รอยแค้น แรงปรารถนา

พิมพ์ หรือ พิมพ์รดา หญิงสาวรูปร่างอวบอัดในวัยสามสิบต้นๆ อาศัยอยู่เพียงลำพัง ณ บ้านหลังเล็กท้ายหมู่บ้านซึ่งสร้างขึ้นจากเงินเก็บก้อนสุดท้าย ชาวบ้านต่างรู้ดีว่าเธอเป็นคนเก็บตัวและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ไม่มีใครรู้เลยว่าอดีตพนักงานร้านสะดวกซื้ออย่างเธอได้ผันตัวมาเป็นนักเขียนนิยาย รายได้เดือนละห้าหกพันบาท ที่อาจดูไม่มาก แต่มันก็เพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ในชนบทแห่งนี้

ในแต่ละวัน พิมพ์รดาแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากหมู่บ้าน เว้นเสียแต่ผักสดในตู้เย็นจะหมดลงจนต้องออกไปจ่ายตลาดมาตุนไว้ ส่วนของกินของใช้จำเป็นอื่นๆ เธอก็มักสั่งผ่านช่องทางออนไลน์เป็นหลัก

บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ใกล้กับบ้านของพี่ชาย แม้เธอจะชอบความสงบ แต่ความอบอุ่นเล็กๆ ก็ยังคงแวะเวียนมาเสมอ บางวันหลานชายตัวน้อยสองคนก็วิ่งซนมาหาของกิน จนเธอต้องซื้อขนมตุนไว้รับขวัญเด็กๆ หรือบางมื้อ พี่สะใภ้ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันก็มักจะตักกับข้าวน้อยใหญ่มาเผื่อแผ่เสมอ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบเรียบร้อยเหมือนเช่นทุกวัน จนกระทั่งบ้านร้างข้างๆ ที่ว่างเว้นผู้คนมานานหลายปีเริ่มมีความเคลื่อนไหว พิมพ์แอบมองผ่านม่านหน้าต่าง เห็นกลุ่มคนกำลังขนย้ายข้าวของเข้ามา แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเพื่อนบ้านใหม่จะเป็นใคร หญิงสาวละสายตา แล้วหันกลับมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อสร้างสรรค์ไอเดียเขียนนิยายต่อ

ก๊อก... ก๊อก...

ทว่าความเงียบสงบก็ถูกทำลายลง เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นดัดจังหวะความคิด พิมพ์ถอนหายใจยาวด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะขณะกำลังละเลงความคิดลงบนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ เธอตัดใจลุกไปเปิดประตู

“ใครคะ...”

เธอบอกพลางเอื้อมมือไปเลื่อนบานมุ้งลวด แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับเรือนร่างสูงใหญ่ที่แสนคุ้นเคย... ความเย็นวาบก็แล่นจับขั้วหัวใจ พิมพ์รีบกระแทกประตูปิดล็อกทันที!

ปัง!

“หึๆ จำหน้าสามีเก่าไม่ได้แล้วหรือไง”

เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยือกที่ลอดผ่านประตูเข้ามา ทำให้ร่างอวบขนลุกซู่จนแทบลืมหายใจ หัวใจในอกซ้ายเต้นระสับระส่ำจนเหมือนจะกระดอนออกมาข้างนอก ความเจ็บปวดและจุกแน่นบีบอัดจนเรี่ยวแรงหดหาย ร่างของเธอทรุดลงไปกองกับพื้นกระเบื้องที่เย็นเชียบอย่างหมดสภาพ

“พิมพ์!”

ประตูถูกเลื่อนเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของ ตรีภพ ปรากฏขึ้นพร้อมสีหน้าแตกตื่น เขารีบปราดเข้ามาช้อนเรือนร่างอ่อนแรงขึ้นมาแนบอก

“ปล่อย... ออกไป... อย่าเข้าใกล้คนสกปรกแบบพิมพ์!” พิมพ์รดาพยายามดิ้นรนอย่างแตกตื่น หวาดหวั่นและตื่นเต้นปนเปกันจนหน้าชีดขาว เธอขัดขืนอ้อมแขนแกร่งนั้นด้วยแรงอันน้อยนิด

ตรีภพไม่แยแสคำทัดทาน เขากระชับอ้อมกอดแล้วพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาตัวเล็ก สายตาคมกวาดมองไปรอบบ้าน ภาพตรงหน้ากระตุกความทรงจำเก่าๆ ให้ฉายชัด... เธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ข้าวของเครื่องใช้โทนสีเข้มที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ สิ่งของทุกอย่างมีตุนไว้สำรองเสมอ

สำรองไว้... เหมือนตอนที่เธอแอบคบผู้ชายอีกคนไว้สำรองแทนเขา

ความกรุ่นโกรธในอดีตตีรวนขึ้นมา ตรีภพผละตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหันมาจ้องมองใบหน้าซีดเผือดบนเบาะนุ่มด้วยสายตาหยามหยัน “แล้วสามีอีกคนไปไหนเสียล่ะ ออกไปทำงานอยู่หรือไง”

พิมพ์ใช้ฝ่ามือสั่นเทากุมหน้าอกซ้ายไว้แน่น เธอช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม... ชายคนที่เธอรักมาโดยตลอดและไม่เคยลืมเลือน เพียงแต่ในวันนั้น ความแปลกใหม่ตื่นเต้นที่เข้ามาสั่นคลอน ทำให้เธอพลั้งจิตใจปันใจไปให้คนอื่น และด้วยความรู้สึกผิดบาปกัดกินใจ เธอจึงทำได้เพียงเบือนหน้าหนี

“ไม่มี... พิมพ์ไม่มีสามี... ออกไปเถอะ” เธอตอบเสียงแผ่ว

ตรีภพแค่นยิ้ม ทำท่าจะเดินออกไป แต่แล้วก็ชะงักเท้า หันกลับมาจ้องเธออีกครั้ง “ข้างบ้านยังไม่มีไฟฟ้า ขอต่อสายไฟจากบ้านเธอชั่วคราวจนกว่าจะทำเรื่องเสร็จ เรื่องค่าไฟฉันจะจ่ายเอง”

พิมพ์กุมอกแน่น พยักหน้ารับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ได้สิ... ปลั๊กไฟอยู่หลังบ้าน”

ตรีภพเดินไปตามทิศทางที่ปลายนิ้วเรียวชี้บอก เขาหยิบปลั๊กสายไฟต่อแกะออกมาจากตู้ ยิ่งมองไปรอบๆ ความเจ็บปวดในวันวานก็ยิ่งตอกย้ำ การที่เขาต้องเข้าไปนอนในคุก ก็เพราะผู้ชายคนนั้น... ชายชู้คนที่เขากระทืบจนเกือบตายคาเท้าเพราะความแค้น แต่ภาพของพิมพ์ในวันนี้ หญิงสาวผู้ย้ำคิดย้ำทำและจัดสรรทุกอย่างเรียบร้อยไม่เคยเปลี่ยน ยิ่งย้ำเตือนให้เขาคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ จนต้องรีบก้าวเท้าเดินออกจากบ้านไป

เมื่อแผ่นหลังกว้างลับสายตาไป พฤติกรรมแข็งขืนและความอดทนทั้งหมดของหญิงสาวก็พังทลายลง พิมพ์ยกสองมือขึ้นปิดหน้า แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกักเก็บไว้ไม่อยู่...

ภาพในวันเก่าย้อนกลับมารังควานใจ ในวันที่ความจริงเผยออกมา เธอถูกพี่ชายตบหน้าเป็นครั้งแรกในชีวิต พี่ชายที่เคยรักและทะนุถนอมเธอยิ่งกว่าใคร ลงมือตีเธออย่างไม่ปรานี พร้อมตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงร้ายกาจอย่างไร้จิตสำนึก ที่ทำลายผู้ชายดีๆ ถึงสองคนลงในเวลาเดียวกัน

ความเจ็บปวด ความรู้สึกผิด และบาดแผลในอดีตถาโถมเข้าใส่จนร่างอวบสั่นสะท้าน เธอทำได้เพียงโอบกอดตัวเองไว้กลางความเงียบงันที่แทบจะขาดใจ