All Chapters of รอยแค้น แรงปรารถนา: Chapter 21 - Chapter 30

Vortex Innovation…ต่อ...ตามพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง “ตอนแรกก็ไม่... เธอตัดความหวังฉันทุกทาง แค่ชวนออกไปทานข้าวพร้อมกับเพื่อนๆ เธอยังไม่ยอมไปเลย เพราะกลัวว่าจะเจอนายแล้วนายจะเข้าใจเธอผิด... แต่มีอยู่วันหนึ่ง ฉันเห็นเธอเดินออกมาจากบริษัทของพวกนายด้วยท่าทางเหม่อลอยจนเกือบโดนรถชน... ตั้งแต่วันนั้นเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป เริ่มแสดงออกมากขึ้น เริ่มมีความต้องการมากขึ้น จนสุดท้ายเธอก็เริ่มพึ่งพาฉัน... ฉันถึงได้รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกนายมันเกิดรอยร้าวขึ้นแล้ว และฉันก็พยายามทุบมันให้กว้างขึ้น เพื่อที่ฉันจะได้แทรกตัวเข้าไป”​ตรีภพพยายามพยายามข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอก... เพราะเขาสามารถเดาได้ทันทีว่ารอยร้าวนั้นเริ่มขึ้นตรงไหน จากคำบอกเล่าของคนรอบตัว... มันคงเป็นตอนที่เขาทะเลาะกับเธอเรื่องที่เธอเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่ตัวเขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร ​ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน “แกก็เลยอาศัยตอนเธอเมา พาเธอขึ้นเตียง แล้วนอนกับเธอเพื่อทำความหวังของตัวเองให้เป็นจริง ยามเมื่อเธอตื่นขึ้นมา แกจะได้บอกให้เธอไปหย่ากับฉัน...”​“ก็ใช่อีกนั่นแหละ...” ตามยอมรับออกมาตรงๆ

พิมพ์รดาเกร็งตัวแข็งด้วยความลนลาน เธอยังปรับตัวไม่ถูกและไม่เข้าใจอารมณ์ของตรีภพในตอนนี้ แต่เพราะความโหยหาอ้อมกอดนี้มานับสิบปี หญิงสาวจึงค่อยๆ ซบหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อตักตวงความสุขนี้เก็บไว้ “พิมพ์ไปตักแกงอ่อมเนื้อมาจากบ้านแม่ค่ะ... พี่ภพจะทานกับข้าวเหนียวหรือข้าวสวยดีคะ”ตรีภพก้มลงประทับจูบบนศีรษะและกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา “มีข้าวเหนียวไหมล่ะ”พิมพ์รดาผละออกมาจากอกแกร่ง “เดี๋ยวพิมพ์วิ่งไปเอาที่บ้านแม่มาให้ค่ะ”“งั้นไม่ต้องหรอก... กินเท่าที่มีนั่นแหละ พรุ่งนี้ทำน้ำพริกอ่องให้พี่กินหน่อยได้ไหม” ตรีภพเอ่ยถาม... แม้ตัวเขาเองจะยังไม่มั่นใจในหลายๆ อย่าง แต่เขาก็อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม... ยามเมื่อพวกเขายังรักกันดีพิมพ์รดาพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มสดใส “ได้ค่ะ... พรุ่งนี้พิมพ์จะทำให้ค่ะ”ฝ่ามือหนาสัมผัสเรือนผมของร่างอวบอัดพลางยกยิ้มมุมปาก “พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ... คืนนี้พี่ค้างที่นี่”พิมพ์รดาอ้าปากค้าง มองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เดินออกไป... ขอบตาของเธอร้อนผ่าว ก่อนที่หยาดน้ำตาอุ่นๆ จะล้นทะลักไหลออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บไว้ได้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะทะลุออกมา หญิงสาวรีบย

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…ต่อ...“งั้นก็ไปนอนหลับกับพี่เถอะนะ” ตรีภพถอนหายใจยาวก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “วันพรุ่งนี้ค่อยไปเขียนงานต่อที่บริษัท... พี่รับประกันเลยว่าที่นั่นสงบและเงียบสงบแน่นอน”พิมพ์รดายกมือขึ้นนวดไหล่เบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้า... สุดท้ายเธอก็ยอมใจอ่อน ตัดสินใจปิดหน้าจอแล็ปท็อปลง แล้วค่อยไปเขียนนิยายต่อในวันพรุ่งนี้ “ขะ… ขอพิมพ์ปิดคอมพิวเตอร์ก่อนนะคะ”ตรีภพยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ พลางยกสมาร์ทโฟนขึ้นมาอ่านข้อความตอบกลับจากนที... ปรากฏว่าในช่วงเวลานั้น นทีเดินทางกลับไปบ้านที่กรุงเทพฯ และไม่ได้อยู่ที่บริษัทเลยแม้แต่วันเดียว แต่นทีมั่นใจว่าเรื่องนี้จะต้องมีคนตั้งใจจัดฉากขึ้นมาอย่างแน่นอน เพราะเรื่องราวบาดหมางทั้งหมด มันเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่พอดี! และมันชัดเจนจนเกินไป ทำไมต้องเป็นตอนที่พิมพ์ขึ้นไปหาตรรภพพอดี และต้องเป็นช่วง และที่สำคัญต้องถามด้วยเห็นจากมุมไหน*** ***พิมพ์รดาเดินนำเข้ามาภายในห้องนอนขนาดเล็ก ซึ่งเธอตั้งใจจำลองการจัดตกแต่งมาจากห้องนอนเดิมของเธอกับตรีภพ ในห้องใต้ถุนบ้านไม้หลังเก่า หญิงสาวขยับตรงไปยังปลายเตียง ดึงผ้าห่มที่ยับย่นลงมาหมายจะปัดกวาดทำ

Vortex Innovation…ต่อ...“เท่าไหร่ก็ช่างแม่งสิ! ขอแค่ลากคอคนโกงออกมาได้ ส่วนกูได้ความสะใจมันก็พอแล้ว... อีกอย่าง มาช่วยกันจับชู้มึงก่อนไอ้ภพ!” นทีโผล่หัวขึ้นมาจากหลังโซฟา​“กู-ไม่-มี-ชู้! ไอ้ที!” ตรีภพตวาดลั่นห้อง​พิมพ์รดานั่งมองชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยความตื่นตระหนก ทั้งปฏิกิริยาของนทีที่กลิ้งหลบเท้าได้อย่างคล่องแคล่ว และเสียงด่าเกรี้ยวกราดของตรีภพ มันทำให้เธอมุมหนึ่งรู้สึกหวาดหวั่นและไม่ปลอดภัยขึ้นมาตามสัญชาตญาณ​ตรีภพสังเกตเห็นอาการของภรรยา เขาจึงพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างกายเธออย่างนุ่มนวล “แล้วแฟ้มประวัติพนักงานที่กูบอกให้มึงเตรียมไว้ล่ะไอ้ที”​นทีลุกเดินมาจากหลังโซฟา หยิบแฟ้มเอกสารหนาเล่มหนึ่งมาวางลงบนโต๊ะ “พนักงานหญิงทุกคนที่เรามีในตอนนี้... และคนที่เลิกจ้างไปแล้วด้วย”​ตรีภพขยับแล็ปท็อปของพิมพ์รดาออกเล็กน้อย แล้วเปิดแฟ้มเอกสารพนักงานให้เธอดู “ค่อยๆ ดูนะพิมพ์... แล้วค่อยบอกพี่ เอาแค่คนที่หน้าตาคล้ายๆ ก็ได้”​หญิงสาวรับแฟ้มเอกสารมาถือไว้ “ค่ะ…”​“เหี้ย… มีเมียดีขนาดนี้ มึงยังเสือกแอบมากอดจูบกับพนักงานในบริษัทกูอีกนะ” นทีเอ่ยปากแหย่เพื

ณ บ้านหลังใหญ่ท้ายหมู่บ้าน…เมื่อแสงสีส้มแสดลับขอบฟ้า ราตรีก็ย่างกรายเข้ามากลืนกิน พร้อมกับสายลมเย็นของฤดูกาล ตรีภพนั่งอยู่ข้างกายพิมพ์รดา ส่วนนทีกำลังยกแก้วร่ำสุราอยู่กับลุงนัน พ่อของพิมพ์รดา ทั้งคู่พูดคุยกันถูกคอจนกลายเป็นเพื่อนรักต่างวัยกลางวงเหล้าไปเรียบร้อย ตรีภพรู้นิสัยนทีดีจึงสั่งให้มันเตรียมเสื้อผ้ามาเปลี่ยนตั้งแต่แรก และมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด“ภพ… แม่ขอถามอะไรหน่อยสิ” ป้าพรเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบตรีภพพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม “ถามมาได้เลยครับแม่”หญิงสูงวัยสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนจะเอ่ยปากถามสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจมานาน “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน... แม่ขอโทษนะ แต่… ที่ภพกลับมาหาพิมพ์ในตอนนี้ เพราะภพสงสารเธอ หรือแค่อยากกลับมาแก้แค้นเธอกันแน่”ทุกคนในบ้านพลันเงียบกริบลงทันตา... ทุกคนต่างตกตะลึงกับคำถามของป้าพรที่กล้าเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ เพราะตอนนี้คนในหมู่บ้านจะสงสัยในการกระทำของตรีภพมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามเขาเลยสักคน“แม่พรครับ…” นทียกแก้วเหล้าขึ้นดื่มก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมา “เดี๋ยวเรื่องนี้ให้ผมช่วยเล่าดีกว่าครับ ขืนให้ไอ้เหี้ยภพมันเล่าเอง มันคงอ