บททั้งหมดของ My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ: บทที่ 11 - บทที่ 16

           บี บุรินทร์ วรุณพร ชายหนุ่มผู้จริงจังกับชีวิต ตอนเด็กก็บ้าเรียน โตมาก็บ้างาน ไฟแรง มุ่งมั่น ทุกอย่างต้องเนี้ยบเพอร์เฟค          เขาสามารถไต่เต้าเป็นผู้จัดการแผนกของบริษัทเครื่องสำอางแบรนด์ดังได้ตั้งแต่อายุเพียง 29 ปี ลูกน้องต่างให้ความเชื่อมั่นนับถือ          แม้จะทำงานเก่ง แต่ก็ไม่เอาไหนเรื่องสานความสัมพันธ์ และด้วยภาพลักษณ์ที่เนิร์ดสุดๆ บุรินทร์จึงยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน          ในเมื่อไม่มีแฟน เวลาส่วนใหญ่จึงอุทิศให้กับงาน เวลาว่างที่มีน้อยนิดก็มักจะออกกำลังกายหรือไม่ก็ดูหนังดูซีรีส์ ทว่า...เขาก็เฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป มีความโหยหา มีความต้องการ          ยิ่งวันไหนเครียดจากงาน ก็ยิ่งรู้สึกอยากปลดปล่อย แต่บุรินทร์ก็ไม่ใจกล้าพอที่จะไปซื้อกินหรือคบใครแบบฉาบฉวยเพื่อสนองความต้องการ     &nbs

 หัวหน้าบุรินทร์กำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนส เห็นความไม่ชอบมาพากลสักพัก ที่จริงก็ไม่อยากยุ่ง แต่ในเมื่อตอนนี้วายุเป็นลูกน้องในปกครอง ก็เลยต้องจำใจออกมาดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไรกัน ตอนนี้ฝนเริ่มจะตกลงมาอีกครั้ง          “ก็ไอ้เด็กนี่อะดิ ไม่มีตังค์เสือกโบกแท็กซี่ ทุเรศฉิบหาย”          คนขับชี้หน้าด่าส่งสายตาดูถูกใส่วายุอย่างที่สุด ชายหนุ่มเห็นแล้วโมโหจะพุ่งใส่อีกรอบ แต่บุรินทร์รั้งคอเสื้อไว้ก่อน และแก้ปัญหาโดยการยื่นแบงค์ร้อยส่งให้คนขับ          “ขอโทษด้วยพี่ น้องมันคงลืมเอากระเป๋าตังค์ไป พี่เอาไม่เลยไม่ต้องทอน”          “เออ ขอบใจ ส่วนมึง อย่าไปทำสันดานแบบนี้ที่ไหนอีก เดี๋ยวจะโดนตีนไม่รู้ตัว”          คนขับแท็กซี่ชี้หน้าด่าวายุก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป &n

           “ลืมอะไรเหรอ? อ้อ...เสื้อผ้าใช่มั้ย”          บุรินทร์ที่กำลังเก็บจานเห็นวายุเดินกลับเข้ามานึกว่าจะมาเอาเสื้อผ้าชุดที่เปียกฝน จึงละจากงานในมือไปหาถุงพาสติกในครัว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มไม่ได้กลับมาเพื่อสิ่งนี้          “เอาไปใส่เสื้อผ้าสิ หืม? ยิ้มอะไร อารมณ์แปรปรวนเหมือนกันนะนายเนี่ย”          “หัวหน้ายังไม่มีแฟนเหรอ”          บุรินทร์คิ้วขมวดเมื่อได้ยินคำถามนี้ แถมตอนนี้เจ้าเด็กเส้นวายุยังนั่งที่โซฟาสบายใจเฉิบ อีกทั้งทำหน้ายียวนยิ้มกริ่มแปลกๆ          “ไม่เกี่ยวกับนาย เอ้า...เอาไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบๆกลับไปซะ ฉันจะได้ไปทำงานสักที”          “ทำง