INICIAR SESIÓN“ก่อนจะพูดอะไรก็อย่าลืมนะครับว่าผมไม่ใช่เด็กวัดแล้ว” เขาบิดยิ้มที่เหนือกว่า และเหมือนรังเกียจฉันมากมายเลยล่ะ “ถ้าแต่งกับฉัน ฉันจะไม่ยุ่งกับผู้ชายของเธอ มันจะเป็นยังไงก็เรื่องของมัน แต่ถ้าเธอไม่แต่ง ฉันจะทำทุกอย่างให้มันและพ่อของมันเดือดร้อน พร้อมกับดึงเธอมาเป็นเหตุผล ให้เธอเป็นคนซวย แบบนี้ชีวิตของเธอก็น่าจะพังเหมือนกัน อย่าคิดว่าจะลอยตัว อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไป” “ยังรักวิวหรือไง ถึงได้ตามราวีไม่เลิก แต่จะบอกให้นะว่าวิวน่ะไม่รักพี่แล้ว ไม่รักอีกแล้ว และไม่คิดจะรักอีก” มันคืออารมณ์คันปากล้วน ๆ คือแบบน่าโมโห จะว่าฉันเก็บกดก็ได้ ผู้ชายคนนี้เขาไม่ได้ขี้เหร่ เขาเพอร์เฟกต์ และยิ่งเขาเป็นหลานชายของตระกูลดังเขายิ่งเพอร์เฟกต์ไร้ที่ติ ฉันจึงไม่เข้าใจว่า จะอะไรมากมายกับฉันนัก เขาจะพังชีวิตของฉันไปถึงเมื่อไหร่กัน ถ้าไม่มีเขาป่านนี้ฉันคงลงเอยกับผู้ชายสักคนไปแล้ว และฉันคงได้ออกจากกรงที่แม่ขังฉันเอาไว้
Ver más[VIEW TALK]
“ขอโทษนะน้องวิว” ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตา ผิวพรรณถูกจัดสรรมาค่อนข้างดี เขาดูสุภาพ อ่อนโยน เหมาะสมที่จะรัก “เราเลิกกันเถอะ พี่ก็ชอบน้องวิวนะครับ แต่พี่ก็รักครอบครัวของพี่เช่นกัน”
เขาคนนี้กำลังบอกเลิกฉัน เขากำลังจะเดินไปจากฉัน และเขาก็เดินไกลออกไป ไกลออกไปทุกที
ไกลจนสุดสายตาของฉัน
คนนี้ คนที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่เป็นแบบนี้
นับไม่ถ้วนสินะ ฮึ ก็มันมากมายนักล่ะ
มากมายจนนับไม่ถ้วน ฉันน่ะโดนทิ้งมานับไม่ถ้วนแล้วล่ะ
เสียใจไหม? เสียใจสิ เสียใจมาก เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะ…
เปี้ยะ!
เสียงแส้ฟาดลงกลางแผ่นหลังของฉัน มันเจ็บปวด และฉันไม่อยากพบเจออะไรแบบนี้บ่อย ๆ แต่เมื่อโดนบอกเลิกเมื่อไหร่ ฉันมักจะถูกลงโทษ และถูกก่นด่าเป็นประจำ
“คุณแม่ขา อย่าทำวิวนะคะ อย่าทำวิวเลย วิวเจ็บแล้วฮึก ฮึก ฮึก คุณแม่… วิวขอโทษ ต่อไปจะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ” ฉันยกมือกราบอ้อนวอนที่แทบเท้าของผู้เป็นแม่ ผู้หญิงที่ทำให้ฉันเกิดมา
แม่กำลังใช้แส้ฟาดฉัน โดยไม่ฟังคำอ้อนวอนของฉันสักนิดเดียว
เสียงของแส้ฟาดกับผิวบริเวณแผ่นหลังของฉันมันช่างเจ็บแสบหัวใจ และผิวหนังที่บอบบาง เคยโดนประจำ แต่ไม่เคยจะชินสักครั้งเดียว
เมื่อร้องขอแล้วไม่เป็นดังหวัง ฉันจึงทำได้เพียง…ยอม
ยอมให้แม่ทำจนพอใจ แม่สาแก่ใจเดี๋ยวแม่ก็หยุด
เปี้ยะ!...
นานนับสิบนาทีเสียงฟาดแส้ครั้งสุดท้ายจึงได้หยุดลง
“ไม่ได้เรื่อง ไม่มีปัญญาอะไรสักอย่าง ไม่สมกับการที่ฉันทนลำบากอุ้มท้องเธอสักนิด ผู้หญิงห่วยแตก” แม่มักพูดเช่นนี้เป็นประจำหลังจากที่แม่ได้ระบายอารมณ์ลงกับร่างกายของฉันเป็นที่เรียบร้อย
แม่เดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตัวของแม่ เก้าอี้หรูราคาหลายแสน เก้าอี้ที่แม่นั่งได้เพียงคนเดียว ฉันที่เงยหน้ามองแม่ เห็นแม่กำลังมองมาที่ฉัน แววตาดุร้ายของแม่ค่อย ๆ จางหายหลังจากที่แม่หยิบบุหรี่มาจุดสูบและพ่นควันออกมา
“หนูวิวเจ้าขา…” เสียงของแม่เยือกเย็น แผ่วเบาเสียวสันหลังวาบ รู้สึกเจ็บแสบไปทั่วทั้งตัว
และฉันต้องรีบขานรับ แม้ไม่มีเรี่ยวแรงเพียงใดก็ตาม “เจ้าขาคุณแม่…” ฉันเงยหน้าทั้งน้ำตาที่อาบเปื้อนแก้ม
แม่ลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นแล้วค่อย ๆ ก้าวเท้ามาหาฉันที่นอนคว่ำหมดสภาพ
“เจ็บมั้ยเจ้าคะลูกสาวของแม่” คำถามเหมือนห่วงใยทั้งที่เป็นคนลงมือทำ
“เจ็บค่ะ แต่วิวผิด” นี่คือทางออกที่จะทำให้เรื่องทุกอย่างจบลง ฉันก็แค่ยอมรับความผิด
“โถ… น่าสงสาร ใครช่างทำลูกสาวคนเดียวของแม่เจ็บเพียงนี้” แม่ยื่นมือมาลูบที่กลุ่มผมของฉัน “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง มาดูแลลูกสาวของฉันเดี๋ยวนี้”
สิ้นคำสั่งของแม่ ประตูถูกเปิดออกพร้อมแม่บ้านร่างท้วมเดินมาหยุดตรงร่างของฉัน และนั่งพับเพียบลง
“มัวทำอะไรกัน ช่วยกันดูแลลูกสาวของฉันสิ” แม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
“เจ้าค่ะคุณผู้หญิง” แม่บ้านรีบเดินมาอุ้มพยุงฉันขึ้น
ในตอนนั้นที่ฉันอยู่ปี 1 ข่าวร้ายเกิดขึ้นกับฉันและพ่อ พ่อป่วยเป็นโรคร้าย เกิดภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง ค่ารักษาและการยื้อชีวิตไม่ใช่จำนวนเงินน้อย ๆ ฉันอยากให้พ่ออยู่กับฉัน ในวันนั้นที่มืดแปดด้าน เสียงของคนที่ฉันบังเอิญเจอและบอกว่าคือคนให้กำเนิดแว่วเข้าในหู ‘นี่ที่อยู่ ถ้าอยากมาให้ฉันดูแลมาหาฉันได้ทุกเมื่อ ฉันรอเธออยู่’ คือประโยคที่แม่บอกหลังจากที่พ่อเล่าเรื่องนั้นให้ฟังได้ 2 ปี วันนั้นฉันจึงได้รู้ว่าแม่สวยมากและแน่นอนว่านั่นคือแสงสว่างเดียวของฉัน ฉันทำทุกอย่างด้วยความหวังเดียวคือพ่อต้องรอด เรื่องพ่อป่วยฉันไม่ได้บอกพี่ทิว ไม่อยากเขาเป็นห่วง และบอกไปเขาก็ช่วยฉันไม่ได้ ซ้ำยังจะโทษว่าตัวเองเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง‘ฉันจะยอมควักเงินช่วยพ่อของเธอก็ได้ ฉันจะให้เขารักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด จะดูแลทุกอย่าง แต่ต้องมีข้อตกลงนะ’ นี่คือคำที่มารดาผู้ให้กำเนิดเอ่ย เมื่อฉันบากหน้ามาขอความช่วยเหลือ ให้เธอออกเงินมหาศาลเพื่อรักษาพ่อสุดที่รัก‘ข้อตกลงอะไรคะ หนูยอมทั้งหมด’ ‘ชีวิตเธอเป็นของฉัน ทำตามความต้องการของฉันทุกอย่าง สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือไปเลิกกับไอ้เด็กวัดกระจอกนั่น เลือดกระจอก ๆ จะมาผสมปนกับเลือดของฉ
[VIEW TALK]‘พ่อไม่ได้ต้องการให้วิวทำแบบนั้นลูก อย่าทำเลย’‘ไม่ค่ะพ่อ เพื่อต่อลมหายใจของพ่อสุดที่รักของวิว วิวทำได้ทุกอย่าง พ่อต้องหาย พ่อต้องอยู่กับวิวไปนาน ๆ’‘พ่อแก่แล้ว ถึงพ่อไม่อยู่ วิวก็มีพี่ทิวไงลูก พ่อเชื่อว่าพี่เขาดูแลวิวได้’‘พ่อขาไม่เอานะคะ ครั้งนี้วิวขอ วิวขอจริง ๆ ทำให้วิวนะคะ’‘วิวก็รู้ว่าที่พ่อพาหนูออกมาอยู่ข้างนอกเพราะพ่อรักหนู พ่อยอมเจ็บยอมลำบากแต่พ่อไม่อยากให้หนูลำบาก’‘แค่ได้เห็นพ่ออาการดีขึ้น วิวไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ลำบากเลยจริง ๆ ยอมนะคะพ่อ ยอมรักษาตัว ยอมให้แม่เป็นคนออกค่ารักษานะคะ วิวขอนะคะ วิวอยากอยู่กับพ่อให้นานกว่านี้’ สีหน้าของพ่อในวันนั้นไม่มีความสุขเลย ท่านจำยอมพยักหน้าตอบตกลงฉันอาศัยอยู่กับพ่อสองคนที่บ้านหลังเล็กกระทัดรัด ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่มันอบอุ่นหัวใจพ่อไม่ได้โกหกหรือปิดบังเรื่องของมารดาผู้ให้กำเนิด พ่อบอกแค่ว่าให้ฉันโตพอแล้วจะเล่าให้ฟังแล้วเมื่อฉันอายุ 15 ปี พ่อก็เปิดปากเล่า เพราะฉันได้ใช้คำว่านางสาวเป็นที่เรียบร้อย พ่อบอกว่าโตพอที่จะรับรู้แล้วรวบรัดสั้น ๆ ง่าย ๆ ว่าพ่อนั้นไม่ใช่คนร่ำรวย ต่างจากแม่ที่เป็นลูกผู้ลากมากดี พ่อกับแม่มีฉันโดยปราศจากความร
‘พี่จะโกรธหนูวิวจริง ๆ นะคะ ล้อเล่นใช่มั้ย แบบนี้พี่ไม่สนุกนะหนูวิว พี่ไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์นะคะ’‘วิวพูดจริง เขาให้วิวได้ทุกอย่าง ให้ในสิ่งที่พี่ให้วิวไม่ได้’ วันนั้นเธอไม่มีน้ำตาสักนิด น้ำเสียงเธอไม่สั่น เธอจริงจังมากต่างจากผม มีแค่ผม มีแค่ผมที่หลั่งน้ำตาให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ครั้งแรกในชีวิต‘พี่ก็ให้ได้ พี่ให้วิวได้ ให้วิวได้ทุกอย่าง หนูวิวอยากได้อะไรบอกพี่สิ’ ผมเริ่มเดินเข้าไปกุมมือเธอ วันนั้นผมรู้ดีว่ารักเธอมาก ผมพร้อมจะบอกว่าผมเป็นใคร พร้อมจะประเคนให้เธอทุกอย่าง ขอแค่เธออยู่ข้างผมเหมือนเดิม‘พี่ทิวให้วิวไม่ได้หรอกค่ะ ที่วิวอยากได้พี่ให้ไม่ได้ วิวไปนะคะ’ เธอดึงมือของผมออกอย่างไร้เยื่อใย ทำอย่างกับว่าไม่เคยมีผมอยู่ในหัวใจ‘วิว…อย่าทำแบบนี้กับพี่ อย่าทิ้งพี่ อย่าไป หนูสำคัญกับพี่รู้มั้ย พี่รักวิวนะครับ รักวิวมาก ๆ ไหนบอกจะไม่ทิ้งกันไง ไหนบอกว่ารักพี่ ไหนบอกเราจะไปฉลองวันเกิดด้วยกันไง” ในตอนนั้นที่ผมรู้ว่ากำลังจะเสียเธอไป ทั้งที่ผมถนอมเธอมาดิบดี ผมรีบคว้าตัวเธอมากอดไว้อย่างแนบแน่น อะไรก็ได้ แค่เธออยู่กับผม อยากได้อะไรผมจะให้‘ก็แค่คำพูดตามอารมณ์ พี่ทิวจะยึดติดอะไร ปล่อยวิวได้แล้ว’‘
[TIW TALK]“อืม”(เอาไงต่อ)“ทิ้งไว้งั้นแหละ”(เอางั้นจริงดิ)“อืม”(บ้ามากครับ)“เออ”(พ่อรู้เอาเรซตายแน่)“ไม่รู้ก็ไม่ตายไง แค่นี้ ขอบใจมาก”(เฮียมึงบ้า) เรซกดวางสายจากผมไปหึสมน้ำหน้านี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นวาธิตาผมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจกับสิ่งที่อยู่หน้าจอไอแพดก็นะ เพิ่มสีสันให้ชีวิตดี“มึงโรคจิตมากครับคุณชาย” ไอ้ท็อปมันทัก ผมอยู่บ้านไอ้จุ้นครับ แค่แวะมาหาที่คั่นเวลาเล่น ไม่คิดว่าพวกนี้จะรวมตัว“กูรู้นะว่าแฟนเก่าทำเราเจ็บ แต่มึงเอาสิ่งที่น้องมันกลัวมาแกล้งน้องมันแบบนี้มันไม่แรงไปเหรอวะ” ไอ้จุ้นเสริมตาม“สงสารน้อน” ไอ้ฟักพูดแอ๊บ“น้อนตีนผมมั้ยครับ” ผมพูดพร้อมยกเท้าขึ้น“คุณชายมึงก็เกินไป ทำซะน้องมันสลบ แทนที่จะสงเคราะห์ให้คนพาน้องมันไปนอนดี ๆ ใจร้ายเกินไปนะมึง” ไอ้นี่ก็เกินไป ขี้สงสาร แต่ไม่เคยสงสารเพื่อนแบบผมรู้ว่าผมเจ็บแค่ไหน แต่ชอบบอก ‘มึงก็รู้ว่าน้องมันมีเหตุผล’เข้าข้างยัยนั่นเกินไป ชอบโอ๋กันแต่ไหนแต่ไร หลงมารยาที่ยัยนั่นหว่านน่ะสิ“อย่ามาสงสาร หญิงชั่วนั่นยังต้องเจออีกเยอะ” ผมว่าก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม“คุณชายครับ ความจริงถ้ามึงยังรักน้องมัน มึงก็แค่กลับไปคบ