All Chapters of Dangerous Husband คุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่ต้องการอะไร ทำไมวิวมาอยู่ที่นี่ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับวิวสักที” เมื่อฉันตั้งสติได้ ฉันก็รัวคำถามใส่เขาคำถามที่เก็บมานาน“แต่งงานกับฉัน ถ้าอยากช่วยมัน” เขาปรายตามองฉัน สายตาของเขา คำพูดของเขามันเหมือนคนไร้ความรู้สึกแล้วบ้าหรือไงมาบอกให้ฉันแต่งด้วย“จะบ้าหรือไงกัน วิวหมั้นกับเขาแล้ว” ถึงไม่หมั้นฉันก็ไม่มีทางแต่งกับคนประสาทแบบเขาหรอก ผู้ชายอะไรแรงอาฆาตสูง ทั้งที่เลิกกันเจ็ดแปดปีแล้ว แต่ก็ยังตามราวีฉันไม่เลิกรา“ไม่รู้สิ นั่นมันปัญหาของเธอ ฉันยื่นข้อเสนอ เธอไม่รับก็เรื่องของเธอ”“พี่มัน…”“ก่อนจะพูดอะไรก็อย่าลืมนะครับว่าผมไม่ใช่เด็กวัดแล้ว” เขาบิดยิ้มเหมือนเหนือกว่า และเหมือนรังเกียจฉันมากมายเลยล่ะ “ถ้าแต่งกับฉัน ฉันจะไม่ยุ่งกับผู้ชายของเธอ มันจะเป็นยังไงก็เรื่องของมัน แต่ถ้าเธอไม่แต่ง ฉันจะทำทุกอย่างให้มันและพ่อของมันเดือดร้อน พร้อมกับดึงเธอมาเป็นเหตุผล ให้เธอเป็นคนซวย แบบนี้ชีวิตของเธอก็น่าจะพังเหมือนกัน อย่าคิดว่าจะลอยตัว อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไป”“ยังรักวิวหรือไง ถึงได้ตามราวีไม่เลิก แต่จะบอกให้นะว่าวิวน่ะไม่รักพี่แล้ว ไม่รักอีกแล้ว และไม่คิดจะรักอีก” มันคืออารมณ์คันปากล้วน

“พนักงานของทางเราเป็นคนเปลี่ยนครับ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ และบอสเพิ่งเข้ามาก่อนคุณตื่น 20 นาที”อ้อ สรุปฉันคิดมากเกินไปเอง เรื่องมโนนี่ไว้ใจฉันเถอะ นึกว่าตัวเองเป็นนางเอกนิยายไง ชีวิตรันทด วันหนึ่งตื่นมามีเจ้าชายเสนอตัวจะแต่งงานด้วยลืมไปนี่คือความจริง ไม่ใช่โลกนิยายที่ฉันชอบสิงจากเจ้าชายจึงกลายเป็นซาตาน“อ้อ อีกเรื่องที่ผมจำเป็นต้องบอก เผื่อคุณจะไม่รู้” ฉันที่กำลังคิดเลอะเทอะหันมาสนใจเสียงของคุณกรเลขาส่วนตัวของนายประสาทขอเรียกแบบนี้แล้วกัน เขายังเรียกฉันหญิงชั่วได้เลย“อะไรคะ”“บอสเป็นคนหวงตัว ถ้าบอสไม่อนุญาตคุณอย่าแตะตัวบอสนะครับ” เมื่อก่อนไม่เป็นนะ หรือเมื่อก่อนฉันเป็นคนสำคัญเหรอแต่เท่าที่คุณกรบอกก็พอจะเข้าใจ เพราะตอนที่ฉันคุยกับเขา เราไม่ได้สัมผัสกันสักนิด มีเพียงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่ไม่ได้ใกล้จนรู้สึกถึงเนื้อถึงตัว“เขาไม่มีแฟนเหรอคะ” แล้วฉันจะถามทำไม อ้อ ถามเพื่อความสบายใจเพราะฉันต้องแต่งงานกับเขานี่เนอะ“ไม่มีใครเพอร์เฟกต์พอที่จะยืนข้างบอสครับ”“...” หืม?“บอสกล่าวไว้ครับ เหตุผลที่เขาไม่มีแฟน” หลงตัวเองน่าดู “แต่บอสจะมีคนพิเศษอยู่คนนึงครับ นาน ๆ ครั้งจะเจอกันที”“อ่อ ค่ะ”

ตอนที่ผมโดนทิ้งใหม่ ๆ ไอ้พวกนี้ไม่กล้าแซ็วครับ แต่เดี๋ยวนี้เหมือนเป็นเรื่องโจ๊กของกลุ่มไปแล้ว ถ้าได้เอ่ยถึงแฟนเก่าผม พวกมันก็จะขุดแบบขุดชนิดให้ผมอาย นี่จึงเป็นหนึ่งเหตุผลที่ผมไม่อยากเจอพวกมันบ่อย ๆ“อย่าไปแซ็วคุณชายนักสิครับเพี่ยน ๆ เดี๋ยวคุณชายก็งอนล้วงมีดมาปาดคอพวกมึงหรอกครับ” นี่เสียงไอ้ตัวการ ไอ้คนคาบข่าว ไอ้ท็อปเสียงร่าเริงมาเลยครับ“แล้วนี่คุณชายครับ เมื่อคืนมึงไม่ได้แดกน้องเขาใช่มั้ยวะ” ไอ้นี่ก็เผือกไม่เลิก ไอ้จุ้นไงครับ จุ้นสมชื่อ“มึงก็กล้าถามคุณชายนะครับไอ้จุ้น อย่างคุณชายมันชอบใช้มือ แม่งเป็นโรคหวงตัวเอง ปัจจุบันแม่งถึงยังซิงอยู่ไง นี่ทุกวันนี้กูยังรอลุ้นว่าใครแม่งจะได้ซิงคุณชายวะ”“พวกมึง” ผมส่งเสียงขรึม ชักจะแซ็วไม่เลิก ไม่คิดว่าผมจะอายบ้างหรือไงครับ“ฮ่า ๆ ๆ พอ ๆ แม่งโมโหละ แดก ๆ”ไอ้พวกเวรนี่ รู้มากรู้ดี รู้ทุกเรื่อง ปากยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีกเออ แล้วผมยังไม่เคยเสียตัวให้ผู้หญิงมันผิดตรงไหนครับ ก็มันไม่มีใครเหมาะสมที่จะมาสัมผัสตัวผม แล้วไอ้เรื่องพวกนี้พวกเพื่อนของผมมันก็เสือกรู้ดี ทั้งที่ผมเคยปล่อยข่าวว่าตัวเองเป็นเสือผู้หญิงเคี้ยวไม่เลือก พวกนี้แม่งฉลาดเกิน ขนาดญาติของผม

“เธอล้างมือซ้ำอีกรอบหน่อย” ก้มลงมาบอกฉัน ถ้ารังเกียจกันขนาดนี้เอาเชือกมาจับคนละข้างดีกว่าไหมมันเกินไปนะนายประสาทนี่ ทีเมื่อก่อนเดี๋ยวกอด เดี๋ยวหอม เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวจูบ ทีงี้มาทำรังเกียจ ปั้นหน้านิ่งไร้ความรู้สึกก็ทำได้แค่บ่นในใจและล้างมือตามที่เขาบอก เถียงได้เหรอ ไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้อยู่ในจุดที่เถียงเขาได้“พอหรือยังคะ หรือต้องให้ฉันกินเข้าไปเลย” ฉันพูดประชด“ไปได้แล้ว อย่าปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนาน” เขายื่นมือมาตรงหน้าของฉัน สีหน้าของเขานิ่งนะ แต่ฉันคิดว่าเขาอาจจะพยายามมาก ๆ เลยล่ะที่จะจับมือของฉัน“ถ้าคุณลำบากใจไม่ต้องจับก็ได้มั้ยคะ”“ฉันไม่ได้อยากจับเธออยู่แล้ว แต่ถ้าไม่จับมันจะผิดสังเกตมั้ย มีสมองก็ลองคิดบ้าง ไม่ใช่คิดเป็นแต่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ”“ค่ะ” วางมือลงที่ฝ่ามือใหญ่ และนี่คือครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันได้สัมผัสตัวของผู้ชายคนนี้อีกครั้ง ฝ่ามือของเขาใหญ่กว่าเมื่อก่อนมาก“ต่อหน้าป๊ากับมี้ก็เรียกให้เหมือนคนรักกันด้วย หวังว่าคงคิดออกนะ”“ค่ะ” เขาด่าฉันว่าโง่กี่รอบแล้วนะ ฉันคิดว่าหลายรอบแล้วล่ะ คนอะไรปากร้ายเราสองคนเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ ชายชุดดำค้อมหัวให้เมื่อเราทั้งสองเดินผ่าน ไม่ค

อ่า ตอนนี้เข้าห้องมาแล้วค่ะ เสียงปิดประตูเสียงดังจนหัวใจของฉันแทบหล่นลงพื้นเลยล่ะ ห้องนอนของพี่ทิวโทนสีเทา มีกระจกบานใหญ่ติดตั้งอยู่หลายมุมของห้อง ฉันมองรอบห้องแล้วก็มาสะดุดที่ร่างสูงใหญ่ของพี่ทิว ตอนนี้เขากำลังจ้องเหมือนอยากจะฆ่าฉันเลย“คือวิวไม่ได้ตั้งใจจะหอมคุณนะคะ วิวแค่คิดว่าควรทำยังไงให้ป๊าของคุณไม่สงสัย ป๊าของคุณเขาเหมือนสงสัยมาก ๆ วิวกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อก็เลย... หอมแก้มคุณ” ฉันยืนก้มหน้าเหมือนสารภาพบาปเลยค่ะ ทั้งที่ไม่น่าจะอะไรขนาดนี้นะ จะยืนทำหน้าโหดใส่ฉันทำไมไม่รู้“ใครบอกให้เธอรับคำว่าจะนอนห้องเดียวกับฉัน”“อ้าว? ก็ป๊าของคุณเขาทำท่าเหมือนสงสัย แล้ววิวก็เห็นคุณเงียบ วิวกลัวผิดสังเกตวิวก็รีบตอบสิคะ อะไรกันอะ พอตอบก็ว่า พอทำไม่ถูกใจก็ว่า วิวตามคุณไม่ทันนะคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นและทำหน้าเหมือนเด็กที่พยายามแก้ตัวว่าฉันน่ะไม่ผิด เป็นเขาต่างหากที่ผิด“เธอจะว่าฉันผิดหรือไง”ก็ใช่น่ะสิ“ใครจะกล้าว่านายจ้างละคะ คุณน่ะถูกทุกอย่าง… แก้มก็นุ้มนุ่ม” คำหลังฉันพูดเบา ๆ นะคะ แก้มเขาน่ะมันนุ่มจริง ๆ หอมมากด้วย ชวนให้คิดถึงเมื่อก่อน“เธอ...” พี่ทิวเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน อันนี้เริ่มไม่ค่อยจะตลกแล้วนะ