Lahat ng Kabanata ng รอยแค้น แรงปรารถนา: Kabanata 1 - Kabanata 10

พิมพ์ หรือ พิมพ์รดา หญิงสาวรูปร่างอวบอัดในวัยสามสิบต้นๆ อาศัยอยู่เพียงลำพัง ณ บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านซึ่งสร้างขึ้นจากเงินเก็บก้อนสุดท้าย ชาวบ้านต่างรู้ดีว่าเธอเป็นคนเก็บตัวและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ไม่มีใครรู้เลยว่าอดีตพนักงานร้านสะดวกซื้ออย่างเธอได้ผันตัวมาเป็นนักเขียนนิยาย รายได้เดือนละห้าหกพันบาท ที่อาจดูไม่มาก แต่มันก็เพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ในชนบทแห่งนี้ในแต่ละวัน พิมพ์รดาแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้าน เว้นเสียแต่ผักสดในตู้เย็นจะหมดลงจนต้องออกไปจ่ายตลาดมาตุนไว้ ส่วนของกินของใช้จำเป็นอื่นๆ เธอก็มักสั่งผ่านช่องทางออนไลน์เป็นหลักบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ใกล้กับบ้านของพี่ชาย แม้เธอจะชอบความสงบ แต่ความอบอุ่นเล็กๆ ก็ยังคงแวะเวียนมาเสมอ บางวันหลานชายตัวน้อยสองคนก็วิ่งซนมาหาของกิน จนเธอต้องซื้อขนมตุนไว้รับขวัญเด็กๆ หรือบางมื้อ พี่สะใภ้ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันก็มักจะตักกับข้าวน้อยใหญ่มาเผื่อแผ่เสมอทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบเรียบร้อยเหมือนเช่นทุกวัน จนกระทั่งบ้านร้างข้างๆ ที่ว่างเว้นผู้คนมานานหลายปีเริ่มมีความเคลื่อนไหว พิมพ์แอบมองผ่านม่านหน้าต่าง เห็นกลุ่มคนกำลังขนย้ายข้าวของเข้ามา แต

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...ต่อ....พิมพ์พยักหน้ารับคำอย่างสงบ เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับออกไป แต่ก่อนที่ส้นเท้าจะก้าวพ้นขอบประตู หญิงสาวก็ชะงัก แล้วเอ่ยประโยคที่ติดค้างอยู่ในใจออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ… “แม่ของคุณ ป้าคำบอกว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด... คนผิดคือฉันที่ไม่รู้จักพอ”เธอหยุดสูดหายใจลึก ก่อนพรั่งพรูความจริงที่กัดกินใจมาตลอดสิบปี “แม่บอกว่าคุณทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว... มีแต่ฉันเองที่ทำร้ายคุณ”สิ้นเสียง พิมพ์ก็ออกวิ่งกลับบ้านไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลทะลัก คำพูดสุดท้ายของ ป้าคำ แม่ของตรีภพ แม้จะกรีดลึกจนหัวใจเธอแหลกสลาย แต่มันคือความจริงที่เธอต้องก้มหน้ารับ ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอเองที่ไม่รู้จักพอ ทั้งที่เสพสุขอยู่บนความรักอันทุ่มเทของตรีภพ แต่กลับยังเสือกไสตัวเองไปหาความตื่นเต้นชั่วครู่ชั่วคราวจากคนอื่นข้างนอก...เพล้ง!แก้วเบียร์ในมือของตรีภพถูกขว้างอัดข้างฝาจนแตกกระจายเศษแก้วเกลื่อนพื้น!ชายหนุ่มขบฟันแน่นจนสันหมากนูน... สิ่งที่แม่พูดกับพิมพ์ในวันนั้น มันขัดแย้งกับคำพูดสุดท้ายยามที่แม่ไปเยี่ยมเขาในคุกอย่างสิ้นเชิง วันนั้นแม่กลับบอกว่า ‘เขาใจร้อนเกินไป และไม่ยอมรับฟังใคร’ตรี

ณ บ้านหลังเล็กโทนสีเทาเข้ม...ต่อ....พัตรรู้ดีว่าน้องสาวติดกาแฟอย่างหนักนับตั้งแต่ตรีภพต้องโทษติดคุก... และเมื่อนึกถึงชายชู้คนนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารจับใจ ตรีภพลงมือกระทืบชายคนนั้นจนกลายเป็นคนพิการ ต้องเดินขากะเผลกไปตลอดชีวิต ยิ่งนึกถึงผลกระทบอันบานปลาย ความโกรธก็ยิ่งตีกระพือจนเขาอยากจะยื่นมือไปตบหน้าน้องสาวตัวเองซ้ำๆ อีกสักหลายๆ หนพิมพ์เดินถือแก้วกาแฟมาวางลงบนโต๊ะไม้หน้าโซฟา ก่อนจะเดินไปหยิบเบาะรองนั่งมาวางบนพื้น แล้วหย่อนตัวนั่งลงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว​“พี่พัตรจะด่าพิมพ์อีกเหรอคะ...” เธอถามเสียงเบาหวิวพัตรพ่นลมหายใจยาวออกทางจมูก “พิมพ์... แกจะทำตัวแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน? สิบปีที่แล้ว ผู้ชายดีๆ อนาคตไกลต้องกลายเป็นคนขากะเผลกเพราะแก แกเคยคิดจะไปเยี่ยมเขาบ้างไหม? ทำไมแกถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้!”​พิมพ์รดาเบือนหน้าหนี ท่าทางของเธอย้อนกลับไปเป็นเหมือนเด็กหญิงไร้ความมั่นใจในอดีตอีกครั้ง “ขะ... เขาแต่งงานแล้ว... ครอบครัวเขาไม่ต้องการเห็นหน้าพิมพ์อีก พิมพ์... พิมพ์เลยไม่กล้าไปเยี่ยม”​พัตรจ้องมองน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความขื่นขม “ห้ามไปยุ่งกับตรีภพอีก... ปล่อยให้เขามี

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน...ต่อ...พัตรเงียบเสียงลงกะทันหัน เมื่อนึกถึงภาพรอยเลือดสดๆ ที่เจิ่งนงอเต็มห้องน้ำ ขอบตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที​“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!” ตรีภพเค้นเสียงถามด้วยความตระหนก​พัตรยกแก้วเหล้าขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกระดกมันลงคอไป “เธอกรีดข้อมือตัวเอง... วันนั้นลูกชายผมได้ยินเสียงร้องไห้แปลกๆ เลยวิ่งมาบอกผม ผมกับพ่อรีบวิ่งไปเคาะประตูเรียกเท่าไรก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ผมเลยตัดสินใจทุบบานกระจกเข้าไป... สิ่งที่ผมเห็นในห้องน้ำ คือร่างของผู้หญิงคนหนึ่งนอนจมกองเลือด...”พัตรถอนหายใจแผ่วเบา “หลังจากวันนั้น ชาวบ้านถึงเริ่มเปลี่ยนท่าทีต่อเธอ... แต่เธอก็ไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนง่ายๆ อีกเลย ยกเว้นแค่ออกมาดูแลพ่อกับแม่ของพี่”​“นาย... พูดว่าอะไรนะ” ตรีภพย่นคิ้วจ้องมองพัตรด้วยความตะลึงงัน...​ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่พิมพ์รดาลุกลี้ลุกลนรีบหดแขนลงใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ฉายซ้ำเข้ามาในหัว... ที่แท้เธอก็แค่ต้องการซ่อนรอยแผลเป็นนั้นไว้จากสายตาเขานั่นเอง​พัตรส่ายหน้าเบาๆ เรื่องราวพวกนี้เขาไม่เคยเอ่ยปากพูดคุยกับใคร เพราะมีแต่จะยิ่งตอกย้ำซ้ำเติมน้องสาว แม้แต่กับภรรยา เขาทำได้เพียงนั่งดื่

ณ บ้านไม้หลังเก่าท้ายหมู่บ้าน…​ตรีภพกระแทกประตูไม้ที่สภาพแทบพังให้ปิดลงด้วยความหงุดหงิด และความรู้สึกเป็นห่วงที่เขาคิดว่าไม่ควรจะมอบให้เธอ... แต่สิ่งที่เขาและนทีผู้เป็นเพื่อนไปสืบมา แม้ชายชู้คนนั้นจะเดินขากระเผลก แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางหน้าที่การงานแต่อย่างใด แถมตอนนี้ก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว และคงจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อใหม่คนเมื่อกี้นี้เอง​ในคราแรก ทั้งเขาและนทีต่างเข้าใจว่า ตาม เป็นคนอารมณ์ร้ายและนิยมความรุนแรง แต่สิ่งที่ไปสืบเจอกลับตรงกันข้ามทั้งหมด ตามเป็นคนหน้านิ่ง เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยในที่ทำงาน แต่กลับแอบมาแย่งภรรยาคนอื่น ทว่าในชีวิตจริง ตามกลับเป็นคนที่อ่อนโยน เพียงแค่รักษาความเคร่งขรึมเอาไว้จนผู้คนมักเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนนิสัยรุนแรง ​ยามที่คำพูดของนทีเมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในหัว ตรีภพก็ปาแก้วบนโต๊ะทิ้งจนแตกกระจาย!​เพล้ง!!​‘เฮ้ย... ไอ้ภพ ถ้าไอ้ตาม ชายชู้ที่แกว่ามันเลือดร้อน นิสัยรุนแรงจริง เมียมึงจะลุกขึ้นมาปกป้องมันทำไมวะ ถามจริงเหอะ... มันเคยสู้มึงกลับบ้างไหมในคืนนั้น’​ตรีภพพ่นลมหายใจยาว ชายหนุ่มพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ในคืนวันนั้นอีกครั้งว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง... เขาเพียงแค่