All Chapters of My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ: Chapter 21 - Chapter 30

                   10 นาที          15 นาที          30 นาที          45 นาที ผ่านไป...          ว้ากกกกกก!          ทำไมไม่เข้ามาสักที! หัวหน้าของเขาจะเอาแต่ทำงานไม่มาเข้าส้วมบ้างเลยเหรอเนี่ย!          ไม่เอาแล้วโว้ย! ไม่คงไม่คุยแล้วก็ได้! ร้อนก็ร้อน! เหม็นก็เหม็น!          แต่ละคนที่เข้ามาก็ทำราวกับว่าเขาเป็นโรคจิตคอยยืนเฝ้าเอาแต่มองคนกำลังปลดทุกข์ ทำหน้าเหมือนเยี่ยวไม่สุดกันทุกคน          วายุโมโหที่แผนการล้มเหลวไม่เป็นท่า อีกทั้งไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมตัวเองถึงต้องลงทุนลงแรงมานั่งรอคนอย่างบุรินทร์อยู่ในส้วมแบ

 บุรินทร์นั่งสมาธิกับตัวเองสองนาทีจนเลิกฟุ้งซ่านแล้วกลับไปโฟกัสกับงานได้สักที เขาทำงานจนเพลินกลับเป็นคนสุดท้ายของออฟฟิศเช่นเคย ไล่ปิดไฟปิดประตู          ระหว่างเดินไปที่รถก็คิดว่าจะแวะกินข้าวที่ไหนดี ถึงคอนโดแล้วไปวิ่งให้เหงื่อออกสักหน่อยดีกว่า แล้วคืนนี้ค่อย...          “หัวหน้า!!”          เฮ้อ...อารมณ์กำลังดีอยู่แท้ๆ เสียงเรียกจากนรกมาอีกแล้ว          “ขอกลับด้วยดิ”          “ผมจะแวะที่อื่นก่อน”          “ไปซื้อของเหรอ งั้นไปด้วย”          “แวะหลายที่”          “ไม่เป็นไร รอได้”          “....”

           วายุปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต ใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บี้สะกิดที่หัวนมน่ารัก จนคนข้างหน้าสะดุ้งขนลุกส่งเสียงครางเบาๆ          หนุ่มหน้าหวานหลับตาพริ้ม ตัวอ่อนระทวย ไม่อาจหนีจากเจ้าเด็กหนุ่มหัวทอง อีกทั้งความสุขตรงหน้าที่ก็ช่างเย้ายวนหอมหวานไม่ต่างจากผลแอปเปิลพิษในป่าต้องห้าม เริ่มจินตนาการถึงใครสักคนขึ้นมาจนได้          “คะ...คุณหมอ”           วายุได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกริ่ม ในที่สุดหัวหน้าก็เริ่มเอ็นจอย เมื่อคืนทำให้รู้ว่าพอได้ปลดล็อกแล้ว หัวหน้าของเขาจะร่านสุดๆไปเลย          มือหนาเลื่อนกลับลงมาถูไถเอ็นขนาดพอดีที่ตั้งชันชี้เด่ แถมยังฉ่ำเยิ้ม ชักขึ้นถอกลงจนหนังหุ้มเปิดปลาย สั่นระริกน่าเอ็นดู          “คนไข้เงี่ยนมากเลยนะ เยิ้มเชียว”       &nb

ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!          “อึ๊...กระเด้า...กระเด้าแรงๆ กระแทกแรงๆเลยครับ ฮ้า...ดี! ดี! อื้มมม”          ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!          “คุณซูโฮ... ผมเสียว! เสียวรู! อึก!”          เมื่อเลยจุดที่ต้องปรับตัว ทุกอย่างเข้าที่ บุรินทร์ก็ลืมทุกอย่างจนสิ้น ยอมตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความสุข ร่างกายรับรู้ถึงสัมผัส กลิ่น เสียง ในหัวก็จินตนาการถึงภาพคนที่ชอบ          ร่างกายสุขสมยินดี ปลดปล่อยตัวเองไปตามอารมณ์ ยินยอมให้คนเด็กกว่าทำตามใจได้อย่างเต็มที่           วายุดึงเอ็นอุ่นของตัวเองออก จับคนร่างบางพลิกตัวตะแคง ก่อนจะเข้าไปซ้อนหลัง ดึงเอวคนตรงหน้ากระชับเข้าหาตัว ยกขาข้างหนึ่งขึ้นสูงชี้ฟ้า

“ก็โซฟามันแคบ ยืดขาไม่ได้ ปวดหลังจะตาย หัวหน้าไม่ยอมให้ผมไปนอนที่เตียงด้วยอ่ะ เลยต้องซื้อที่นอนมาเอง เกือบพันเลยนะอันนี้”          วายุลอยหน้าลอยตาตอบแบบง่ายๆ บุรินทร์ฟังแล้วมายเกรนจะขึ้น อยากจะด่าแล้วเพ่นกบาลระบายความอัดอั้นสักสองสามที แต่ดูท่าแล้วคงเหนื่อยเปล่า          หลายวันที่ผ่านมา เขารู้ว่าไอ้เด็กนี่ยียวนหน้าด้านหน้าทนมากแค่ไหน และถ้าเกิดจริงจังจนอีกฝ่ายทำท่าจะสู้ไม่ได้ วายุก็แค่ทำเป็นเปิดคลิปนั้นของเขาขึ้นมาดู ทุกอย่างก็เป็นต้องอันยุติลงทันที          หนุ่มร่างบางละเหี่ยใจ ทำใจยอมรับชะตากรรม หันกลับเดินต่อไปอย่างเสียไม่ได้ ต่างกับคนตัวโตที่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ลากกระเป๋ากับที่นอนปิ๊กนิคลายดาวตามไปอย่างอารมณ์ดี          วันนี้วายุไม่มาวอแวกับบุรินทร์มากนัก คงเห็นว่าชายหนุ่มทำงานเหนื่อยล้ามาทั้งวันเลยไม่อยากกวน ขึ้นไปนั่งแอ้งแม้งยืดขาบนโซฟา เปิดหาหนังดูพลางกระด