All Chapters of My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ: Chapter 71 - Chapter 80

“รุ่นพี่ครับ เรื่องประเมินงานวายุ...”“เรื่องนั้นน่ะช่างเถอะ สนใจเรื่องตัวเองก่อนมั้ย”“แต่...”“ที่ประชุมมีมติให้นายอยู่ในตำแหน่งเดิม ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้นนั่นแหละ นายก็นะ...คิดยังไงถึงพูดออกไปแบบนั้นกัน”“แล้วเรื่องวายุ...”“ไม่ต้องห่วง ถึงออกจากที่นี่ไป หมอนั่นก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักหนาหรอก”“ออกจากที่นี่? หมายความว่ายังไงครับ ที่ประชุมมีมติไล่วายุออกเหรอ เอ่อ...เจ้านั่นปากไม่ดีก็จริง แต่อาจารย์คนนั้นก็นิสัยแย่เหมือนกัน ลงโทษวายุอยู่ฝ่ายเดียว แบบนี้ไม่ยุติธรรมนะครับ”“ใจเย็นก่อน เรื่องไม่ได้แย่อย่างที่นายคิด ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวว่าจะเอายังไง”ผู้อำนวยการทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น บอกว่าบุรินทร์ควรรีบกลับไปพักผ่อน ใช้วันหยุดยาวให้คุ้มค่าไม่ต้องคิดอะไรมากจะดีกว่าออกมาจากห้องผู้จัดการแผนก ผู้อำนวยการก็ต้องมาคุยกับอีกคนที่ยืนดักรออยู่ ทั้งสองมองตากันแล้วพากันไปหาที่พูดคุยกันสองคนไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน แต่ไม่นานวายุก็กลับมา

“ขอยืดเวลาประเมินงานเพิ่มอีกหนึ่งปีได้มั้ย ยุจะทำให้คนที่นั่นยอมรับให้ได้ ไม่ใช่แค่ในฐานะลูกชายของคุณนายเกียว แต่ต้องยอมรับในฐานะผู้บริหารรุ่นต่อไปที่จะมากำกับดูแลกิจการของอาณาจักร ‘เกียรติตุลยากร’ ด้วยถ้าทำไม่ได้ ยุจะถือว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติ ยอมเป็นแค่พนักงานต๊อกต๋อยตลอดไป ม้าก็ฝากความหวังไว้ที่ไอ้โยแทนก็แล้วกัน”ชายหนุ่มประกาศกร้าว นี่มิใช่การขัดขืนเอาแต่ใจหรือพูดจาท้าทายพ่อแม่ ทว่านี่คือคำมั่นในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งที่มีความตั้งใจอย่างแรงกล้าเขาต้องการจะพิสูจน์ให้ทุกคนรู้ว่าวายุคนเดิมได้เปลี่ยนไปแล้วโดยเอาความมั่นคงทั้งชีวิตเป็นเดิมพันแต่ที่มากไปกว่านั้น ที่วายุยอมทุ่มเทขนาดนี้ ก็เพราะอยากทำให้คนรักภาคภูมิใจวันนี้ทุกคนยังกังขาในความสามารถของวายุ ส่งผลให้ความน่าเชื่อถือของบุรินทร์ที่เป็นผู้สนับสนุนและให้โอกาสเขาต้องถูกลดทอนลงอย่างช่วยไม่ได้แต่วายุจะทำให้ความคิดของทุกคนต้องเปลี่ยนไป เขาจะทำให้ทุกคนเห็นว่าบุรินทร์นั้นมองคนไม่ผิดเมื่อถึงวันที่ตัวเขาได้รับคำชื่นชม บุรินทร์จะต้องได้รับคำชื่นชมที่มา

“ทุกคนนนน! ลงรถแล้วเชิญทางนี้เลยค่า มานั่งพักดื่มน้ำเย็นๆ กันก่อนนะคะ”รถทัวร์ขนาดใหญ่จอดเรียงรายอยู่ในรีสอร์ทติดทะเลแห่งหนึ่งเสียงโทรโข่งจากฝ่ายสวัสดิการดังมาเป็นระยะ เชิญชวนให้คณะที่มาถึงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนักผู้คนมากมายใส่เสื้อคล้ายกันแต่ต่างสี พากันเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าสดใสสนุกสนานหลังจากประชุมไตรมาสสุดท้ายของปีจบลง ก็เป็นธรรมเนียมของทุกปีที่บริษัทจะจัดเอาท์ติ้งนอกสถานที่พนักงานทุกคนทุกระดับจะได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างเต็มที่ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยกันทำงานหนัก และเป็นการกระชับความสัมพันธ์อันดีของพนักงานอีกด้วยหลังจากได้รับแจกจ่ายกุญแจห้องพัก เอาสัมภาระไปเก็บ ต่อไปก็เป็นกิจกรรมสันทนาการสร้างความสามัคคี“ปีนี้ก็เป็นกีฬาสีอีกเช่นเคย แต่ไม่ต้องออกมาจับสลากให้เสียเวลา แบ่งตามสีเสื้อที่ใส่กันได้เลยจ้า”เสื้อโปโลที่ทุกคนใส่อยู่ตอนนี้ ได้รับแจกก่อนมาเอาท์ติ้ง ให้เลือกสีเลือกไซส์กันตามใจชอบ ไม่คิดว่าจะเอามาใช้เป็นเกณฑ์ในการแบ่งกลุ่มด้วยวายุมองสีเสื้อตัวเองกับบุรินทร์แล้วต้อง

กำจัดกระสุนอย่างนั้นเหรอใช่แล้ว เพราะทีมดำชอบเอาแต่ยิง จึงถูกล่อหลอกให้ยิงจนกระสุนหมดเมื่อมาถึงหน้าป้อมปราการ วายุจึงไม่เหลือกระสุนสักนัด แต่ไม่สำคัญอีกแล้ว ธงแดงอยู่แค่เอื้อมแต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ขึ้นป้อมปราการ สีชมพูคนที่ห้าก็ปรากฏตัว“เอาจริงดิ นึกว่าออกจากสนามไปแล้วนะเนี่ย”“อย่าประมาทกันสิ ใช้สมองมากกว่าใช้กำลัง มันก็จะเหนื่อยน้อยหน่อยนะ”บุรินทร์เล็งปืนใส่วายุที่ทำท่าจะวิ่งหนีอย่างอารมณ์ดี เหลือกระสุนอีกสองนัด ระยะแค่นี้ยิงไม่พลาดอยู่แล้วพรุ่งนี้จะไปนอนนวดทำสปาให้สบายตัวไปเลยในเสี้ยววินาที กระสุนสียิงเข้าเป้าบนชุดป้องกันอย่างจัง สีชมพูถูกสาดลงบนชุดของฝ่ายตรงข้ามกระจายไปทั่วบุรินทร์คงจะดีใจกระโดดตัวลอยไปแล้ว ถ้านั่น...เป็นชุดของวายุทีมดำคนสุดท้ายที่ยิงปืนก็ไม่แม่น วิ่งก็ไม่เร็ว แถมกระสุนหมดไปนานแล้ว ได้แต่แอบซุ่มหลบเงียบๆ อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นมาน้องโจ๊กมาจากไหนไม่รู้ พุ่งเอาตัวเข้ามารับกระสุนสีแทนวายุได้อย่างทันท่วงที สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนอย่างยิ

ในที่สุดความอยากก็ชนะน็อค มือหนารวบตัวคนพี่เข้ามากอดแล้วจูบซะเลย“อื้อ!”หน้าของบุรินทร์แดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ร้อนอุ่นไม่ต่างจากริมฝีปากและลิ้น ในขณะปากหนากำลังทำงาน มือก็ดันหลังคนพี่ไปติดกำแพงวายุดุนดันลิ้นเข้าไปชิมรสเหล้าที่ยังเหลือจางๆ ขยับไปมาไล้เลียไปทั่วราวกับว่าคนพี่นั้นอร่อยเหลือเกินเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ออก น้ำลายไหลเลอะมุมปาก ก็ยอมผละออกมาดูหน้าคนเมาสักหน่อยอือหือ...ไม่ควรปล่อยออกไปข้างนอกอย่างยิ่ง ล่อเป้าฉิบหาย“วันหลังถ้ายุไม่อยู่ด้วย ห้ามกินเหล้านะ รู้มั้ย”“ไม่รู้”“เดี๋ยวจะโดน”“ไม่โดน”“พูดไม่รู้เรื่อง ดื้อจังนะ”“จะดื้อ”บุรินทร์หัวเราะคิกๆ อารมณ์ดี วายุเห็นแล้วคันไม้คันมือ น่าจับมาตีตูดเหลือเกินในขณะที่วายุล่อหลอกให้บุรินทร์ถอดเสื้อผ้าด้วยการร้องเชียร์ ถอดเลยๆ แต่อยู่ๆคนพี่ก็บิดขี้เกียจซะอย่างนั้น“เมื่อยจังเลย อยากนวด ไหนอ่ะนวด จะนวด!”งอแงสุดๆไปเลย แต่ก็น