บททั้งหมดของ Dangerous Husband คุณสามีสุดที่ร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

“คุณคะแล้วเสื้อผ้าวิวล่ะ” เสียงร้องถามตามหลังผมมาด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ กล้า ๆ กลัว ๆ มารยาสิ้นดี“แก้ผ้าไปสิ”“คุณสั่งใช่มั้ยคะ”ผมหันกลับไปขมวดคิ้วใส่หญิงชั่ว “ถ้าฉันสั่งเธอจะทำหรือไง”“ก็อะไรที่เป็นคำสั่ง ยังไงก็ต้องทำค่ะ” นี่กำลังใช้มารยาเล่มที่เท่าไหร่กัน“พูดไม่คิด อย่ามาทำตัวปัญญาอ่อนใส่ฉัน ถ้าฉันสั่งเธอแก้ผ้าวิ่งรอบบ้านเธอก็จะทำหรือไง” ยัยนี่ทำคิ้วผมขมวดบ่อยเกินไปแล้วครับ“อุ๊บ! คุณไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นใช่มั้ยคะ” ควรกลัวผมนะ ไม่ใช่มากวนประสาทผมแบบนี้“เธอ” ผมสาวเท้าเข้าไปหาหญิงชั่ว ความจริงผมควรเฉย ควรไม่สนใจ แต่เมื่อเห็นหน้าระรื่นของเธอผมก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ “ควรกลัวฉัน เพราะฉันเป็นคนที่สามารถจะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง”“ดุจัง ไม่เห็นต้องดุขนาดนี้ก็กลัวจะแย่อยู่แล้วค่ะ” นี่มันเรียกสีหน้าเกรงกลัวหรือไงคิดว่าน่ารักมากมั้งครับ ทำเป็นกะพริบตาปริบ ๆ ไอ้ดวงตาโต ๆ นี่เดี๋ยวจะจิ้มให้บอดสักวันเถอะ“ถ้ากลัวก็อย่ากวนประสาทฉัน เธอรู้ตัวมั้ยว่าเธอทำฉันเครียด”“อะไรกัน วิวยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะคะ” ไอ้นิสัยเถียงคำไม่ตกฟากนี่มันน่าจริง ๆ“แค่เธอพูดฉันก็รำคาญแล้วรู้ตัวไว้ด้วย” ผมถลึงตาใส่เธอ

“นั่นลูกพี่ลูกน้องของฉัน เป็นน้องชายคนรองสุดท้าย ชื่อนาฟ มันค่อนข้างคลั่งไคล้อะไรที่ตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ ถ้าเธอไม่อยากโดนมันจู่โจมก็อย่าทำตัวเซ่อซ่าให้มากนัก” พี่ทิวบอกพร้อมกับเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าส่วนฉันยังยืนอยู่ที่เดิม ก็แค่กำลังคิดน่ะ ว่าเขากำลังชมฉันว่าน่ารัก ก็คงน่ารักจริงแหละน่า ก็เขายังเคยรักฉันเลย“หยุดความคิดเพ้อเจ้อแล้วไปอาบน้ำ ฉันแค่แปลความหมายว่าน้องชายของฉันชอบลักษณะแบบเธอ ไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ และเธอควรละเว้นน้องชายฉันบ้าง อย่างน้อยก็ระหว่างที่ฉันเป็นนายจ้างเธอ” สิ้นเสียงบ่นที่ยาวเหยียดผ้าเช็ดตัวและชุดคลุมอาบน้ำก็ตกใส่หัวฉัน “ฉันจะลงไปดูเสื้อผ้าให้ ช่วยรีบหน่อยก็ดี”และเขาก็เดินออกจากห้องนอนไปแล้ว“ถ้าทนปากร้าย ๆ นั่นได้ ก็ดีกว่าอยู่กับแม่แหละเนอะวิววิว อย่างน้อยอยู่กับพี่เขาก็อบอุ่นใจกว่าอยู่กับแม่ เพราะโลกนี้คงไม่มีใครใจร้ายเท่าแม่อีกแล้ว” วิววิวคือเพื่อนในจินตนาการของฉันเองค่ะ เป็นการปลอบใจตัวเองโดยคนที่เข้าใจตัวเราเองมากที่สุดไงคะ เพราะบางทีเพื่อนก็ไม่เข้าใจเราเสมอไป และบางทีเพื่อนก็มักหักหลังเราเสมอ การไว้ใจตัวเองจึงดีกว่าไว้ใจใครอื่น“แล้วนี่จะให้ป๊ากับมี้ไปคุยกับครอบ

“ทราบแล้วค่ะคุณแม่” วิวเธอคลานเข่าเข้าไปกราบที่แทบเท้าของแม่เธอ ถ้าเป็นผม ผมไม่ทำ แต่เพราะเธอคือวิว ผมก็พอเข้าใจเธอ“โชคดีนะคะลูกสาวคนเดียวของแม่” เธอจับปลายคางของวิวเชยขึ้นและจูบลงที่กลางหน้าผากของวิวยังดีที่ผมพกคลีนซิ่งมา ขึ้นรถได้ผมจะสั่งให้เธอล้างหน้าออกให้หมด“ถ้างั้นผมลานะครับคุณหญิงแพรวารี”“ค่ะ โชคดีค่ะคุณทิว ถ้าหนูวิวเจ้าขาทำให้ไม่พอใจส่งคืนฉันได้ทุกเมื่อนะเจ้าคะ”“ครับ” ฝันไปเถอะว่าหญิงชั่วที่มาเป็นของผมอย่างเต็มตัว จะได้มาเหยียบที่นี่อีก หลายปีที่ผ่านมาเธอเจ็บกับที่นี่จนผมสาสมใจพอแล้วที่เหลือก็มาเจ็บที่ผมแล้วกัน“นี่ข้าวของทั้งหมดที่เป็นของสำคัญของคุณหนูนะคะ” เมื่อเดินออกมาจากห้องรับแขกแล้ว หญิงชราคนเดิมได้กล่าวกับวิวพร้อมผายมือไปยังคนที่กำลังขนของของวิว“รูปของพ่อเอามามั้ยคะ” เธอรีบถามอย่างร้อนใจ“กล่องนั้นป้าเก็บเองกับมืออยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ค่ะ ป้ารู้ค่ะว่าเป็นของสำคัญของคุณหนู” หญิงชรารีบตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ในแววตามีความเศร้าเคล้าอยู่“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเธอเอง” ผมก็พูดออกไปเพื่อให้หญิงที่ใกล้ฝั่งหมดห่วงเท่านั้นแหละครับ ก็พอเข้าใจในสิ่งที่หญิงชราคนนี้เป็

หืม? ฉันเงยหน้ามองพี่ทิว เมื่อเด็กผู้หญิงคนนี้พูดถึงมาม่ากระปุก ซึ่งตอนนั่งรถมาพี่ทิวบอกว่าเลิกกินนานแล้ว พี่ทิวปรายตามองฉันและเดินเข้าบ้านไปโดยไร้ซึ่งคำพูดใด ๆฉันจึงก้มมองเด็กผู้หญิงตามเดิม “แล้วหนูชื่ออะไรคะ ยังไม่ได้บอกชื่อเลยน้า”“โอ๊ะ! น้องลืมค่ะ น้องชื่อนาฬิกา เป็นลูกของพ่อนอสขากับแม่เวย์ขา พ่อนอสขาเป็นน้องชายของลุงทิวขาและเป็นพี่ชายของอานาฟขา คุณปู่ขาของน้องสายเปย์มาก ๆ น้องอยากได้อะไรคุณปู่หาให้ได้หมดเลยนะคะ”“อ๋อ ค่ะ ๆ งั้นเข้าบ้านกันค่ะ” มีเวลาฉันคงต้องศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเครือญาติของพี่ทิวบ้างแล้ว ไม่งั้นฉันอาจจะงง ๆ เหมือนตอนนี้น้องนาฬิกาจับจูงมือของฉันเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ นาฟน่ะเดินเข้าไปพร้อมพี่ทิวแล้วค่ะตอนนี้ชีวิตของฉันเป็นอิสระจากแม่ผู้ให้กำเนิดเรียบร้อยแล้วคุณเคยได้ยินไหมคะ ‘บางทีสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ภายในกายก็ไม่สามารถสร้างความผูกพันได้เสมอไป’ฉันและแม่ผู้ให้กำเนิดเป็นเช่นนั้นค่ะภายในบ้านของพี่ทิวเรียบหรู น่าแปลกที่ผนังด้านซ้ายเป็นกระจกใหญ่และยาว สามารถสะท้อนภาพได้ดีทีเดียวเกิดคำถามภายในใจฉันว่า…เขาชอบกระจกเหรอ?“น้ำครับ” นาฟนำเหยือกน้ำกับแก้วมาวางตรงโต

‘พี่จะโกรธหนูวิวจริง ๆ นะคะ ล้อเล่นใช่มั้ย แบบนี้พี่ไม่สนุกนะหนูวิว พี่ไม่ชอบเรื่องเซอร์ไพรส์นะคะ’‘วิวพูดจริง เขาให้วิวได้ทุกอย่าง ให้ในสิ่งที่พี่ให้วิวไม่ได้’ วันนั้นเธอไม่มีน้ำตาสักนิด น้ำเสียงเธอไม่สั่น เธอจริงจังมากต่างจากผม มีแค่ผม มีแค่ผมที่หลั่งน้ำตาให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ครั้งแรกในชีวิต‘พี่ก็ให้ได้ พี่ให้วิวได้ ให้วิวได้ทุกอย่าง หนูวิวอยากได้อะไรบอกพี่สิ’ ผมเริ่มเดินเข้าไปกุมมือเธอ วันนั้นผมรู้ดีว่ารักเธอมาก ผมพร้อมจะบอกว่าผมเป็นใคร พร้อมจะประเคนให้เธอทุกอย่าง ขอแค่เธออยู่ข้างผมเหมือนเดิม‘พี่ทิวให้วิวไม่ได้หรอกค่ะ ที่วิวอยากได้พี่ให้ไม่ได้ วิวไปนะคะ’ เธอดึงมือของผมออกอย่างไร้เยื่อใย ทำอย่างกับว่าไม่เคยมีผมอยู่ในหัวใจ‘วิว…อย่าทำแบบนี้กับพี่ อย่าทิ้งพี่ อย่าไป หนูสำคัญกับพี่รู้มั้ย พี่รักวิวนะครับ รักวิวมาก ๆ ไหนบอกจะไม่ทิ้งกันไง ไหนบอกว่ารักพี่ ไหนบอกเราจะไปฉลองวันเกิดด้วยกันไง” ในตอนนั้นที่ผมรู้ว่ากำลังจะเสียเธอไป ทั้งที่ผมถนอมเธอมาดิบดี ผมรีบคว้าตัวเธอมากอดไว้อย่างแนบแน่น อะไรก็ได้ แค่เธออยู่กับผม อยากได้อะไรผมจะให้‘ก็แค่คำพูดตามอารมณ์ พี่ทิวจะยึดติดอะไร ปล่อยวิวได้แล้ว’‘