All Chapters of Dangerous Husband คุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“ตาพี่สะใภ้หวานฉ่ำเชียว เป็นอะไรรึเปล่าครับ มีเรื่องเศร้าใจอะไรบอกเรซได้นะ เรซพร้อมช่วย” เรซกำลังจับจ้องมาที่ดวงตาของฉัน เรานั่งทานข้าวด้วยกัน เรซนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“แค่รู้สึกว่ากะทิเหมือนจะไม่ค่อยสบายน่ะ สงสัยพรุ่งนี้ต้องพาไปหาหมอ” อันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำฉันเครียด แต่เพราะมีหลายเรื่องเครียดจึงไม่รู้จะเครียดจะเศร้าเรื่องไหนก่อนดี กะทิเป็นอะไรไม่รู้ จู่ ๆ ก็เมินข้าวและไอติมที่ฉันให้ ทั้งที่เป็นของที่ชอบกินเป็นประจำ“โอ๋ ๆ อย่าคิดมากนะครับ นี่ก็มืดแล้วคงไม่มีคลินิกไหนเปิด พี่สะใภ้น่าจะบอกเรซตั้งแต่วัน ๆ เรซจะได้พาไป เดี๋ยวพรุ่งนี้เรซพาไปหาหมอนะครับ” เรซทำหน้าเป็นห่วงเป็นใย“อืม ขอบใจนะ” ฉันระบายยิ้มเล็กน้อย“ยิ้มครับยิ้ม เวลาพี่สะใภ้ยิ้มมันน่ารักกว่าทำหน้าเศร้านะครับ เรซชอบเห็นรอยยิ้ม” เรซทำมือฉีกเป็นรอยยิ้มส่งมาให้ฉัน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะยิ้มได้ แต่ฉันก็หลุดยิ้มออกไปคงเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้ามาเครียดด้วยมั้ง“คุณเจ้าของบ้านเขาไปไหน เรซรู้มั้ย” ฉันคงเป็นพวกชอบตอกย้ำความเจ็บปวดมั้ง ถึงได้ถามคำถามโง่ ๆ ออกไปสีหน้าของเรซตอนที่ได้ยินคำถามของฉัน ดูตกใจเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าเป

พี่ทิวผละจูบออกและหอมที่แก้มของฉัน ก่อนจะไล้มาที่ใบหูและกระซิบเบา ๆ “บอกว่าพี่รักวิวคนเดียวมาตลอดไง ที่บอกจะไม่มีทางรักอีก เพราะพี่รักวิวอยู่แล้ว รักวิวมาก ๆ”“…” เมื่อได้ฟังคำตอบ ฉันถึงกับพูดไม่ออกสักพักใหญ่ ครั้นตั้งสติได้ฉันจึงพูดออกไป “คนรักกันทำกันแบบนั้นเหรอคะ คุณคงแค่พูดให้ฉันไม่เครียด เพราะกลัวจะมีผลกระทบกับลูก คุณคงเห็นฉันโง่ถึงได้จะหลอกขายฝันรักให้ฉัน ไม่ต้องฝืนทำอะไรแบบนี้หรอกค่ะ ฉันจะพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในช่วงเวลาที่มีโอกาส แล้วต่อจากนั้นคุณอยากจะให้ใครมาทำหน้าที่แม่แทนฉันก็ตามใจคุณเลย ฉันไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรอยู่แล้ว” ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันพยายามกลั้นไม่ให้มันไหลออกมา ฉันไม่อยากอ่อนแอ ขี้แพ้ เพราะรู้ว่ามันน่ารำคาญพี่ทิวใช้สองมือประคองสองแก้มของฉัน และจ้องเข้ามาในดวงตาของฉัน “ไปกันใหญ่แล้ววิว นี่ยืมนิยายของนุ่มนิ่มมาอ่านมากไปสินะ ถึงได้เพ้อเจ้อดราม่าขนาดนี้ อะพี่ยอมรับว่าพี่ทำไม่ดีกับวิว แต่ที่ทำเพราะโกรธที่วิวทิ้งพี่ วิวเข้าใจความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดมั้ย วิว…ถ้าพี่ไม่รู้สึก พี่ไม่นอนห้องเดียว เตียงเดียว กอดหอมจูบทั้งคืนแบบนั้นหรอก ถ้าต้องการแค่ลูกพี่หาแม่พันธุ์ที่ส

“ฮื้อ อะไรคะ” เมื่อฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ พี่ทิวก็โน้มลงมาจูบฉัน ท่ามกลางที่สาธารณชน“รางวัลที่พี่ยอมตามใจวิวเรื่องหมูสามชั้น” พี่ทิวยิ้มให้ฉัน“ยอมให้กินหมูสามชั้นก็เป็นรางวัลเหรอคะ”“อะไรพี่ก็เก็บเป็นรางวัลหมดทั้งนั้นแหละ รักพี่มั้ยคะ”“รักคนเดียวค่ะ วิวรักพี่ทิวคนเดียว”“พูดแบบนี้อยากอุ้มกลับบ้านแล้วล่ะ” พี่ทิวแบบนี้คือแบบที่ฉันเคยรู้จัก นี่คือพี่ทิวคนที่ฉันรัก นี่ฉันยังไม่เชื่อตัวเองสักเท่าไหร่เลยนะ ยังคงคิดว่าตัวเองฝัน แม้จะแอบหยิกตัวเองหลายต่อหลายรอบแล้วก็ตามที“ขอกินก่อนนะคะ” ฉันเกาะซบที่แขนของพี่ทิวและเงยหน้าสบตากับเขา“รู้ว่ายอมก็ใช่บ่อยจริงนะวิธีนี้” มือของพี่ทิวยื่นมาลูบที่หัวของฉันเรายิ้มให้กันและเดินมานั่งที่โต๊ะ ซึ่งเพื่อนของพี่ทิวย่างสามชั้นไว้รอฉันจริง ๆ พี่ทิวหน้างอทันทีที่เห็นสามชั้นในเตา ซ้ำยังตาขวางใส่พวกเพื่อนของเขา และแน่นอนว่าพี่ ๆ เขาเฉยกับสายตาของพี่ทิวเวลาสามทุ่มเรากลับมาถึงบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังจะเข้านอน“จุกแล้วค่ะ กินไม่ไหว” แก้วนมยื่นมาตรงหน้าฉันคนยื่นคือคุณสามี ฉันจุกจากร้านหมูกระทะ ถ้ายัดนมแก้วนี้เข้าไปมันจะไม่ทะลักเหรอ“เพื่อลูก” หน้านิ่งมาเช

ตอนที่ผมอยู่บนเครื่องผมดูเธอจากกล้องวงจรปิด ผมเห็นเธอร้องไห้เพราะรูปที่ข้าวสวยลง คือผมไม่ได้สนกับรูปอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ข้าวสวยอยากลงผมก็ตามใจเธอ เพราะเธอลงแบบนี้ของเธอตลอดแต่ถ้าวิวไม่สบายใจ ต่อไปเรื่องแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีกผมพร้อมจะทำทุกอย่างให้เธอสบายใจวันต่อมา…“พี่ทิวคะ” เสียงหวานมาขนาดนี้ดูแล้วมีเรื่องจะขออีกแน่ ๆ ตอนนี้ผมกำลังทำกับข้าวมื้อเที่ยงของวันอยู่ในครัว“ว่าไงคะ” ผมวางมือจากผักที่กำลังหั่น เธอเดินมากอดผมจากด้านหลัง“เราไปรับกะทิตอนเย็นใช่มั้ยคะ” เสียงอ้อนมาเชียว“ใช่ค่ะ ทำไมหืม?”“ให้กะทิเข้ามาอยู่ในบ้านได้มั้ยคะพี่ทิวขา กะทิน่าสงสารนะคะ กะทิหลงมา กะทิคือครอบครัวนะคะ เมตตากะทิได้มั้ยคะ” หลงมาที่ไหนล่ะ ไอ้น่าเกลียดนั่นค่าตัวมันสองแสนห้า ไหนจะค่าปิดปากไอ้เคลิ้มอีก ตั้ง 5 ล้านแล้วนี่จะให้มันเข้ามาตากแอร์ในบ้าน คิดว่าผมจะยอมหรือไงไม่ ไม่เด็ดขาด ไม่มีทาง!มันไม่มีทางได้เลื่อนขั้น“ไม่ได้เหรอคะพี่ทิว” เสียงที่เศร้าแสนเศร้าของวิวคิดว่าคนอย่างธีรวัฒน์จะใจอ่อนหรือไง“ค่ะ พี่ยอมเพราะพี่รักวิวนะ” น่าขายหน้าสิ้นดี ยอมให้หมาเข้าบ้านเพียงเพราะเมียทำเสียงเศร้า“พี่ทิวของวิวน่ารัก

“กะทิ! ไปนอนบนโซฟาคุณเจ้าของบ้านได้ไง เดี๋ยวโดนดุแม่ไม่ช่วยนะ”“กะทิ! ไปเกาโซฟาอย่างนั้นได้ไง”“กะทิ! ทำไมดื้อ”“ทิ! ถ้าดื้อถ้ามึนแบบนี้แม่ไม่รักแล้วนะ”“เสียงดังอะไรวิว” เพราะเสียงของวิวที่ดูเหมือนจะดุ แต่ก็ดุไม่สุดเสียง แบบนี้ไอ้น่าเกลียดมันจะกลัวได้ไง แล้วก็เป็นแบบนี้มาได้ 3 เดือนแล้วครับ เป็นแบบนี้ทุกวัน ไอ้น่าเกลียดมันตีมึนหนักมากเหมือนอยากให้ผมด่ามัน สงสัยมันไม่ชินกับการที่ผมพยายามทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมของมัน“กะทิดื้อนิดหน่อยค่ะ แต่วิวเคลียร์ได้” พูดแบบนี้ทีไรผมไม่เห็นเธอจะเคลียร์ได้สักครั้ง ไอ้หมามึนมันฟังวิวที่ไหนกัน“ทิลงไป!” ผมส่งเสียงดุ แค่นิดเดียวเท่านั้นแหละครับไอ้หมามึนมันก็โดดลงจากโซฟาแล้วตั้งแต่เมียขอเลื่อนขั้นหมา ผมก็ต้องเรียกชื่อมันตามเมียผมด้วย รักเมียต้องตามใจเมีย“พี่ทิวดุทิเสียงดังไปแล้วนะคะ วิวบอกว่าวิวเคลียร์ได้ไง” นั่นไง แล้วผมก็โดนงอนแทน“ก็พี่ไม่อยากให้วิวส่งเสียงเกินไปไง ลูกเราห้าเดือนแล้วนะคะ ดุแบบนี้ลูกตกใจแย่” ผมคุกเข่าลงตรงหน้าเธอและเอาใบหน้าแนบกับหน้าท้องนูนป่อง“แบบนี้ทิก็ฟังแต่พี่ทิว ไม่ฟังวิวน่ะสิ วิวพูดตั้งเยอะทิตีมึน พี่ทิวพูดสั้น ๆ ทิโดดลงอ