All Chapters of Dangerous Husband คุณสามีสุดที่ร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

ในตอนนั้นที่ฉันอยู่ปี 1 ข่าวร้ายเกิดขึ้นกับฉันและพ่อ พ่อป่วยเป็นโรคร้าย เกิดภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง ค่ารักษาและการยื้อชีวิตไม่ใช่จำนวนเงินน้อย ๆ ฉันอยากให้พ่ออยู่กับฉัน ในวันนั้นที่มืดแปดด้าน เสียงของคนที่ฉันบังเอิญเจอและบอกว่าคือคนให้กำเนิดแว่วเข้าในหู ‘นี่ที่อยู่ ถ้าอยากมาให้ฉันดูแลมาหาฉันได้ทุกเมื่อ ฉันรอเธออยู่’ คือประโยคที่แม่บอกหลังจากที่พ่อเล่าเรื่องนั้นให้ฟังได้ 2 ปี วันนั้นฉันจึงได้รู้ว่าแม่สวยมากและแน่นอนว่านั่นคือแสงสว่างเดียวของฉัน ฉันทำทุกอย่างด้วยความหวังเดียวคือพ่อต้องรอด เรื่องพ่อป่วยฉันไม่ได้บอกพี่ทิว ไม่อยากเขาเป็นห่วง และบอกไปเขาก็ช่วยฉันไม่ได้ ซ้ำยังจะโทษว่าตัวเองเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง‘ฉันจะยอมควักเงินช่วยพ่อของเธอก็ได้ ฉันจะให้เขารักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด จะดูแลทุกอย่าง แต่ต้องมีข้อตกลงนะ’ นี่คือคำที่มารดาผู้ให้กำเนิดเอ่ย เมื่อฉันบากหน้ามาขอความช่วยเหลือ ให้เธอออกเงินมหาศาลเพื่อรักษาพ่อสุดที่รัก‘ข้อตกลงอะไรคะ หนูยอมทั้งหมด’ ‘ชีวิตเธอเป็นของฉัน ทำตามความต้องการของฉันทุกอย่าง สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือไปเลิกกับไอ้เด็กวัดกระจอกนั่น เลือดกระจอก ๆ จะมาผสมปนกับเลือดของฉ

-พี่กับมูอยู่ตรงนี้วิวไม่ต้องกลัวนะ พี่รักวิว พี่จะปกป้องวิวเอง เลิกร้องไห้เพราะสิ่งที่มองไม่เห็นได้แล้ว มากอดกันเร็ว… (พี่ทิวทำอะไรอะ) บันทึกเสียงใส่มูไง เวลาวิวกลัวจะได้กดฟัง จะได้รู้ว่าพี่ไม่เคยทิ้งวิวไปไหน (น่ารักจัง วิวจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลยทั้งมูทั้งพี่ทิว) รักวิวนะ-มันคือข้อความเสียงที่ถูกบันทึกไว้ วันนั้นฉันบังเอิญพูดแทรก จึงมีเสียงของฉันในนั้นด้วย พี่ทิวบันทึกก่อนที่พี่ทิวจะยื่นมันให้ฉัน น่าแปลกที่มันยังร้องประโยคเดิมทุกครั้งเวลาฟัง มันไม่พังตามกาลเวลาที่หมุนผ่านต่างกับเจ้าของเสียงที่ตอนนี้เขาอยู่ห่างไกลเหลือเกิน ใจนะที่ห่าง ตัวเราน่ะใกล้กันแต่สัมผัสไม่ได้ถึงความผูกพันที่เคยมีความสัมพันธ์ใด ๆ ก็ไม่เหมือนเดิมผิดที่ฉันทิ้งเขาฉันล้มตัวลงนอนกอดมู ท่องจำให้ขึ้นใจ ต้องอยู่เพื่อพ่อ มีชีวิตเพื่อพ่อ อย่าทำให้พ่อผิดหวัง…สองวันต่อมา...สองวันที่ผ่านมา ฉันทำงานบ้านทุกอย่าง พี่ทิวบอกว่าเขาเลิกจ้างแม่บ้าน ปกติแม่บ้านจะมาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง คราวนี้จึงให้ฉันเป็นคนจัดการความสะอาดทุกอย่างในบ้านฉันก็ทำได้นะ ดีกว่าอยู่เฉย ๆ ที่ผ่านมาก็ต่างคนต่างอยู่ เขาอยู่มุมของเขา ส่วนฉันส่วนให

“ค่ะ” งงนะ แต่ฉันเลือกจบเรื่องด้วยคำว่าค่ะ กลัวความแตกไงคะงานแต่งของฉันกับพี่ทิวถูกจัดขึ้นที่โรงแรมสาขาใหญ่ที่ป๊าเสือเป็นเจ้าของกิจการ แขกภายในงานเป็นญาติ คนสนิท และเพื่อนของพี่ทิว เป็นงานภายในไม่ได้ประกาศก้องให้ใครรู้ พิธีตอนเช้าผ่านไปด้วยความงุนงงของฉัน เมื่อทนายประจำตระกูลศิวะวานนท์เดินเข้ามาพร้อมนายทะเบียน ฉันเชื่อว่าพี่ทิวก็คงตกใจไม่ต่างกัน ดูจากสีหน้าของเขาค่ะและแย้งขัดอะไรไม่ได้ด้วย เหมือนโดนมัดมือชก จึงเป็นเหตุผลให้เรากลายเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายไปโดยปริยาย“เจ้าบ่าวรักเจ้าสาวเพราะอะไรครับ” คำถามที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกงานแต่ง ซึ่งความจริงงานของฉันพิธีกรควรถามว่าเกลียดเพราะอะไรมากกว่าแต่ตอนนี้ที่ฉันสนใจคือวีทีอาร์ที่กำลังฉายอยู่ที่จอขนาดใหญ่ให้แขกได้รับชม มันคือรูปภาพสมัยที่เรายังคบกัน ตั้งแต่เริ่มคบกันใหม่ ๆ และเรื่อยมาตลอดช่วงเวลาหลายปีที่คบกัน บ้างเป็นภาพที่พี่ทิวถ่ายฉัน ฉันถ่ายพี่ทิว และเราถ่ายด้วยกัน รวมถึงภาพที่ถ่ายโดยใครก็ไม่รู้ แต่เป็นภาพที่เราทั้งสองมีรอยยิ้มให้กัน รอยยิ้มที่ต่อจากนี้ไม่มีทางได้เห็นอีกทำไมพี่ทิวเล่นใหญ่จัง?แล้วเขาเก็บรูปพวกนี้ไว้ตลอดเลยเหรอ

“พี่ทิว พี่ทิวของวิว วิวของพี่ทิว วิวรักพี่ทิวนะคะ…” ผมรีบเอามืออุดปากของเจ้าสาวเอาไว้“ไม่เมานะคะ พี่สะใภ้เธอบอก ไม่เมาค่ะ ไม่เมาค่ะ น้องก็เชื่อไงคะ”“จิลลา!”“น้องขอโทษ น้องไม่รู้ว่าเธอเมาแล้วเธอจะเป็นแบบนี้ รีบพาขึ้นห้องดีกว่าค่ะ ลูบไล้พี่ทิวใหญ่เลย” เออ อุตส่าห์ไว้ใจ แล้วดูทำ เฮ้อผมอุ้มช้อนตัวเจ้าสาวขึ้น แต่ไม่ลืมหันไปถามน้องสาว“ใครให้กิน”“อะไรอย่าคาดโทษน้องนะ พี่เคลิ้มเลย พี่เคลิ้มบอกแค่นี้ไม่เมาหรอก กินเถอะ”“แล้วมันไปไหน”“เห็นบอกว่าจะกลับบ้านนะคะ โถ่พี่ชาย อย่ามัวมาคาดโทษตอนนี้เดี๋ยวก็อายคนหรอก”“เดี๋ยวเราเจอแน่จิลลา”“ค่า น้องไม่หายไปไหนหรอก จริงมั้ยคะพี่หมอคีย์” ผมอยากจะบ้ากับบรรดาญาติของผมซะจริง“อ้าว น้องเป็นไรลูก” เดินผ่านมี้พอดีครับ“เมาฮะ ขอพาน้องไปนอนนะฮะ”“โอเค๊ เข้าหอแบบเมา ๆ ก็ดีเหมือนกัน เผื่อคืนนี้หลานจะติด มี้รออุ้มนะ”“ฮะ” บางทีผมก็คิดนะว่าผมขุดหลุมฝังตัวเองหรือเปล่า เรื่องจดทะเบียนสมรสผมคุยกับป๊าแล้วว่าแต่งเสร็จถึงจะไปจด แต่เหมือนป๊าจะมัดมือชกบังคับผมจดตรงนั้น“หน้าอกอุ่น ๆ ของพี่ทิว วิวชอบที่สุด” ผมเดินเข้ามาในห้องพักที่ป๊าจัดไว้ให้ มือบอบบางเริ่มล้วงเข้ามาใ

“เธอเห็นหน้าฉันตลกมั้ยล่ะ”“ไม่ตลกสักนิดเลยค่ะ”“เพราะงั้นก็พึงจำไว้ อย่าคิดแตะอีก”“ทราบแล้วค่ะ” ฉันหันเดินกลับมาทางห้องน้ำ นี่ถึงขั้นลวนลามยามหน้าโรงแรม ทำครอบครัวพี่ทิวอับอายมากแน่ ๆ“ไหนเคลิ้มบอกเคลียร์ให้ไง ทำไมโดนเละเลยล่ะ” ฉันก้มหน้าเดินพึมพำเบา ๆ“เธอควรเชื่อฉันคนเดียว เธอรับเงินจากฉัน ไม่ใช่คนอื่น มีหัวสมองหัดคิดบ้าง” หูดีเกินไปแล้วกี่คำ กี่ครั้งก็เปรียบเปรยว่าฉันโง่อืม หน้าก็บ่งบอกว่าโง่จริง ๆ แหละ สมควรแล้วที่เขาโมโห ไม่โมโหสิแปลก ก็ฉันเล่นไปลวนลามยามทั้งที่แต่งงานกับเขา“วิววิวทำไมเธอไม่ห้ามฉัน เห็นมั้ยฉันตื่นมาพร้อมคำบ่นเลย แบบนี้จะหายโกรธเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เฮ้อ” ลงกับใครไม่ได้ก็บ่นกับเพื่อนในจินตนาการในกระจกพร้อมกับแปรงฟันไปด้วยน่าอับอายขายหน้าซะจริง“กะทิลูก คิดถึงจังเลย หิวมั้ยคะ รอแม่ก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปหาหม่ำ ๆ มาให้” เมื่อมาถึงบ้าน ลงจากรถได้ฉันก็เลี้ยวแวบไปที่กรงของกะทิ ตลอดการเดินทางกลับบ้านมีแต่ความเงียบค่ะเสียงกะทิร้องเรียกเหมือนว่าดีใจมากมายที่เห็นฉันกลับมา น่ารักจริง ๆ เจ้าหมาน้อย อย่างน้อยก็รู้ว่ามีใครสักคนรอฉันอยู่“พุงแบนหมดแล้ว หิวมากใช่มั้ยคะ รอแป๊บเดียวน