My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ

ต้องการอะไร...ฉันไม่ทำตามคำสั่งลูกน้องอย่างนายหรอกนะถ้าหัวหน้าไม่อยากให้ทุกคนรู้ความลับนั้นล่ะก็...ว่าง่ายๆ แล้วยอมเป็นเด็กดีของผมซะวายุ ทายาทนักธุรกิจพันล้านสุดแสนจะเกเร ถูกแม่ดัดสันดานให้มาฝึกงานที่บริษัทในเครือโดยห้ามเปิดเผยตัวตน ถ้าผลประเมินไม่ดี จะถูกตัดหางปล่อยวัดตัดออกจากกองมรดกวายุเลือกไม่ได้จำใจต้องทำตามที่แม่สั่ง ชีวิตพลิกผันหน้ามือเป็นหลังทีน อีกทั้งยังต้องมาเจอกับหัวหน้าสุดเข้มงวด อย่าง บุรินทร์ วายุคงจะหนีจากความเบื่อหน่ายของมนุษย์เงินเดือนไปแล้วหากไม่ไปรู้รสนิยมบางอย่างของคุณหัวหน้าเข้า ความลับสุดยอดที่คนอื่นไม่รู้ แต่วายุ...รู้++++++แนะนำตัวละครยุ วายุ เกียรติตุลยากรอายุ 23 ปี หล่อรวย เอาแต่ใจ คาสโนว่าตัวพ่อจบบริหารธุรกิจจากเมืองนอก ไม่ยอมทำงาน เอาแต่ผลาญเงินแม่ไปเรื่อยบี บุรินทร์ วรุณพร อายุ 30 ปี เป็นคนจริงจัง ดุ มีความมุ่งมั่น ลูกน้องให้ความนับถือ ทุกอย่างดูเพอร์เฟค แต่ที่จริงแล้วมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่+++++++Trigger Warning- นิยายเรื่องนี้ เหมาะสำหรับผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไป- นิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย (วาย) ที่มีการบรรยายการร่วมเพศอย่างโจ่งแจ้ง -

ชายหนุ่มได้สัมผัสกับอิสระตอนไปเรียนเมืองนอกจนติดใจ เงินก็มีใช้ไม่อั้น หรือจะก่อเรื่องอย่างไร พ่อแม่ก็ตามเคลียร์ให้ได้ตลอด ชีวิตแบบนี้มันแสนสบาย แค่เงินพ่อแม่ที่มีอยู่ตอนนี้ จะนั่งๆนอนๆ ปาร์ตี้ทุกวันไปจนตายก็ไม่เดือดร้อนเลยสักนิด ทำไมต้องไปหลังขดหลังแข็งทำงานให้เหนื่อยด้วยล่ะ “ก็ให้ไอ้โยมันทำดิ มันเรียนเก่งไม่ใช่เหรอ” “จะบ้าเหรอ โยมันเพิ่งสิบเอ็ดขวบ แกเป็นพี่ชาย แทนที่จะทำตัวดีๆเป็นตัวอย่างให้น้อง ทำไมถึงได้เหลวไหลขนาดนี้ ฉันเลี้ยงแกมายังไงกันเนี่ย เฮ้อ!” เจ๊เกียวหมดแรงโวยวายตะเบ็งเสียงและเริ่มปลงกับลูกชายหัวดื้อไม่รักดี ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงนั้น วายุที่สวมเสื้อผ้าแล้ว เห็นแม่หมดฤทธิ์จากการระบายอารมณ์ก่นด่า เขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ทุกครั้งที่ก่อเรื่อง ถ้าทำแบบนี้แล้วเจ๊เกียวก็จะใจอ่อนทุกทีแหละ “ม้า...อย่าโมโหเลยน้า เดี๋ยวแก่เร็วหรอก” ลูกชายตัวดีเข้าไปสวมกอดแม่อย่างประจบเอาใจ เจ๊เกียวมองหน้าลูกชายคนโตแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ยุ...เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้ หืม?” “ม้าก็...ยุไม่

“ขอโทษครับคุณผู้ชาย บัตรใบนี้ไม่สามารถรูดได้นะครับ” วายุที่กำลังนั่งสูบบุหรี่คุยกับเพื่อนก็หัวเสียมากขึ้น เลยเปิดกระเป๋าควักบัตรอีกสองสามใบส่งให้พนักงานคนนั้น ดูซิ...มันจะมีปัญหาอะไรอีกรึเปล่า “ขอโทษครับคุณผู้ชาย บัตรที่ให้มารูดไม่ได้สักใบเลยครับ” “เฮ้ย! เครื่องเสียรึเปล่าวะ จะรูดไม่ได้สักใบได้ไง” เพื่อนคนนึงของวายุตวาดแหวขึ้นมา พร้อมกับโยนบัตรของตัวเองให้พนักงานอย่างใจป้ำ บอกว่าให้ไปลองรูดดู ซึ่งปรากฏว่า...รูดได้ซะงั้น “ไอ้ยุ นี่บัตรมึงหรือบัตรพ่อแม่มึงอ่ะ เขาสั่งปิดบัตรป่าววะ” เมื่อเพื่อนพูดมาแบบนั้นจึงทำให้วายุเริ่มเข้าใจสถานการณ์ วายุเอ๊ย! โดนม้าเล่นซะแล้ว! “เออ...มึงไปเคลียร์ที่บ้านแล้วค่อยคืนกูก็ได้ สามสี่แสนเอง ไม่ต้องคิดมาก” ใช่...เงินแค่สามสี่แสนเอง สำหรับเทวดาวายุแค่นี้ชิวๆ ที่ผ่านมาเดือนๆนึงใช้เป็นล้านม้ากับพ่อยังไม่เห็นว่าอะไร สงสัยเมื่อวานม้าคงงอนหนักไปหน่อยแค่นั้นเอง เดี๋ยวไปง้อสักหน่อยก็คงหายโกรธเอง วายุรีบขับรถกลับโรงแรมที่ตัวเองเช่าเหมาห้องเพนส์เฮ้าส์เอาไว้ คิ

ถึงเวลาที่ลูกของม้าต้องโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วเรียนรู้การทำมาหากินสักที พรุ่งนี้ให้นำคูปองใบนี้ (เอกสารแนบ 1) ไปโรงพยาบาล ตรวจสุขภาพให้เรียบร้อย จากนั้นให้นำผลตรวจสุขภาพพร้อมแฟ้มประวัติที่ทำมาเฉพาะ (เอกสารแนบ 2) ไปที่ตึก Wawa (แกคงรู้จักใช่มั้ย) ติดต่อคุณภูวดล เขาจะอธิบายสิ่งที่แกต้องทำโดยละเอียดให้ฟัง นี่เป็นคำสั่ง ถ้ายังดื้อดึงไม่ทำตาม มรดกทั้งหมดจะยกให้กับไอ้โยคนเดียว ถ้าไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องนั้นไปจนแก่ แล้วกลับมาเป็นคุณหนูวายุทายาทนักธุรกิจพันล้านเหมือนเดิม ก็จงทำตามที่ม้าบอกซะดีๆ หึ หึ หึ เจ๊เกียวเขียนจดหมายถึงลูกชายไว้แค่นั้น ชายหนุ่มสำรวจสิ่งที่แนบมาด้วย นอกจากใบตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแล้ว ก็เป็นแฟ้มประวัติที่มีชื่อของเขาอยู่ เพียงแต่...ข้อมูลกว่าครึ่งไม่ตรงกับความเป็นจริงสักเท่าไหร่ นายวายุ ที่ควรจะมีนามสกุลว่า เกียรติตุลยากร แต่ถูกเปลี่ยนเป็น เดชดวง ซึ่งเป็นนามสกุลของพ่อเขานั่นเอง ส่วนประวัติการศึกษา ถึงสาขาและเกรดจะใกล้เคียง แต่สถาบันการถูกเปลี่ยน ภูมิลำเนาก็กลายเป็นคนต่างจังหวัดไปซะอย่างนั้น ในแ

“ผู้อำนวยการ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ” ชายหนุ่มสวมแว่นหน้าอ่อนขัดกับอายุ ถามผู้อำนวยการระดับอาวุโสด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่เกรงกลัว “คุณหมายถึงพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะสัมภาษณ์ไปตอนเช้าน่ะเหรอ” “ผมประเมินให้ไม่ผ่าน แต่ทำไมตกเย็นถึงได้มีคำสั่งอนุมัติเข้าทำงาน แถมยังให้ผมเป็นพี่เลี้ยงดูแลอีก” ผู้อำนวยการเห็นท่าทีไม่พอใจของลูกน้องก็ไม่ได้โกรธ อีกทั้งยังรู้สึกเห็นใจไม่น้อย จึงตัดสินใจคุยกับบุรินทร์อย่างตรงไปตรงมา “บี พี่จำเป็นต้องรับนายวายุเข้าทำงาน แบบว่า...เป็นคนที่ผู้ใหญ่ฝากมาน่ะ” เมื่อใดที่ผู้อำนวยการเรียกบุรินทร์ว่า ‘บี’ และแทนตัวเองว่า ‘พี่’ นั่นหมายความว่าเขาอยากจะพูดคุยในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทคุ้นเคยกันสมัยเรียน บุรินทร์ได้ยินแบบนั้นแล้วรู้เลยว่าจะทำให้การต่อรองยากขึ้นไปอีก แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ “จะเด็กใครผมไม่สนใจ แต่เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะมาทำงานในส่วนที่ผมดูแล” “เขาก็จบมาตรงสายอยู่นะ ถึงจะเป็นเด็กฝาก แต่ก็แค่ตำแหน่งเล็กๆ บีใช้งานเขาได้เต็มที่เลย” “ถ้าอย่างนั้นให้ซีเนียร์คน