All Chapters of บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง: Chapter 21 - Chapter 30

รถม้าเคลื่อนตัวจากจวนแม่ทัพใหญ่มุ่งหน้าสู่แดนเหนือ ภายในห้องโดยสาร เสี่ยวฉู่กับเสี่ยวจูพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนจ้าวลี่เชียนนั่งหลับตาพักผ่อน สีหน้าอิดโรยไม่สดชื่นเนื่องจากนอนไม่หลับ ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับหวังเทียนซวี่ รวมถึงพลังบางอย่างที่เข้ามาควบคุมร่างกายนางในช่วงสุดท้าย คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว คิดทั้งคืนสุดท้ายไม่ได้คำตอบแม้แต่คำถามเดียว มีแต่การคาดเดาไร้สาระ กระนั้นกลับมีการคาดเดาหนึ่งที่นางค่อนข้างเชื่อและมีความเป็นไปได้ นั่นคือพลังที่เข้าควบคุมนางคือดวงจิตอาฆาตที่แม่ชีจิ้งอันเคยทำนายทายทักไว้ ดวงจิตอาฆาตนี้เกรงว่าจะไม่ได้ออกมาควบคุมนางแค่ครั้งเดียว ก่อนหน้านี้ที่นางมีเรื่องกับหลี่ม่านโถวแล้วจำไม่ได้ เก้าในสิบส่วนต้องเกี่ยวข้องกับดวงจิตอาฆาตนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตดวงจิตอาฆาตของนางไม่เคยเคลื่อนไหว แต่พอเจอหลี่ม่านโถวกับหวังเทียนซวี่ ดวงจิตอาฆาตของนางก็ตื่นขึ้นมาอาละวาด นอกจากมีความแค้นพัวพันกันในชาติภพหนึ่ง นางก็คิดไม่ออกแล้วว่าสองคนนั้นจะเป็นแรงกระตุ้นให้ดวงจิตอาฆาตของนางตื่นขึ้นมาได้อย่างไร คิดได

จ้าวลี่เชียนตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางแสงสลัวของดวงจันทร์ที่ลอดผ่านเข้ามาทางรูรั่วของหลังคา ในอากาศมีกลิ่นอับชื้น ข้าวของวางระเกะระกะสกปรกอย่างยิ่ง นางสะกดอาการปวดหนึบที่ท้ายทอย ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ทว่าต้องนิ่วหน้าเมื่อข้อมือข้อเท้าเกิดอาการแสบร้อน เป็นผลจากเชือกที่กลุ่มคนชุดดำใช้มัดนางบาดผิว นางตั้งสติ ทบทวนวิธีคลายเชือกที่พี่ชายเคยสอนเมื่อวัยเด็ก ไม่นานก็แก้เชือกที่ข้อมือได้สำเร็จ รีบแก้เชือกที่ข้อเท้าต่อทันที ร่างระหงลุกขึ้น ใช้ฝีเท้าแผ่วเบาเดินไปที่หน้าต่างซึ่งถูกปิดตายบานหนึ่ง จิ้มนิ้วลงไปบนกระดาษ มองลอดผ่านรูเล็ก ๆ ดูสถานที่และสถานการณ์ภายนอก เดิมนึกว่าเป็นบ้านร้างหรือไม่ก็ศาลเจ้าร้าง กลับกลายเป็นคฤหาสน์กว้างขวางใหญ่โต รอบด้านโอบล้อมด้วยต้นไม้และภูเขาสูง บดบังคฤหาสน์หลังนี้จากสายตาคนภายนอก คนเฝ้ายามเยอะเช่นนี้ข้าจะหนีออกไปได้อย่างไร การที่นางมาอยู่ตรงนี้ เห็นได้ชัดว่ากองกำลังของสกุลจ้าวมาไม่ทัน นึกถึงผู้อยู่เบื้องหลังการจับตัว นอกจากหลี่ม่านโถวก็ไม่มีใครอยู่ในหัวอีก จ้าวลี่เชียนถอยออกมาจากหน้าต่าง ครุ่นคิดหาวิธีเอาตัวรอด ห

หลายร้อยปีก่อนในพระราชวังแคว้นหลันก่อนล่มสลาย กลิ่นอายมงคลแผ่กระจายไปทั่วงานอภิเษกสมรสขององค์หญิงแปดกับองค์ชายห้าแคว้นเยวี่ย เนื่องจากมีการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นรวมอยู่ด้วย กษัตริย์แคว้นหลันจึงจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ ให้อาณาประชาราษฎร์ร่วมยินดี องค์หญิงแปดยืนอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานยาว ชุดแต่งงานสีแดงขับเน้นผิวขาวเนียน ส่วนลายปักหงส์เสริมความงามสง่า ตบท้ายด้วยมงกุฎหงส์ประดับมุกล้ำค่าสมฐานะ “องค์หญิงงดงามอย่างยิ่งเพคะ” นางกำนัลเอ่ยชมหลังตรวจสอบการแต่งกายของเจ้าสาวว่าเรียบร้อยไร้ข้อบกพร่อง องค์หญิงแปดคลี่ยิ้มหวาน ยื่นมือให้นางกำนัลประคองไปยังท้องพระโรง กล่าวลาพระบิดาพระมารดาก่อนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเดินทางไปยังแคว้นเยวี่ย แม้ต้องจากแผ่นดินเกิดไปอยู่อีกที่ แต่นางเชื่อในตัวพระสวามี เชื่อว่าเขาสามารถดูแลปกป้องและทำให้นางมีความสุขตลอดชีวิตได้ “องค์หญิง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดเบื้องหน้าองค์หญิงแปด ทันทีที่ได้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกและท่าทางลนลานของขันที รอยยิ้มบนใบหน้าองค์หญิงแปดเลือนหาย สัมผั

จ้าวลี่เชียนที่หมดสติไปหลายวันลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด ดวงตาสีแดงเพลิงค่อย ๆ เปลี่ยนกลับไปเป็นสีดำขลับ ความทรงจำในอดีตชาติหวนคืน ส่งผลให้แววตาของนางเย็นเยียบน่ากลัว กวาดตามองโดยรอบ พบว่าเป็นห้องนอนของตนเอง ข้างเตียงมีเสี่ยวจูฟุบหลับอยู่ ที่แท้ข้ายังไม่ตาย ทั้งยังกลับมาที่จวนเรียบร้อยแล้ว คิดมาถึงตรงนี้ก็ให้นึกถึงชายหนุ่มผู้มีพระคุณ เป็นเขากระมังที่ช่วยนาง แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่านางเป็นใคร “เสี่ยวจู” เอ่ยเรียกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง หยุดใช้ความคิดชั่วคราว แผ่นหลังที่ถูกคานไม้ทับ เพียงขยับตัวเล็กน้อยก็ปวดร้าวจนต้องสูดปาก เสี่ยวจูที่เผลอหลับไปถูกทั้งเสียงเรียกและเสียงสูดปากของจ้าวลี่เชียนปลุกให้ตื่น พอเห็นผู้เป็นนายฟื้น อาการงัวเงียทั้งหมดพลันหายไป “คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้น” พูดด้วยดวงตามีน้ำเอ่อคลอ “น้ำ” จ้าวลี่เชียนมองกาน้ำบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง “ขอน้ำให้ข้าหน่อย” เสี่ยวจูรินน้ำใส่ถ้วยอย่างรวดเร็ว ใช้ช้อนตักป้อนจ้าวลี่เชียนทีละนิดเนื่องจากท่านหมอกำชับไม่ให้ขยับตัวส่งเดช “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ทุกคนเป็นห่วงคุณหนูอย่างย

จ้าวหลิงเซียวไม่รู้จะพูดอย่างไรจึงเลือกไม่สนใจดีกว่า “ช่างเถิด ขอเพียงเจ้าชื่อจ้าวลี่เชียนก็พอ แผ่นหลังของเจ้าค่อนข้างสาหัส ท่านหมอบอกว่าเกิดจากการถูกของหนักหล่นทับ อาจเคลื่อนไหวหรือลงจากเตียงไม่ได้เป็นเดือน นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะฟื้นตัวเร็วเช่นนี้” “เจ็บบ้างแต่ทนได้ ความเจ็บระดับนี้ทำข้านอนติดเตียงนับเดือนไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” ก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ จ้าวหลิงเซียวก้าวเดินตาม “เชียนเอ๋อร์ ระหว่างเจ้าหายตัวไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง พวกคนร้ายทำอะไรเจ้า เจ้าเห็นหน้าผู้บงการหรือไม่ แล้วเจ้าหนีรอดมาได้อย่างไร” “พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรข้า แค่จับข้าไปขังไว้ที่นั่น ข้าพบไหสุราซ่อนอยู่ในห้องเก็บของที่ใช้ขังข้า ประจวบเหมาะกับในตัวข้ามีกลักไฟ จึงทำการวางเพลิง มั่นใจว่าพี่ชายที่ออกตามหาต้องเห็นความผิดปกติและมาช่วยทัน ส่วนผู้บงการข้าไม่ทันได้เห็น แต่เชื่อว่าพี่ชายคงคาดเดาออก สุดท้ายข้าหนีออกมาได้อย่างไร ข้าพยายามนึกแล้วแต่นึกไม่ออก จำได้เพียงถูกคานไม้หล่นทับ หลังจากนั้นจำอะไรไม่ได้อีก” นางไม่พูดถึงอาวุธและชายหนุ่มที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดว่าเป็นคนช่วยนางออกมาจากกองเพลิง