All Chapters of คืนใจกชกร: Chapter 61 - Chapter 70

หญิงก้อยพยายามสอบถามกับบ่าวทั้งสองว่าเหตุใดท่านเจ้าคุณถึงต้องสั่งโบยจิก บ่าวสองคนมิใคร่อยากตอบนัก ด้วยกลัวจะโดนลงโทษเหมือนบ่าวจิกในข้อหาปากมากสาระแน“พูดมาเถิด มิต้องกลัว”“ที่พี่จิก... เอ่อ... ที่พี่จิกถูกท่านเจ้าคุณสั่งโบย คงเป็นเพราะดูแลคุณหญิงไม่ดี คุณหญิงถึงได้ตกน้ำ”หญิงก้อยได้ยินดังนั้นก็คิ้วขมวด พระยาธนบดีไร้เหตุผลนัก สั่งให้บ่าวนำทางไปยังเรือนที่จิกนอน บ่าวทั้งสองอึกอัก เธอทำท่าจะเดินไปเอง ดังนั้นบ่าวจึงเสียไม่ได้ ยอมนำทางแต่โดยดีบ่าวนำหญิงก้อยเดินเลยโรงครัวผ่านไปยังเรือนแถวสองหลังที่อยู่ถัดไปอีกหน่อย พาขึ้นไปยังข้างบนด้านหนึ่งเป็นชานระเบียง อีกด้านก็มีฝาปิดกั้นห้องไว้เล็กบ้างใหญ่บ้าง บ่าวบอกว่าจิกอยู่เกือบสุดทางเดินเมื่อหญิงก้อยเดินไปถึง ก็พบจิกนอนคว่ำหน้าอยู่บนเสื่อ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ทั้งหลังมีแต่รอยหวายฟาดจนแตกแดงเลือดซิบแทบมองไม่เห็นพื้นที่ว่าง เห็นแล้วรู้สึกแสบหลังขึ้นมาในทันใดบนแผลคงจะทาไพลเอาไว้ ข้างตัวมีขันน้ำ ชามข้าว และหม้อยา บ่าวบอกว่าต้องผลัดกันช่วยปฐมพยาบาล เมื่อวานไข้ขึ้นกลัวว่าจะชักตา

แสงยามเช้าเริ่มแยงตา ไอแดดเริ่มทำให้รู้สึกร้อน หญิงก้อยจึงต้องลืมตาตื่นขึ้น ครั้นเมื่อรู้สึกตัวก็ใจโหวงเหวงอย่างไรบอกไม่ถูก และเมื่อจะใช้มือดันให้ตัวเองลุกนั่งก็สัมผัสได้ถึงความชื้นบนที่นอน หญิงก้อยเลิกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อยแล้วเอี้ยวตัวไปดู ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น อยากจะกรีดร้องทว่าก็คล้ายกับมีอะไรไปจุกปากจุกคอ เสียงที่ดังออกมาจึงมีแค่อึกอักเท่านั้นน้ำตาของเธอเริ่มเอ่อล้น ดันผ้าห่มส่วนที่เหลือออกไปให้พ้นตัว แล้วก็พบว่ากระโปรงชุดนอนของเธอตั้งแต่ท่อนล่าง และที่นอนบริเวณนั้นล้วนเต็มไปด้วยสีแดงฉาน ทว่าคล้ายกับของเหลวนั้นเกิดขึ้นมานานแล้วก่อนเธอจะตื่น เลือดค่อย ๆ ไหลออกจากตัวตอนที่เธอหลับ ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างเนิบช้าจนเธอไม่รู้สึกตัว ไม่กระทั่งรับรู้ถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย“ชะ... ช่วยด้วย! ใครก็ได้... ช่วยฉัน... ช่วยลูกฉันที!”หญิงก้อยร้องไห้โฮ ตะโกนเรียกคนให้ช่วย จ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา บ่าวรีบวิ่งพรวดเข้ามา เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏก็ต่างพากันหน้าซีด คนหนึ่งตะโกนโวยวายให้เรียกหมอ อีกคนก็วิ่งเข้ามาหานายสาวที่ร้องไห

๓ เดือนต่อมา พระยาธนบดียังคงเลี้ยงดูหญิงก้อยภรรยาสาวอย่างดี บำรุงเธอด้วยปัจจัยสี่มิให้ขาด มีบางคราที่จำต้องออกงานสังคม ก็พาเธอไปพบปะผู้คนอย่างให้เกียรติ แต่ใครจะรู้เล่า ที่เขาทำไปนั้นก็เพื่อสนองแต่ความคิดตนเท่านั้น หญิงก้อยก็มิต่างอะไรกับเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง จำเป็นต้องมีเอาไว้เพื่อเบ่งยศเบ่งบารมีก็เท่านั้นสิ่งของก็คือสิ่งของ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจรักใคร่ แค่ขัดถูให้มันเงางามพร้อมติดประดับก็พอแล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็มิเคยมีคำพูดอ่อนหวานหรือแสดงท่าทางเอาอกเอาใจต่อเธอ ภายในบ้านก็เจอหน้ากันแต่จำเป็น แต่กระนั้นเขากลับมีความเป็นเจ้าบงการเพิ่มขึ้นมาพระยาธนบดีไม่ใคร่จะอนุญาตให้หญิงก้อยไปไหนได้โดยง่าย บ่าวไพร่ก็ไม่ให้เลือกเอง หากมีโอกาสออกไปข้างนอกแต่ละครั้งก็มักจะให้บ่าวคอยเฝ้าตามติดจนน่ารำคาญ อีกทั้งกำชับให้กลับโดยเร็วเสมอ นอกจากนี้พระยาแก่ยังนำหญิงโคมเขียวบ้าง บ่าวบ้างขึ้นมาบำเรอกามบนเรือนโดยไม่สนใจจะปิดบังอีกต่อไป คุณแม่กิมลั้งบ่นว่าไปก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำรดหัวตอ จึงเบื่อหน่ายไม่อยากจะยุ่งอีกต่อไปจากเดิมที่หมดความรักใคร่เทิดทูน

๓ เดือนต่อมา พระยาธนบดียังคงเลี้ยงดูหญิงก้อยภรรยาสาวอย่างดี บำรุงเธอด้วยปัจจัยสี่มิให้ขาด มีบางคราที่จำต้องออกงานสังคม ก็พาเธอไปพบปะผู้คนอย่างให้เกียรติ แต่ใครจะรู้เล่า ที่เขาทำไปนั้นก็เพื่อสนองแต่ความคิดตนเท่านั้น หญิงก้อยก็มิต่างอะไรกับเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง จำเป็นต้องมีเอาไว้เพื่อเบ่งยศเบ่งบารมีก็เท่านั้นสิ่งของก็คือสิ่งของ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจรักใคร่ แค่ขัดถูให้มันเงางามพร้อมติดประดับก็พอแล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็มิเคยมีคำพูดอ่อนหวานหรือแสดงท่าทางเอาอกเอาใจต่อเธอ ภายในบ้านก็เจอหน้ากันแต่จำเป็น แต่กระนั้นเขากลับมีความเป็นเจ้าบงการเพิ่มขึ้นมาพระยาธนบดีไม่ใคร่จะอนุญาตให้หญิงก้อยไปไหนได้โดยง่าย บ่าวไพร่ก็ไม่ให้เลือกเอง หากมีโอกาสออกไปข้างนอกแต่ละครั้งก็มักจะให้บ่าวคอยเฝ้าตามติดจนน่ารำคาญ อีกทั้งกำชับให้กลับโดยเร็วเสมอ นอกจากนี้พระยาแก่ยังนำหญิงโคมเขียวบ้าง บ่าวบ้างขึ้นมาบำเรอกามบนเรือนโดยไม่สนใจจะปิดบังอีกต่อไป คุณแม่กิมลั้งบ่นว่าไปก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำรดหัวตอ จึงเบื่อหน่ายไม่อยากจะยุ่งอีกต่อไปจากเดิมที่หมดความรักใคร่เทิดทูน

หลังดื่มยาจีนไปสักพักร่างกายก็ร้อนรุ่มแปลก ๆ หญิงก้อยสังหรณ์ใจไม่ผิด เพราะไม่นานนักก็มีบ่าวรับใช้จากห้องพระยาธนบดีมาเคาะเรียก พร้อมโคมแดงมงคลสว่างไสวอันใหญ่“ท่านเจ้าคุณให้บ่าวมาเชิญคุณหญิงไปที่ห้องนอนใหญ่ฟากโน้นเจ้าค่ะ”ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา พระยาธนบดีมิเคยใกล้ชิดหญิงก้อย ครั้งเมื่อครบกำหนดตามที่หมอฝรั่งบอก เขาก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อย เริ่มต้นปลุกปั้นสิ่งที่มุ่งหมายไว้อีกครั้ง นอกจากเป็นเครื่องประดับอันทรงเกียรติแล้ว อย่างไรเสียเขายังเห็นเธอเป็นเครื่องมือเหมาะสมที่จะให้กำเนิดบุตรด้วยเช่นกัน หญิงก้อยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ไม่มีความปีติยินดีใด ๆ เธอเดินตามบ่าวไปอย่างเงียบ ๆ“น้องหญิงมาแล้วหรือ มานั่งตรงนี้สิ มานั่งข้าง ๆ พี่”เมื่อบ่าวไล่ปิดไฟ จุดกำยาน และออกไปแล้ว พระยาธนบดีที่สวมใบหน้ายิ้มแย้ม เรียกหญิงก้อยให้มานั่งบนเตียงข้างกันด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“พี่ให้เธอเป็นของขวัญ”พระยาธนบดีเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาจากชั้นหัวเตียง ยื่นมาที่หน้าของหญิงก้อยแล้วเปิดออก ข้างในมีชุดสร้อย