LOGINอร๊ายยย อยากได้เมียมากกกกก 100ล้านพี่เขาก็สู้นะ
“เจ็บตรงไหนไหมครับ? หิวน้ำหรือเปล่า?”“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ... แค่เพลียๆ นิดหน่อย” คัพเค้กช้อนสายตามองสามี สลับกับมองเจ้าก้อนกลมในอ้อมแขนที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม“พี่ดราก้อนอุ้มลูกเดินแบบนี้นานหรือยังคะ?”“ก็นานพอสมควร... ลูกตื่นมาอ้อแอ้ช่วงเช้า พี่กลัวว่าหนูจะตื่นเพราะเสียงลูก ก็เลยลองอุ้มมาเดินเล่นแกว่งตัวไปมา ปรากฏว่าชอบใหญ่ หลับคาอกพี่ไปเลย”“แสนดีที่หนึ่งเลยค่ะคุณพ่อ” คัพเค้กยิ้มตาหยี เอื้อมมือไปแตะแก้มนิ่มของลูกชายเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“ดาร์เรลเลี้ยงง่ายจังเลยนะลูก ไม่งอแงเลย”“ก็ลูกรู้ไงครับว่าแม่เหนื่อย...”ดราก้อนกระชับอ้อมแขนอุ้มลูกเข้ามาใกล้ๆ เพื่อให้คัพเค้กได้หอมแก้มลูกสะดวกขึ้น ก่อนจะมองสบตาภรรยาด้วยสายตาลึกซึ้งหวานหยด“ขอบคุณนะครับคัพเค้ก... ขอบคุณสำหรับของขวัญที่งดงามที่สุดชิ้นนี้”“ขอบคุณพี่ดราก้อนเหมือนกันค่ะที่แสนดี เป็นคุณพ่อที่น่ารักขนาดนี้ นี่ถ้าไม่ได้ตัวจี๊ดจากคุณพ่อมา รังไข่ของหนูคงไม่ได้ลูกน่ารักๆ โคลนนิ่งออกมาเป๊ะเป็นคุณพ่อแบบนี้หรอกค่ะ”“หึๆ ดูพูดเข้า... แต่พี่ก็ยังอยากได้คัพเค้กน้อยอีกคนต่อนะ”“อะไรกันคะคุณพ่อ หนูคลอดยังไม่ถึงวัน จะเอาต่อแล้วเหรอคะ ไม่เข็ดแพ้ท้องแ
“อื้อ... พี่ดราก้อน ตื่นก่อนค่ะ หนู... หนูเริ่มปวดท้องถี่ๆ แล้วค่ะพี่”เพียงแค่คำว่า ‘ปวดท้อง’ กระทบหู ดราก้อนที่เคยหลับลึกก็พลันเบิกตาโพลงขึ้นทันที! ด้วยสัญชาตญาณการคุ้มกันเมีย ร่างสูงใหญ่เด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงในเสี้ยววินาที ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สบมองใบหน้าซีดเหงื่อซึมของเมียรัก“ปวดท้องเหรอหนู?! ปวดแบบไหนครับ! ปวดมากไหม!” ดราก้อนลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือหนาสั่นระริกขณะรีบประคองไหล่บางไว้“ลูก... ลูกจะออกแล้วเหรอ!?”“หนู... หนูก็ไม่แน่ใจค่ะ มันปวดบีบๆ เป็นระยะถี่ขึ้นเรื่อยๆ...”“ไปโรงพยาบาล! ต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!” ดราก้อนรีบลุกออกจากเตียงนอน กดโทรศัพท์ต่อสายหาลูกน้องด้วยมือที่สั่นระริก“ไอ้เซฟ! สตาร์ทรถเดี๋ยวนี้! เมียกูปวดท้องจะคลอดแล้ว!”มาเฟียหนุ่มตะโกนกรอกสายเสียงดังลั่นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายทันตอบรับ เขารีบยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าเตรียมคลอดที่วางเตรียมไว้ขึ้นสะพายบ่า แล้วหันกลับมาค่อยๆ ประคองเมียรักขึ้นนั่ง“ค่อยๆนะ คล้องคอพี่ไว้แน่นๆ”“ฮึก… ค่ะ”จากนั้นดราก้อนจึงโน้มตัวลงช้อนอุ้มร่างนุ่มนิ่มของคัพเค้กขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างเบามือทว่ามั่นคงที่สุด ก่อนจะรีบก้าวฉับๆ
@หลายเดือนผ่านไป… คัพเค้กในชุดเดรสตัวยาวทรงหลวมกำลังนั่งถอนหายใจยาวอยู่บนขอบเตียง เพราะหน้าท้องที่ขยายใหญ่อุ้มชูเจ้าตัวน้อยในวัยใกล้คลอด ทำให้กิจกรรมง่ายๆ ในชีวิตประจำวันกลายเป็นเรื่องยากลำบากขึ้นทุกทีมือเล็กถือถุงเท้าสีพาสเทลไว้ พยายามจะก้มตัวลงไปสวมใส่ที่เท้า แต่พุงโตๆ เจ้ากรรมก็คอยกั้นกลางไว้จนเธอเริ่มเอื้อมไม่ถึง“อื้อ... ทำไมก้มยากจังเลยนะ” เสียงหวานบ่นอุบอิบ พลางพยายามเอี้ยวตัวหนีหน้าท้องเพื่อก้มลงไปใหม่“ทำอะไรอยู่ครับคนดี?”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู ดราก้อนที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้อง เห็นเมียรักกำลังขมวดคิ้วยุ่งและพยายามจะก้มตัวลงไปที่เท้า ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองก็พลันหน้าเสีย รีบพุ่งตัวเข้ามาหาทันทีด้วยความตกใจ รวบมือเล็กไว้เบาๆ ก่อนจะแย่งถุงเท้าในมือเธอไปถือไว้เอง“อย่าก้มครับหนู!”“อ๊ะ!”“พี่ยังไม่ทันมองแป๊บเดียว หนูจะก้มเองอีกแล้ว รู้ไหมว่าเห็นหนูก้มแบบนี้แล้วพี่ใจสั่น กลัวมันไปกดทับลูกในท้องนะ”“ก็หนูแค่นึกว่าจะใส่ถุงเท้าเองได้นี่คะ... แถมเล็บเท้าก็นึกว่าจะก้มตัดเองสักหน่อย แต่มองไม่เห็นพุงเลย” คัพเค้กช้อนสายตาขึ้นมองสามี พลางทำหน้ามุ่ยอย่างคนโดนขัดใจ“เฮ้อ... ม
@ห้องอัลตราซาวนด์ของแผนกสูตินรีเวชบนโซฟาข้างเตียงตรวจ ดราก้อนในชุดคนไข้กำลังอัดยาดมยี่ห้อดังเข้าสองรูจมูกเต็มปอด ด้วยใบหน้าซีดเซียวจนทั้งหมอและพยาบาลต้องแอบอมยิ้มไปตามๆ กัน แม้จะเพิ่งโดนจับฉีดยาแก้คลื่นไส้และยาแก้เวียนหัวเข้าที่สะโพกไปสดๆ ร้อนๆ แต่เจ้าตัวก็ยังดื้อแพ่ง อุ้มสังขารตามมานั่งเฝ้าเมียรักไม่ยอมห่างสายตา“เป็นยังไงบ้างคะพี่ดราก้อน... ยาเริ่มออกฤทธิ์หรือยัง” คัพเค้กที่นอนอยู่บนเตียงตรวจหันมาถามสามีด้วยความเป็นห่วง“อือ... พี่พอไหวอยู่ครับคนดี พี่ต้องเห็นลูกพร้อมหนูให้ได้” ดราก้อนตอบเสียงอู้อี้ทั้งที่ยาดมยังอัดคาอยู่อย่างนั้น นัยน์ตาคมปรือมองเมียรักด้วยความทะนุถนอม“ถ้าไม่ไว้บอกนะคะ เดี๋ยวเป็นลมล้มลงไปจะแย่กว่าเดิม”“ครับๆ พี่ไหว”ครืด...เสียงเปิดประตูประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับพยาบาลที่เดินยิ้มหวานถือถาดเอกสารเข้ามาแจ้งข่าวดีเบื้องต้น“ยินดีด้วยนะคะคุณผู้หญิง จากผลตรวจปัสสาวะ ยืนยันว่าตั้งครรภ์แน่นอนค่ะ”คำยืนยันจากพยาบาลทำเอาคัพเค้กยิ้มแก้มปริ หัวใจดวงน้อยพองโตด้วยความดีใจจนต้องรีบหันไปสบตากับสามี ขณะที่ดราก้อนแทบจะลืมอาการผะอืดผะอมไปชั่วขณะ นัยน์ตาคู่คมฉายประกายขึ้นมาทันทีด้ว
“ร้องไห้ทำไมครับคนดี... พี่อยู่นี่แล้ว”“ฮึก... ก็หนูเป็นห่วงพี่นี่คะ!”คัพเค้กยิ้มออกทั้งน้ำตา ดีใจเหลือเกินที่เห็นสามีฟื้นคืนสติ เธอรีบขยับตัวโน้มเข้าไปกอดแขนแกร่งเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน“เซฟบอกว่าพี่อาเจียนจนหมดสติไปเลย... พี่ปวดตรงไหนไหมคะ หรือเจ็บตรงไหนหรือเปล่า บอกหนูสิ!”ดราก้อนกะพริบตาถี่ๆ พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในห้องใต้ดิน แต่เพียงแค่ภาพคราบเลือดสดๆ กับเสียงร้องโหยหวนแวบเข้ามาในหัว ท้องไส้ก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอีกรอบ จนเขาต้องรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดอารมณ์ผะอืดผะอมนั้นไว้“พี่... พี่แค่รู้สึกมึนหัว แล้วก็ผะอืดผะอมแปลกๆ แค่ได้กลิ่นเหล้ากับกลิ่นเลือด... ท้องไส้พี่ก็บิดเกร็งจนอ้วกออกมาหมดเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เป็นห่าอะไรขึ้นมา”คัพเค้กฟังแล้วกะพริบตาปริบๆ ความห่วงใยในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจ เมื่อสังเกตเห็นอาการประหลาดที่คนระดับมาเฟียตัวพ่อไม่น่าเป็นไปได้เลยสักนิด...“แปลกจังเลยนะคะ... ปกติพี่กินเหล้าแทนน้ำ แล้วก็เห็นเลือดจนชินตามาตลอดไม่ใช่เหรอคะ”“นั่นสิ... แถมพี่ดันรู้สึกกลัวเลือดขึ้นมาซะอย่างนั้น”“พี่เนี่ยนะคะ... กลัวเลือด?!” “อืม...” ดร
ดราก้อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพงพลางนั่งมองลูกน้องจัดการลงโทษคนทรยศอย่างเย็นชา เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมานดังไปทั่วห้องทรมานใต้ดิน ชายหนุ่มยกแก้วบรั่นดีสีอำพันขึ้นมาจิบดื่มอย่างเคยชินทว่า... เพียงแค่หยดน้ำสัมผัสโดนปลายลิ้น มือหนาก็ต้องชะงักกะทันหัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาส่องกับไฟด้วยความสงสัย“รสชาติแปลกๆ ว่ะ...”“มีอะไรหรือเปล่าครับนาย” เซฟ บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ข้างๆ รีบเอ่ยถามขึ้นทันที“เหล้าขวดนี้... กลิ่นก็ไม่ดี รสชาติก็แย่ กูจะอ้วก” ดราก้อนว่าพลางกระแทกแก้วลงบนโต๊ะไม้สักอย่างแรงจนน้ำเหล้ากระฉอก“เหล้าขวดนี้เพิ่งแกะกล่องของใหม่เลยนะครับนาย” เซฟรีบยกขวดเหล้าราคาแพงหูฉี่ขึ้นมาดูฉลากด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะลองยกขึ้นมาดมกลิ่นเบาๆ แต่ก็พบว่าทุกอย่างปกติดีทุกประการ“ก็ปกติดีนะครับนาย...”“มึงลองดมดีๆ เหม็นเหมือนกูไหม”“ไม่นะครับ... แต่เดี๋ยวผมให้เด็กเปลี่ยนขวดใหม่ให้ครับ”“ไม่ต้อง... กูไม่อยากกินแล้ว”ดราก้อนโบกมือปฏิเสธด้วยความหงุดหงิด จู่ๆ ความรู้สึกไม่อยากกินเหล้าก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอจนอยากจะอ๊วก แถมยังตามมาด้วยอาการมึนหัวตึ๊บจนสายตาเ







