VIVIANHindi ako inihatid ni Dante pauwi. At sa totoo lang, wala na rin akong lakas para tumutol. Sobrang lakas ng ulan na halos wala ka nang makita sa kalsada. Basang-basa ako mula ulo hanggang paa at hindi ko mapigilan ang panginginig ng katawan ko. Pakiramdam ko, kaunting galaw na lang, bibigay na ang mga tuhod ko. May kinausap si Dante na isang empleyado ng resort. May iniabot siyang card dito, at hindi nagtagal ay may sumundo sa amin at naghatid sa isang suite sa kabilang bahagi ng resort.Pagpasok namin, agad kong napansin kung gaano kaganda ang lugar. Eleganteng-elegante. Isang lugar na dapat sana'y nakakarelax, pero hindi ko maramdaman ang kahit anong ginhawa. Diretso akong nagtungo sa sofa at umupo. Hindi ko man lang naisip na magpalit ng damit. Nanatili lang akong nakaupo roon, nakatitig sa isang bahagi ng pader habang pinakikinggan ang walang tigil na patak ng ulan sa labas.Tahimik ang paligid, pero sa loob ng dibdib ko, parang may kung anong paulit-ulit na gumuho. Durog n
Terakhir Diperbarui : 2026-09-11 Baca selengkapnya