่เจไดโดยสมบูรณ์ หน้าที่หลักๆ คือดูแลเสื้อผ้า อาหารเช้าและนอนกอดคนขับรถเก่งทุกคืนมันค่อนข้างน่าเป็นห่วงมากที่เขาขับรถไปกลับกรุงเทพฯ อยุธยาทุกวัน แม้เขาจะอ้างเหตุผลว่าขับรถในกรุงเทพฯ ใช้เวลานานกว่านี้เยอะ แต่ฉันก็ไม่ได้วางใจ และพอเส้นทางชีวิตเปลี่ยน แผนการทำงานบางอย่างก็เปลี่ยนไปตามนั้นพี่เจไดไม่ได้เข้าผับทุกคืน ถ้าไม่นับพี่สิงห์ แก๊งของเขามีอยู่สี่คน ในหนึ่งสัปดาห์วางตารางงานสลับวันกันเข้าไปดูแล วันไหนไม่ต้องเข้าผับ เขาก็จะกลับมาหาฉันตั้งแต่หกโมงเย็น มาช่วยดูแลแขกที่มาเข้าพักแม้ลูกค้าจะไม่ได้เยอะทุกวัน แต่ก็สร้างรายได้ให้ฉันไม่น้อย ไหนจะร้านขายของฝากแก้วใจที่คุณแม่จ่ายเงินเดือนให้ฉันเดือนละแสน เงินที่สามีก็เปย์ให้หลักแสน แต่ฉันไม่ได้ใช้หรอกเพราะเกรงใจพี่เจไดมาก เก็บเอาไว้ให้ลูกที่วางแ