All Chapters of One Night Stand With The Billionaire I Was Hired To Destroy: Chapter 21 - Chapter 30

Alas-otso ng gabi, nakatayo kami ni Sandy sa harap ng isang lumang bodega sa Pier 15, ng Tondo lugar na kilalang kilala ko dahil dito ako lumaki, ilang kalye lang mula sa karinderya ni Aling Nena. "Charlotte, hindi pa huli ang lahat," sabi ni Sandy, hawak ang aking kamay bago kami pumasok. "Kung gusto mong umatras, okay lang." Umiling ako. "Hindi ako aatras, Sandy. Kailangan nating iligtas si Ramos, at kailangan kong malaman ang totoo. Kahit ano pa 'yun." Hawak namin ang USB kopya lang, dahil dala rin namin ang orihinal sa isang secure na lugar, ayon sa payo ni Atty. Fernandez ,pumasok kami sa loob ng bodega, madilim, amoy alat at basang tabla. Sa gitna ng bodega, nakatali si Ricardo Ramos sa isang silya, mata niya may pasa, pero buhay pa naman. Sa paligid niya, tatlong lalaking naka maskara, hawak ang mga baril, at sa harap nila, isang lalaki, mas mataas kaysa sa iba, naka-itim na jacket, mukha nakatago sa ilalim ng cap. "Maligayang pagdating, Sandy,Charlotte," sabi ng lala

"Nandoon ka?" bulong ko, hindi makapaniwala, tumayo papunta kay Papa Ruben. "Papa, ano ibig sabihin mo?" Umupo si Ruben sa pinakamalapit na silya, hinga niya mabigat, parang tatlumpung taon ng bigat ang bibitawan niya sa wakas. "Bago pa kita nakilala, bago pa ako naging driver sa Tondo," simula niya, "nagtrabaho ako bilang katulong sa hardin ng Sinclair mansion sa Forbes Park. Labing-walong taong gulang pa lang ako noon, bata pa, pero kailangan kong magtrabaho dahil maagang namatay ang mga magulang ko." Tumingin ako kay Sandy, tapos bumalik kay Ruben. "Bakit hindi mo ito sinabi noon, sa buong panahong 'yun na alam mong may kinalaman ako sa pamilya Sinclair?" "Kasi natakot ako, anak," sagot ni Ruben, luha bumabagsak. "Hayaan mong ikwento ko muna sa 'yo ang buong pangyayari, tapos maiintindihan mo." Umupo kaming lahat, hinintay ang kwento ni Ruben. "Noong gabing 'yun," patuloy niya, "kasalukuyang naglilinis ako ng hardin sa likod ng mansion, gabi na, dapat nakauwi na sana ako, per

"Sandy," bulong ko, hindi ko mapigilan ang luha sa tanong niya, "paano mo ako matatanong ng ganyan? Pagkatapos ng lahat ng pinagsamahan natin pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan natin akala mo kaya kong itraydor ka, ngayon pa, sa sandaling ito?" Nakita kong nanlambot ang balikat ni Sandy, na parang bigla siyang nagising sa sarili niyang salita. "Charlotte, patawad. Hindi ko dapat sinabi 'yun. Pagod lang ako, at galit, at hindi ko na alam kung sino pa ang maaasahan ko." "Maaasahan mo ako," sabi ko, hinawakan ang mukha niya sa dalawang kamay, sapilitang pinatingin sa akin. "Kahit gaano pa kahirap, kahit gaano pa karaming kasinungalingan ang lumitaw ngayong gabi ako, hindi kita kayang lukuhin. Hindi ko rin alam kung sino ang gumamit ng pangalan ko, pero Nanunumpa ako sa 'yo, Sandy, hindi ako 'to." Tumingin siya sa mata ko nang matagal, at unti-unting nawala ang pag-aalinlangan, napalitan ng hiya. "Alam ko," bulong niya sa wakas. "Alam ko talaga, Charlotte. Sorry. Bigla lang akong natak

"Aling Nena?" I couldn't believe what I was seeing. "Grabe, hindi pwede 'to. Si Aling Nena 'yung nag-alaga sa 'kin buong buhay ko! She practically raised me kasama ni Mama!" "Charlotte, I know this is hard," sabi ni Mr. Cruz, "but we need to verify this. Kailangan namin kayong sumama sa Tondo, ngayon na, para makausap siya directly." Tumingin ako kay Sandy, tapos kay Mama Susan. "Ma, alam mo ba 'to? Kilala mo naman si Aling Nena for so long." Umiling si Mama Susan, mukha niya confused pa rin. "Anak, hindi ko alam 'to. Best friends kami ni Nena dati, pero hindi ko alam kung capable siya ng ganito." We drove straight to Tondo, papunta sa karinderya, same place kung saan kagabi lang nag-propose si Sandy sa akin. Pero ngayon, iba na ang feeling parang every corner ng lugar na 'to, may secret na hidden. Nadatnan namin si Aling Nena, nagluluto pa rin sa kusina niya, parang walang nangyari. Nang makita niya kami, ngumiti siya, normal lang. "Charlotte! Sandy! Anong meron? Gutom ba kay

Matapos ma-arrest si James, dinala namin si Ramos sa ospital para ma-check ang mga sugat niya. Nakahiga siya sa hospital bed, exhausted pero smiling, nang bisitahin namin siya."Salamat," sabi ko, hawak ang kamay niya. "Kung hindi dahil sa 'yo, hindi namin nahuli si James.""Ito lang tangi Kong magagawa," sagot ni Ramos, ngumiti nang weak. "Charlotte, alam kong hindi ko na maibabalik lahat ng oras na nasayang natin dahil sa mga kasinungalingan ko. Pero at least, ngayon, alam ko na na I did something right."Umupo ako sa tabi ng kama niya, hawak pa rin ang kamay niya. "You did, Ramos. Thank you."Habang papalabas kami ng hospital room, hinawakan ako ni Sandy sa kamay, tinignan nang matagal."Charlotte," sabi niya, "alam mo, kanina, nung sinabi mong papipirmahan ka na kay James, sobrang takot ko. Akala ko mawawala ka na sa akin.""Alam ko," sagot ko, ngumiti. "Pero trust me naman, diba? Alam kong may plan si Ramos.""Lucky guess lang naman 'yun," sabi ni Sandy, half-joking. "Pero seryos