All Chapters of My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ: Chapter 41 - Chapter 50

          ฉิบหายแล้ว...จะแก้ตัวยังไงดี          “ก็...ก็มันเสี้ยนอ่ะ หัวหน้าไม่ยอมให้เอา ก็เลย...ก็แบบว่า...มันไม่ไหวแล้วอะ...”          “ไหนบอกไม่มั่วไง ฉันไม่เสี่ยงกับนายหรอกนะ”          “โธ่! ผมไม่ได้ตั้งใจจะเอาจริงเอาจังสักหน่อย อย่างอนดิ”          “ไม่ได้งอนโว้ย! ฉันแค่ไม่อยากยุ่งกับคนเอาไม่เลือกอย่างนาย”          “เรื่องนี้แก้ปัญหาง่ายนี๊ดดดดดเดียว หัวหน้าก็แค่กลับมาโจ๊ะๆกับผมเหมือนแต่ก่อน มีหัวหน้าแล้ว ผมไม่ไปเอาคนอื่นหรอกน่า”          บุรินทร์ได้ยินดังนั้นอารมณ์ก็พุ่งปรี๊ด สะบัดตัวหลุดแล้วหันกลับไปเบิ้ดกะโหลกวายุหนึ่งทีด้วยแรงที่ไม่เบานัก     &nbs

         แม่ง...โคตรน่าเสียบ          อืม...ที่จริงก็ทนไม่ไหวอยากจะเสียบแล้วกระแทกให้สมใจ แต่ชายหนุ่มอยากเห็นคนพี่ดิ้นพล่านมากกว่านี้ ว่าแล้วก็ดึงนิ้วออก แล้วดุนสะโพกให้สูงมากขึ้นกว่าเดิม          วายุก้มมองรูจีบที่ฉ่ำเยิ้มจวนจะได้ที่ ใช้นิ้วชี้ทั้งซ้ายขวาแหวกช่องทางให้กว้างขึ้นเล็กน้อยจนเห็นเนื้อแดงด้านใน แล้วก็...          “ทำ...ทำอะไร! นาย...เอาปากออกไป อ๊ะ!”          แผล็บ...แผล็บ....ซู้ด...แผล็บ...ซู้ด...แผล็บ...แผล็บ          “ไม่...ไม่ต้องก็ได้ ลิ้น...ลิ้นมัน...อ๊า!”          ความเสียวบวกความอายทำให้บุรินทร์แทบจะดิ้นพล่าน จนวายุต้องจับสะโพกไว้มั่นแล้วละเลงลิ้นต่อไปไม่หยุด &nbs

         ตะวันเริ่มตกดิน จวบจนเกือบเที่ยงคืน ทั้งวายุกับบุรินทร์แทบจะไม่ห่างกันเลย เริ่มจากบนเตียง ไปเก้าอี้ ห้องอาบน้ำ ต่อด้วยบนโต๊ะ แล้วกลับมาเตียงอีกรอบ          “อือ...”          ร่างเล็กที่หลับใหลเพราะความเหนื่อยอ่อน ส่งเสียงเบาๆตอนที่วายุดึงตัวเข้าไปแนบชิดกับตัวแล้วห่มผ้าให้          ชายหนุ่มเอามือเท้านอนตะแคงมองดูคนตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน          ไม่น่าเชื่อว่าอายุจะห่างกันเกือบเจ็ดปี หน้าเด็กอย่างกับอะไรดี เดินด้วยกันคนอื่นคงคิดว่ารุ่นเดียวกันแน่ๆ          เพิ่งเคยเห็นตอนหลับ ก็น่ารักน่ากอดดีนะ          ว่าแล้วก็อดใจไม่ไหว เอานิ้วจิ้มๆที่แก้มอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเลื่อนนิ้วชี้ไปดีดริมฝีปากบางเบาๆ  &nb

         “ไปไม่ได้ มีนัดแล้ว”          มีนัด? หัวหน้ามีนัดแล้วเหรอ ได้ยังไง!          ใครกันวะที่บังอาจมานัดตัดหน้าวายุ ไม่ยอมเว้ย!          “นัดอะไร นัดกับใคร ไปที่ไหน ไปเมื่อไหร่”          “ถามอะไรเยอะแยะ เป็นผู้ปกครองฉันหรือไง”          วายุขมวดคิ้วหน้านิ่ว ทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ วางช้อนวางส้อมกอดอก เอาแต่จ้องมองไม่ยอมกินข้าวต่อ          “แล้วจะกลับกี่โมง”          “ค้างคืน กลับอีกวันตอนเย็นๆ”          “ห้ะ! ทำไมต้องค้างคืน

“เราชอบที่นี่นะ ร่มรื่น สะอาด แล้วก็เป็นส่วนตัวดี นายว่างั้นมั้ย บี?”          “ห้ะ! อ๋อ เอ่อ...ก็ดีนะ นายไม่ชอบคนเยอะนี่หน่า ที่นี่ไม่ใหญ่มาก คนคงไม่พลุกพล่าน ใกล้รถไฟฟ้าด้วย น่าจะไปทำงานสะดวก”          “เนอะ งั้นเอาที่นี่เลยดีมั้ย ขี้เกียจไปดูที่อื่นแล้วอ่ะ หิวแล้วด้วย”          บุรินทร์รีบพยักหน้าให้เพื่อนอย่างแข็งขัน โดยกำลังรู้สึกผิดในใจ          เพื่อนสนิทอุตส่าห์มาจากต่างจังหวัด ขอให้ช่วยพาดูอพาร์ทเม้นท์เพราะต้องเข้ามาทำงานในกรุงทพฯ แต่เขากลับไม่ค่อยมีสมาธิช่วยเพื่อนดูห้องเลย...แย่จริง          “โชคดีที่ยังมีห้องว่างเหลือ ราคาก็ไม่แพงอย่างที่คิด ถ้าเรามาทำงานที่กรุงเทพฯ คงได้เจอบีบ่อยๆ ดีจัง”          “นั่นสิ เ