All Chapters of Dangerous Husband คุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

“น้องทิวขาหัก ไหล่ก็ขยับมากไม่ได้ ร่างกายภายในบอบช้ำพอสมควร อาจจะต้องใช้เวลารักษาหนึ่งเดือนนี่คือเร็วที่สุดวอร์มบอกไว้แบบนี้ แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับพี่ทิวด้วยว่าจะให้ความร่วมมือมั้ย” มี้บอกกับผมทั้งน้ำตา ใบหน้าของผมตอนนี้คงยับเยินเพราะโดนพวกของไอ้เรียวรุมกระทืบปางตาย“โทรศัพท์ทิวอยู่มั้ยฮะ ทิวอยากคุยกับไอ้เมือง” ผมนึกขึ้นมาได้ ไอ้เมืองมันเป็นพี่ชายคนโต ยังไงซะมันต้องอยู่กับวิว ไอ้เมืองคงไม่ปล่อยให้ไอ้เรียวเอาตัววิวไปคนเดียวแน่ผมไม่น่าหลับไปนานขนาดนั้นเลย ไม่งั้นคงห้ามทุกอย่างได้“อะ” ป๊าเสือยื่นมาให้ผม ผมรับรับมาและกดเลื่อนหาเบอร์ไอ้เมืองที่โทรออกหามันไว้ล่าสุดในวันนั้น(ขอโทษนะมึง) คือสิ่งที่ไอ้เมืองมันพูดเมื่อกดรับสายของผม“เรื่องไหน”(ทุกเรื่อง)“วิวอยู่ไหน เอาวิวกลับมาให้กู มึงทำแบบนี้ได้ไงวะ”(โทษนะมึงแต่กูทำแบบนั้นไม่ได้ วิวเป็นน้องสาวกู ฮ่าฮ่าฮ่า) เป็นไอ้เรียวที่พูดสายแทน“มึงพูดส้นตีนอะไรไอ้เรียว เป็นพี่ชายแล้วไง กูเป็นผัวของวิว ไหนจะแฝดอีก มึงอยากให้ลูกกูกำพร้าเหรอ”(ช่วยไม่ได้นะทิว บังเอิญว่าวิวเป็นน้องสาวกู แล้วกูก็ไม่อยากได้มึงเป็นน้องเขย ทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันน

‘พี่รู้ที่แม่ทำกับวิวใช่มั้ยคะ’‘รู้สิ พี่รู้จากปากไอ้ทิว แต่มันไม่เจ็บเท่ารู้จากปากผู้หญิงที่ให้กำเนิดเรา เธอเล่าเป็นฉากเป็นตอน เล่าถึงตอนที่ทำร้ายร่างกายของวิว เล่าสารพัดความเลวที่ทำร้ายลูกเพราะเกลียดพ่อของเรา’‘แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอก ทำไมตอนแรกถึงบอกว่าจะไม่บอก’‘เพราะไอ้ทิวไม่อยากให้วิวเสียใจ เพราะไอ้ทิวมันรู้ว่าวิวรักพ่อคนนั้นมาก มันไม่อยากให้วิวมีความทรงจำที่ไม่ดี เพราะที่ผ่านมามันก็มากพอแล้วกับสิ่งที่น้องสาวของพี่พบเจอ ซึ่งพ่อก็ไม่เห็นด้วย พ่ออยากกอดวิว พ่ออยากขอโทษ อยากคุยกับวิว แต่ที่พี่เห็นด้วยกับไอ้ทิว ก็เพราะว่าถ้าไอ้เรียวมันรู้ว่าวิวคือน้องสาว และเป็นเมียของไอ้ทิวคนที่มันเกลียด มันไม่มีทางยอมให้วิวอยู่กับไอ้ทิวแน่ ไอ้เรียวจึงรู้แค่ว่ากำลังตามหาน้องสาว และรู้ล่าสุดแค่ว่าพี่เอาสร้อยประจำตระกูลมาให้น้องสาวเป็นของขวัญวันเกิด’มันเป็นความรู้สึกที่แย่ สับสนงุนงงกับเรื่องในอดีตที่มันเป็นความจริง ความจริงที่ฉันเพิ่งรู้ หลังจากที่อยู่กับการโดนโกหกมาตลอด‘พี่ขอโทษที่ยิงน้อง พี่ขอโทษที่พูดไม่ดีกับน้อง’ พี่เรียวตะเขาร้องไห้ ไม่สิ ความจริงเราสามคนร้องไห้ด้วยกันทั้งหมด ฉันร้องเพราะตกใจ

‘ไสหัวออกไป ก่อนที่มึงจะไม่มีลมหายใจ’ ข้าวสวยเธอโดนตบ และคนที่ตบก็คือพี่เมืองไม้ เขาเปิดประตูห้องและพุ่งเข้ามากระชากหัวข้าวสวยให้หันไปและตบเข้าที่ข้างแก้มของเธอเต็มแรงยอมรับว่าตกใจ ตกใจมาก ๆ ฉันไม่เคยเห็นพี่เมืองไม้ในมุมที่น่ากลัวแบบนี้ทุกอย่างจบลงตรงที่ข้าวสวยเธอวิ่งออกจากห้องไป‘อย่าไปสนใจคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเลยครับพี่สะใภ้’ นาฟบอกกับฉัน‘มันเป็นความจริงอย่างที่ข้าวสวยพูดนั่นแหละ ถ้าเกิดวิวเดินไม่ได้ตลอดไป วิวก็จะทำให้พี่ทิวลำบาก’ ฉันพูดในสิ่งที่คิด ทุกอย่างมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ‘แค่มีน้องวิว พี่ทิวไม่คิดว่าลำบากอยู่แล้ว พี่ทิวรักน้องวิว ไม่มีทางที่พี่ทิวจะรังเกียจน้องวิวนะคะ’ เสียงของมี้อ้ายดังขึ้น ตอนนี้มี้ยืนอยู่หน้าประตู ข้างกายมีป๊าเสือ‘แต่วิวไม่อยากเห็นแก่ตัวค่ะ พี่ทิวยังมีโอกาสที่ดี ดีกว่าอยู่กับวิวที่ไม่รู้ว่าจะเดินได้อีกมั้ย’‘พี่สะใภ้พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ พูดอย่างกับว่าจะทิ้งเฮีย’‘ขอร้องนะคะป๊าเสือ มี้อ้าย วิวไม่อยากให้พี่ทิวเห็นวิวในสภาพนี้ วิวไม่อยากให้พี่ทิวต้องมาคอยดูแลทุกอย่าง ช่วยอย่าบอกให้พี่ทิวรู้นะคะว่าวิวเดินไม่ได้ และช่วยบอกเขาว่าวิวตัดสินใจไปกับพี่ช

“เฮ้ยเฮีย ไอ้เรซมันมีเรื่อง ไปเก็บซากมันก่อน เดี๋ยวจะรีบกลับมา” นาฟมันเดินออกมาจากไหนไม่รู้ ผมไม่ทันได้มอง เดินมาหยิบกุญแจรถแล้วก็เดินออกจากบ้านไป“พี่คิดถึงวิว คิดถึงที่สุด” พออยู่คนเดียวแล้วดูวีดีโอที่เคยมีวิวน้ำตาของผมก็ไหลอีกตามเคย ผมเอาหมอนที่วิวเคยหนุนมานอนกอด หมอนของวิวมาอยู่ตรงนี้เพราะตรงนี้แทบจะเป็นที่นอนที่ผมนอนเป็นประจำผมเข้าใจความรู้สึกของพวกญาติที่โดนผมแกล้งแล้ววันนี้นี่ผมทำอะไรได้บ้างวะนอกจากนอนรอ ให้คนตามสืบก็ไร้วี่แวว แถมยังโดนไอ้เรียวจับได้อีกว่าผมสั่งคนตามหาวิวผมฆ่าเมียมันก็จริง แต่เพราะผู้หญิงคนนั้นเสือกมาทำร้ายน้องของเพื่อนของผมทำไม ถ้ามันไม่จงใจสวมเขา เรื่องพวกนี้ไม่มีทางเกิด ถ้ามันรักน้องของเพื่อนผมด้วยใจจริง ไม่คิดทรยศหักหลัง ผมจะตัดสินใจฆ่ามันให้น้องเพื่อนของผมหลุดพ้นทำไมแต่ก็นั่นแหละ อธิบายไปไอ้เรียวมันก็ไม่เชื่อ ป่วยการที่จะพูดถึงความหลัง ในเมื่อมันรักผู้หญิงคนนั้นนักหนาผมเผลอหลับไปทั้งที่วีดีโอยังเปิดอยู่ รู้สึกตัวเพราะมีบางอย่างมายุ่มย่ามที่บริเวณใบหน้า สัมผัสแบบนี้มีแค่วิวเท่านั้นที่สามารถทำได้ ไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนได้สัมผัสตัวผมแบบนี้“วิว วิว วิวกล

เช้าวันต่อมา…“วันนี้แฝดไม่มาเหรอคะพี่เมือง” เช้าวันนี้ฉันเอ่ยถามถึงคู่แฝด คือวันนี้มี้อ้ายบอกว่าจะพามา แต่ก็ยังไร้วี่แวว ฉันจึงต้องเอ่ยถามพี่เมือง ซึ่งวันนี้เขาแวะเข้ามาบ้านของพี่เรียวเพื่อเอาของกินมาให้ฉัน“เห็นมี้บอกว่าไอ้ทิวกลับบ้าน ก็เลยไม่ได้มา” พี่เมืองพูดด้วยใบหน้านิ่งขรึมมันน่าแปลกใจตรงที่ว่าทำไมพี่ทิวถึงกลับบ้านของป๊าเสือ ในเมื่อที่ผ่านมาแทบจะเมากับเมาตลอด“เขาไม่ได้รู้เรื่องวิวใช่มั้ยคะ” ที่ฉันกลัว และระแวงตลอดก็คือเรื่องนี้ ฉันไม่อยากให้พี่ทิวมาลำบากกับฉัน“ไม่นะ ไม่รู้หรอก” ขอให้พี่เมืองไม่โกหกแล้วกัน เพราะฉันรู้สึกว่าพี่เมืองแปลก ๆ เขาดูนิ่งขรึมจนผิดปกติ“กินข้าวดีกว่า” พี่เรียวถือจานข้าวขาหมูร้านอร่อยมาให้ฉัน ไม่ได้หมายความว่าฉันบอกว่าอร่อยนะ เพราะฉันกินอะไรตอนนี้ก็ไม่ได้รู้สึกว่าอร่อยสักนิด“อย่าทำหน้าแบบนั้น เมื่อคืนเราตกลงกันแล้ว”“รู้แล้วค่ะ วิวยังไม่ได้ว่าอะไรเลย มาค่ะวิวกินเอง”“พี่ป้อนดีกว่าค่ะ พี่อยากป้อน” พี่เรียวนั่งลงข้างฉัน จากนั้นก็เริ่มตักข้าวขาหมูป้อนฉัน ส่วนพี่เมืองนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่ฝั่งตรงข้ามฉัน“ฝากพี่เมืองเอาข้าวให้ทิหน่อยนะคะ” ฉันเอ่ยขอ เมื่อ