All Chapters of My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ: Chapter 51 - Chapter 60

          ต้องคิดถึงแต่นายอย่างนั้นเหรอ?          มันช่างน่าโมโห เพราะตอนนี้ถ้าไม่ได้คุยอยู่กับเพื่อน เรื่องที่เจ้าบ้านั่นทำในห้องน้ำ ก็ดันผุดขึ้นมาในหัวตลอดเลยน่ะสิ!          แถมเจ้าหัวทองก็ขยันส่งข้อความกับรูปมาตลอดเวลาเลยด้วย                   มาออกกำลังกายที่ยิมแหละ          [รูปวายุ ถอดเสื้อ เหงื่อโทรมกาย]          สระว่ายน้ำไม่มีใครเลย ดีจัง          [รูปวายุใส่กางเกงว่ายน้ำ เป้าอย่างตุง เห็นเป็นลำ]                   ทำความสะอา

          “หัวหน้า!!”          แค่ประตูรถเปิด เสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังลั่นไปทั้งลานจอด          วายุรีบปรี่เข้ามาอย่างกระตือรือร้น ยิ้มตาหยีจนจะเป็นขีดสระอิอยู่แล้ว          เฮ้อ...จะดีใจอะไรขนาดนั้น          เมื่อเช้า บุรินทร์กับเพื่อนตื่นสายไม่รีบร้อน ออกจากโรงแรมก็หาอะไรอร่อยๆกิน ไปซื้อของชอปปิ้ง เดินเล่นที่โน่นที่นี่ไปเรื่อย          ตกเย็นพาเพื่อนมาส่งที่บ้านญาติ เขาจะค้างที่กรุงเทพฯอีกหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับต่างจังหวัด          บุรินทร์อยู่กินข้าวเย็นที่บ้านญาติของเพื่อนตามคำชวน ระหว่างมื้ออาหาร ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นระยะ          ที่จริง...ไม่ใช่แค่ตอนนี

         สองวันที่ผ่านมา การกระทำคล้ายกับแกล้งคนพี่ รู้ดีว่าคนพี่มีความต้องการ แต่อดใจไม่ยอมมีอะไรด้วย ตอนเช้าก่อนไปอุตส่าห์แหย่ให้มีอารมณ์ แล้วส่งรูปไปบ่อยๆ เพราะอยากให้คิดถึงแต่ตัวเองจะได้รีบกลับมาหา          แถมยังแอบยัดดิลโด้ใส่กระเป๋า เขียนข้อความแสดงความเป็นเจ้าของตัวโตๆ ตั้งใจให้เพื่อนเห็นนั่นอีก ทั้งส่งข้อความและขยันโทรป่วนทุกชั่วโมง          นั่นเป็นเพราะวายุกำลังกลัวว่าคนพี่จะไปมีใครอีกคนที่สำคัญไปกว่าตัวเอง          ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เจ้าลิงผมทองไม่เคยต้องรู้สึกอะไรเช่นนี้เลยแม้สักครั้งเดียว          นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูลูกเศรษฐี ผู้มีความมั่นใจเต็มร้อย เป็นศูนย์กลางจักรวาล ไม่เคยต้องตามตูดง้อใคร แต่ต้องมานั่งละห้อยเหมือนหมาถูกทิ้ง กังวลคิดถึงอีกคนจนไม่เป็นอันทำอะไรไปสองวันเต็มๆ        &

         “ถ้า...ถ้ายังไม่เชื่อ นายก็ลองตรวจดูเองสิ”          สวบ!          “อ๊า!!”          สองนิ้วหนาสวบเข้าไปในรูจีบโดยที่คนร่างบางไม่ทันตั้งตัว อีกทั้งยังชักเข้าชักออกอย่างไม่เกรงใจ จนอีกฝ่ายร่างบิดไปมาด้วยความเสียดเสียว          แจ๊ะ...แจ๊ะ...แจ๊ะ...แจ๊ะ          “อ๊ะ...อืมมมม”          “อย่าเพิ่งตอดเยอะ เก็บแรงไว้โดนของจริงบ้าง”          “อะ...ฮ้า...นายก็...ก็อย่ากดตรงนั้นสิ อื้อ!”          “บอกให้ตรวจ ก็กำลังตรวจอยู่นี่ไง อืม...โดนทำอะไร

         บ้าๆๆ บ้าไปแล้ว!          เมื่อคืนมัน...มัน... โอ๊ย! ทำไมถึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจไปขนาดนั้นกันนะ!          บุรินทร์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายเปลือยเปล่า เหลือบมองซ้าย มีของเล่นหลายชิ้นตกอยู่ข้างเตียง หันมองขวาเจอคนข้างๆที่กำลังหลับอุตุและเปลือยกายเหมือนกัน ก็ให้พลันให้คิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน          ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีอะไรกัน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่บุรินทร์ปล่อยอารมณ์ทุกอย่างแบบไม่กั๊กไม่เก็บไว้บ้างเหมือนครั้งก่อนๆ          คำพูดคำจาแต่ละอย่างที่พูดออกไป จริตจกร้านนั่นอีก เคยทำใส่แต่กับผู้ชายในจินตนาการ พอได้มายั่วยวนคนตัวเป็นๆ ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าตัวเองนั้น...ร่านแบบสุดๆไปเลย          “รีบตื่นจัง เพิ่งนอนไปสองสามชั่วโมงเอง” &nb