All Chapters of รอยแค้น แรงปรารถนา: Chapter 31 - Chapter 40

ณ บ้านหลังเล็กสีเทาเข้ม…ต่อ...“อ้า… พิมพ์… ใจร้ายกับพี่เกินไปแล้วนะ” ตรีภพร่างกายเกร็งแน่นอย่างทรมาน เมื่อแก่นกายกระแทกเข้ามาได้เพียงครึ่งจากแรงบีบรัดอันรุนแรงของภรรยา เขาจึงออกแรงตอกตรึงเข้าไปอย่างดิบเถื่อน ถาโถมแรงกระแทกกระทั้นอย่างเร็วรวด จนกระทั่งมัดกล้ามทั่วร่างกายเกร็งกระตุก ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าสู่ช่องทางอวบอัดจนล้นปรี่ตรีภพกระแทกเน้นย้ำเข้าไปอีกสองสามครั้งเพื่อรับแรงบีบรัดอันแสนรัญจวนใจ ฝ่ามือหนาบีบเค้นเนินอกอวบอย่างแรงก่อนจะรั้งร่างอวบเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกพิมพ์รดายังคงหอบหายใจกอบโกยอากาศเข้าปอด เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข... สิบปีที่โหยหา ในที่สุดเธอก็ได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของชายที่รักสุดหัวใจ ต่อให้วันพรุ่งนี้ตรีภพจะเลิกลาจากเธอไป เธอก็ไม่มีอะไรติดค้างในใจอีกแล้ว เพราะถือว่าความยึดติดในใจได้ถูกปลดปล่อยแล้ว ทั้งได้พูดคุยเคลียร์กับครอบครัว และรับรู้ต้นเหตุที่ทำให้เข้าใจผิด“พิมพ์… ไหวไหม” ตรีภพเห็นหยาดน้ำตาที่ไหลร่วงลงมา จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“พิมพ์แค่มีความสุขค่ะ… พิมพ์คิดถึงช่วงเวลาแบบนี้นับสิบปี ฝันครั้งแล้วครั้งเล่า ตื่นมาก็พบเพียงความว่างเปล่า... พี่ภพคะ ตอนนี

Vortex Innovation…ต่อ...​“ไอ้ที… ไอ้เหี้ย! มึง!” ตรีภพสบถเสียงลั่นด้วยความเดือดดาล เมื่อเพื่อนรักดันไปขุดเอาเรื่องราวในอดีตสมัยมหาลัยปีหนึ่งปีสองที่เขาเคยนอนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ก่อนจะมาคบกับพิมพ์รดาขึ้นมาพูด... ในช่วงวัยรุ่นตอนนั้น เขาเองก็เคยหลงใหลไปกับความแปลกใหม่และผู้หญิงที่เสนอตัวมาให้ แต่หลังจากที่เขาเริ่มคบหากับพิมพ์รดา เขาก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย​พิมพ์รดากะพริบตาถี่รัว พลางนึกภาพตาม แม้ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายจะชาหนึบและเจ็บปวดจนจุกยามเมื่อนึกภาพที่นทีบอก แต่เธอก็ยอมพูดสิ่งที่คิดออกมา “ก็คง... ตัดใจมั้งคะ ถ้าพี่ภพไม่ได้รักไม่ได้ชอบพิมพ์ พิมพ์ก็คงพยายามออกห่าง แต่ก็คงยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ คอยสังเกตการณ์ใช้ชีวิตของเขาต่อไป... แต่คงไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอีก”​“แล้วถ้ามันเป็นตรงกันข้ามล่ะ... ประเภทที่ว่า ถ้ากูไม่ได้ครอบครอง กูจะทำลายมึงทิ้งให้หมดจนไม่มีใครได้มึงไปล่ะ” นทีเอ่ยขึ้น พลางก้าวขายาวๆ ข้ามโซฟากลับมานั่งอีกครั้ง​“มันจะมีคนแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ... มันไม่ใช่นิยายเสียหน่อยนะคะ” พิมพ์รดาเอ่ยตอบ พลางเอียงศีรษะลงซบกับไหล่กว้างของตรีภพตามการจับจัดของฝ่ามือหนา​“มีสิ… ก็พรรณนิภาไ

นทียกมือขึ้นนวดขมับตัวเองแรงๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย เพราะตัวเขากับตรีภพสนิทกันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ขนาดเวลาพาผู้หญิงไปเปิดห้องนอนยังต้องเปิดห้องติดกัน แล้วการที่ตรีภพจะแยกตัวไปนั่งกับเธอเพียงลำพังมันจะเป็นไปได้อย่างไร... “พรรณนิภา... เธอตั้งสติแล้วคิดดูดีๆ มองหน้าฉันสิ! เธอไม่เห็นฉันตอนที่ไอ้ภพเข้าใกล้เธอจริงๆ เหรอ”ตรีภพส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่พรรณนิภาพูด แต่ก็ยังคงกอดร่างอวบอิ่มของภรรยาไว้แน่น พยายามเค้นนึกถึงช่วงเวลาเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ทว่ากลับไม่มีความทรงจำเหล่านั้นอยู่ในหัวเลย “พรรณนิภา... ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ เรื่องที่บอกว่าฉันช่วยเธอจากการโดนแกล้ง ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน และฉันมั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น แล้วเรื่องที่บอกว่าฉันเข้าไปนั่งใกล้เธอตามลำพัง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่! เพราะฉันกับไอ้นทีอยู่ติดกันตลอดเวลาที่อยู่ในมหาวิทยาลัย!”พรรณนิภาจ้องมองภาพสองสามีภรรยาที่กอดกันกลมด้วยความอิจฉาริษยาที่ปะทุขึ้นในอก “ฮ่าๆ นั่งกอดเมียที่แสนรัก... เมียที่แสนน่ารังเกียจ! แล้วจะกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าเคยหรือไม่เคย! ฮ่าๆ ผู้หญิงที่ยอมคุณทุกอย่าง ไม่เถียง ไม่ตอบโต้ ยอมใ

ณ บ้านสีเทาเข้มหลังเล็ก…กลางดึก…ตรีภพเดินกลับมาจากบ้านไม้หลังเก่า เขารู้สึกโชคดีที่ตนเองได้ซ่อมแซมระบบไฟฟ้าและสายไฟต่างๆ ไว้จนเรียบร้อย เพราะไม่อย่างนั้นคงมีปัญหาเรื่องที่พักเวลานทีเมาหัวราน้ำแบบนี้ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน พลางทอดสายตามองดูร่างอวบอิ่มที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อแต่งนิยายอย่างตั้งอกตั้งใจ “พิมพ์… พี่อยากมีลูกแล้ว”พิมพ์รดาชะงักมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเขา “ขอเวลาพิมพ์สักปีได้ไหมคะ... พิมพ์อยากใช้เวลาอยู่กับพี่ให้หายคิดถึงก่อน”ตรีภพถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งลงข้างกายของเธอ พลางก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูจากเรือนร่างอวบอิ่มอย่างแสนรัก “ได้สิ… พี่เองก็อยากอยู่กับพิมพ์ให้หายคิดถึงเหมือนกัน”พิมพ์รดายิ้มออกมาอย่างงดงาม เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจากหัวใจ “พี่ภพไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ ตัวเหม็นกลิ่นเหล้ามากๆ เลย”ฝ่ามือหนาเอื้อมไปลูบศีรษะภรรยาอย่างอ่อนโยน “เหม็นมากเลยเหรอครับ”พิมพ์รดาพยักหน้ารับทันที “เหม็นมากจริงๆ ค่ะ”ตรีภพยิ้มขำพลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะยอมลุกขึ

Vortex Innovationต่อ...“เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งเอ้ย! ถ้าเกิดเจอเรื่องส้นตีนแบบมึงขึ้นมากูจะทำยังไงวะ เด็กอายุยี่สิบสี่... แม่งนั่งคุยกับกู แต่กูฟังอะไรจากเธอไม่รู้เรื่องเลยสักอย่าง! กูไม่ชอบเลยว่ะ” นทีหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา พลางรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งตรงถึงผู้เป็นแม่ทันที[ “แม่ครับ... ผมไปเจอเธอมาแล้วนะ เราสองคนคุยกันไม่รู้เรื่องเลย ผมบอกซ้ายเธอจะไปขวา ผมไม่ชอบ! ผมชอบคนที่คุยกันรู้เรื่อง รู้จักคิด ผมต้องการคู่ชีวิตไม่ใช่ภาระ เด็กสาวน่าเบื่อแบบนั้นหาที่ไหนก็เจอ ผมไม่เอา! ถ้าแม่บังคับอีก ผมจะย้ายกลับสวิตเซอร์แลนด์แล้วจะไม่กลับเมืองไทยอีกเลย คราวนี้ต่อให้แม่ไปตามหา ผมก็จะหนีเข้าป่าไปหาทางตายในที่ที่พ่อแม่หาไม่เจอ อย่ามาบังคับผมอีก!” ]พิมพ์รดามองตรีภพด้วยความสงสัย พลางหันมาเอ่ยกับนที “พี่ทีคะ… มันอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ”นทีถอนหายใจยาวออกมาอีกเฮือก “ไม่จริงหรอกน้องพิมพ์... อันดับแรกเลยนะ อายุน้อยกว่าพี่ แน่นอนว่าพี่ชอบ แต่... ก็อย่าเอาเรื่องอายุน้อยมากดดันให้พี่ต้องวิ่งไล่ตามเอาใจทุกอย่างสิ มันไม่ใช่ชีวิตคู่! สักวันพี่ก็ต้องเหนื่อย ต้องเครียด แต่กลับบ้านไปต้องไปนั่งเอาใจเมียที