Chapter 4

VIVIAN

Itinulak ko paatras ang upuan at dahan-dahang tumayo. Parang hindi sapat ang hangin sa loob ng silid para sa bilis ng tibok ng puso ko.

“Pasensya na, hindi ko dapat sinabi ‘yon.” Napabuntong-hininga ako bago muling nagsalita. “I was upset. Broken, maybe. Pero sabihin mo sa akin, Dante … ayaw mo rin bang makita ang magiging reaksyon nila kapag nalaman nilang may namamagitan sa atin?”

Mula sa pagkakasandal sa hamba ng p***o, tuluyan siyang umayos ng tayo. Hindi siya nagmamadali, pero bawat hakbang niya papalapit sa akin ay lalo lamang nagpapabilis sa pulso ko.

“May namamagitan sa atin,” mahinang ulit niya, na para bang tinitimbang ang bigat ng mga salitang iyon.

“Oo.”

Hindi ko siya nilayuan. Hindi ko rin binawi ang sinabi ko.

“It would be nothing but an illicit affair. No love involved.” Napalunok ako at pilit pinanatiling kalmado ang boses. “Pareho naman tayong niloko, hindi ba? So why not give them a taste of their own medicine?”

Ilang hakbang na lang ang pagitan namin.

“Ano’ng pinaplano mo, Vivian?” 

Nasa kamay pa rin niya ang polo na kanina pa niya hawak. Hindi pa rin niya ito isinusuot. Ngumiti ako, pero kahit ako alam kong peke ‘yon. 

“Kung kaya nilang paglaruan ang tiwala natin, kaya rin nating gawin sa kanila.” Huminga ako nang malalim. “Of course, kung gusto mo lang namang gawin ‘to, ‘di ba?”

Biglang naging napakalakas ng kabog ng dibdib ko.

Dalawampu’t apat na oras pa lang ang lumipas mula nang malaman ko ang katotohanan. Dalawampu’t apat na oras mula nang sabihin kong hindi ko kayang maghiganti kay Rayver. At heto ako ngayon. Ako mismo ang nag-aalok ng paraan para saktan siya.

Matagal akong pinagmasdan ni Dante . Sa tagal ng katahimikan niya, napaisip akong baka siya ang magiging boses ng katinuan naming dalawa. Baka sasabihin niyang hindi ito magandang ideya. Baka pipigilan niya ako sa kahibangang ko. Baka ibabalik niya kami sa tunay na mundo bago pa kami tuluyang makagawa ng bagay na pagsisisihan namin bandang dulo. 

Pero hindi iyon ang nangyari.Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at hinawakan ang panga ko. Marahan niya akong inilapit sa kanya, at bago pa man ako makapag-isip nang maayos, nagtagpo ang mga labi namin.

Iyon na ang sandaling tuluyang nawala ang natitira kong pagpipigil. Sinuklian ko ang halik niya. Mainit. Mapusok. At nakakagulat kung gaano kabilis nitong napatahimik ang lahat ng ingay sa isip ko.

Wala nang Rayver.

Wala nang Hanna.

Wala nang mga tanong tungkol sa kung tama ba ang ginagawa ko. Tanging si Dante lang ang naroon at ako sa loob ng mga bisig niya. Hindi ko namalayang binuhat na pala niya ako hanggang sa mapahawak ako sa kanyang mga balikat. Dinala niya ako patungo sa silid at maingat na inihiga sa kama.

Pagbagsak ng katawan ko sa malambot na kutson, saka lamang ako napaupo muli. Habol ko ang aking paghinhga at hindi ko sigurado kung dahil sa kaba o sa kung anong bagong damdaming unti-unting bumabalot sa akin.Siguro pareho lang. 

Nang tumingin ako kay Dante , muli kong naramdaman ang matinding pag-aalinlangan.

This was supposed to be revenge. Isang simpleng paraan para masuklian ang ginawa nila sa amin. Pero bakit parang higit pa roon ang nararamdaman ko? Napansin niya ang bahagyang panginginig ng kamay ko nang ilapag ko ang cellphone sa night table. Wala siyang sinabi. Sa halip, lumapit lang siya at hinawakan ang kamay ko.Napapikit ako. Sa isang iglap, bumalik sa isip ko ang mukha ni Rayver. 

Ang araw ng kasal namin.

Ang mga pangakong habang-buhay kaming magsasama sa hirap at ginhawa. 

Ang boses niyang puno ng sinseridad habang sinasabing ako lang ang mamahalin niya.

At pagkatapos, si Hanna.

Ang maamo niyang mukha habang nakatingala sa akin sa ilalim ng ulan.

Wala nang saysay ang lahat ng ‘yon, kaya pinilit kong itulak palayo ang mga masasakit na alaala. Ayoko na silang isipin. At ang tanging alam ko lang, tatlong buwan akong tiniis ng sarili kong asawa. Tatlong buwan ng mga dahilan, pagtanggi, pangakong babawi siya, at mga halik na walang sinseridad. 

Pagod na akong maghintay para lang masuklian ang pagmamahal ko. Pagod na akong mamalimos ng atensyon sa kanya. Pagod na akong maging mabait. At higit sa lahat, pagod na akong maging biktima. Kaya sa pagkakataong ‘to, hinayaan kong manaig ang isang bagay na matagal ko nang pinipigilan—ang maging makasarili kahit isang beses lang.

Lumapit si Dante at muli niya akong hinalikan. Mas mabagal sa pagkakataong ito, pero mas mapanganib dahil mas nararamdaman ko ang bawat segundo. Napahawak ako sa kanya. Hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang paghihiganti at kung saan nagsisimula ang sariling pagnanasa. Ang tanging alam ko lang… ayaw ko nang umatras sa larong sinimulan namin. 

“Dante …”

Ibinuka ko ang mga mata ko at nakita ang matinding emosyon sa kanyang mukha. Wala na ring pag-aalinlangan sa kanyang mga mata.At nang muli kaming magtagpo sa isang halik, alam kong tuluyan nang nagbago ang direksiyon ng gabing iyon.Hinayaan kong dalhin ako ng sandaling iyon. Hinayaan kong patahimikin nito ang sakit na ilang buwan kong kinikimkim.

At sa loob ng mga sandaling iyon, pinili kong huwag isipin kung ano ang mangyayari kinabukasan. Nang tuluyan akong bumalik sa sarili ko, nakahiga akong nakatitig sa kisame. Habol ko pa rin ang hininga ko. Pagod. Magulo ang buhok at pawisan. Higit sa lahat, hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Sa tabi ko, tahimik din si Dante . Pero nang lingunin ko siya, may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Biglang bumilis na naman ang tibok ng puso ko habang magkahinang ang aming mga mata. 

Napakatanga ni Hanna. Paano niya hinayaang mawala sa buhay niya ang isang lalaking tulad ni Dante ? Gwapo. Simpatiko. Mayaman. At higit sa lahat, may kakaibang kakayahan itong iparamdam sa isang babae na siya lang ang taong mahalaga sa buong mundo. Pero hindi pa rin nakuntento ang malanding ‘yon dahil nagawa pa rin niyang humanap ng iba.

Muling lumapit sa akin si Dante at kusang napalibot ang mga braso ko sa kanya. Saglit kaming nagkatitigan bago muling nagtagpo ang mga labi namin. At doon ko lalong naramdaman ang panganib ng lahat ng ito. Hindi dapat ganito. Maghihiganti lang kami, yon ang orihinal na plano. 

Walang attachment. Pero bakit hindi ko kayang kumbinsihin ang sarili kong ganoon lang talaga ito? Sa unang pagkakataon mula nang gumuho ang mundo ko, may isang sandali kung saan hindi ko naramdaman ang sakit, ang pagtataksil. Hindi ko naramdaman ang pagkawasak ng puso ko. Bagkus may iba akong naramdaman—kalayaan. 

At marahil iyon ang pinakanakakatakot sa lahat. Dahil alam kong hindi dapat maging ganito kasarap ang paghihiganti. Tahimik akong nakahiga habang nakatitig sa kisame dahil hindi ko kayang tumingin kay Dante .

“I'm sorry…” Mahina ang boses niya. Narinig ko rin ang marahan niyang paghaplos sa likod ko. “Hindi ko dapat hinayaang mangyari ang bagay na—”

“Don’t worry, wala kang kasalanan.” Pinutol ko siya bago pa niya matapos ang sasabihin. Sandaling natahimik ang silid. “Isa pa, di mo naman ako mabubuntis dahil umiinom ako ng contraceptive pills,” dagdag ko.

Napakunot-noo siya. “Bakit kailangan mong uminom no’n?”

Napalingon ako sa kanya. Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong na iyon. Pero bago pa ako makapag-isip, biglang umilaw ang cellphone sa night table. Tumayo si Dante at dinukwang iyon. Saglit niyang tiningnan ang screen bago iniabot sa akin.

“Your husband’s calling you.”

Parang isang balde ng malamig na tubig ang ibinuhos sa akin. Nawala agad ang init sa katawan ko. Pagod na pagod kong tiningnan ang screen bago ko iyon sinagot at inilagay sa speaker.

“Good morning to you, my one and only love,” malambing niyang bati.

Napapikit ako dahil sa iritasyon. Napakagaling talaga niyang magpanggap. Bumuka ang bibig ko para sumagot, pero hindi pa ako nakapagsasalita nang lumapit si Dante . Idinikit niya ang labi niya sa gilid ng leeg ko, sapat para bigla akong mapahinga nang malalim.

Hindi ko inaasahan ang ginawa niya. Napakagat ako sa labi para pigilan ang anumang tunog. At sa kabilang linya, biglang nanahimik si Rayver. Mahabang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita. Nagbago na ang tono niya. Wala na ang lambing at ganon kabilis siyang nanlamig. 

“Vivian.”

“Hmm?” mahinang anas ko, pilit na ginagawang natural ang boses ko. 

“Parang narinig ko…” sabi niya at bahagyang tumigil. “Teka…may kasama ka bang lalaki d’yan?”