All Chapters of บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง: Chapter 41 - Chapter 50

รถม้าของจวนแม่ทัพใหญ่หยุดลงตรงย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวง หน้าร้านขายหยกอันดับหนึ่งของเมืองหลวง จ้าวลี่เชียน เสี่ยวฉู่ และเสี่ยวจู ยืนมองป้ายสี่เหลี่ยมสลักอักษรสีทองเหนือประตูทางเข้าร้านว่า ‘ลู่ฉี’ “เข้าไปกันเถิด” เสี่ยวฉู่ที่วันนี้สวมชุดประโปรงสีชมพูดอกท้อจูงมือจ้าวลี่เชียนที่ใบหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เข้าไปในร้านลู่ฉี บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยกลุ่มคนชนชั้นสูง จ้าวลี่เชียนมองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่ผู้ดูแลร้านวัยกลางคนจะเข้ามาต้อนรับ จ้าวลี่เชียนทิ้งให้เสี่ยวฉู่กับเสี่ยวจูพูดคุยกับผู้ดูแลร้าน ส่วนตนเองเดินแยกออกมา วันนี้นางอารมณ์ไม่ดี จึงต้องการความเป็นส่วนตัว “คุณหนูจะเปิดห้องส่วนตัวให้ผู้ดูแลร้านนำสินค้าไปให้เลือกในห้องหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูเดินเข้ามาถาม เห็นสายตาลูกค้าบุรุษที่มองมายังจ้าวลี่เชียนก็ให้รู้สึกไม่สบายใจ นั่นเพราะยิ่งโดดเด่นในสายตาชายหนุ่มยิ่งเป็นที่อิจฉาริษยาของลูกค้าสตรี จ้าวลี่เชียนไม่ตอบ เดินไปข้างหน้าจวบจนได้ยินเสียงถอนหายใจของคนด้านหลัง “ไม่ต้องเปิดห้องส่วนตัวให้เสียเวลา รีบเลือกรีบกลับ

บนระเบียงชั้นสาม กลิ่นชาหอมกระจายไปทั่ว จ้าวลี่เชียนรับถ้วยชาจากบุรุษตรงหน้า สูดดมกลิ่นหอมของมันก่อนจะลิ้มรสชาติ ตรงนี้มีแค่นางกับเขา ส่วนคนอื่นนั่งอยู่ด้านนอกฝั่งตรงข้าม “นี่คือชาจากแคว้นปาสู เป็นชาชั้นยอดที่นิยมส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการให้กับแคว้นต่าง ๆ” เสียงเย็นชาเอ่ยไม่ช้าไม่เร็ว สองตาหลุบต่ำราวกับกำลังพูดคุยกับดินฟ้าอากาศ จ้าวลี่เชียนวางถ้วยชาในมือ มองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคล้ายภาพวาดตรงหน้า องคาพยพทั้งห้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เสียอย่างเดียวคือเย็นชาเกินไป “สามารถลิ้มรสชาดีเช่นนี้ได้ ฐานะของคุณชายต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่” ร้านนี้เป็นร้านที่เขาเลือก ตอนเข้ามาตั้งแต่เด็กรับใช้จนถึงผู้ดูแลต่างนอบน้อมกับเขา หากไม่ใช่เจ้าของก็ต้องเป็นคนสำคัญ มีชาบรรณาการในครอบครอง มองอย่างไรก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ขนาดเจิ้งกั๋วกงที่เป็นขุนนางคนโปรดของฮ่องเต้ยังไม่เคยได้รับพระราชทานเป็นรางวัลสักครั้ง มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น “มีเงินใช้ผีโม่แป้งยังได้ นับประสาอะไรกับชาบรรณาการ คุณหนูสูงศักดิ์เลี้ยงตอบแทนทั้งที ข้าย่อมต้องเลือกชาที่ดีที่สุด”

“ข้าเป็นสตรีไม่ควรยุ่งเรื่องในราชสำนัก แต่ก็อยากลองออกความเห็นดู พี่ชายคิดว่าพี่เหวินเป็นอย่างไร เขาเป็นบุตรชายของท่านลุงเซี่ย แม่ทัพรักษาการณ์เมืองหลวง ติดตามบิดาดูแลความสงบเรียบร้อยทั้งในและนอกเมืองตั้งแต่ยังเยาว์ ความสามารถไม่ต้องพูดถึง เทียบเคียงบิดาผู้ให้กำเนิดได้สบาย สำคัญสุดคือเขาเคยช่วยฝ่าบาทจากการลอบปลงพระชนม์เมื่อห้าปีก่อน หากมีคนเสนอชื่อของเขา บางทีฮ่องเต้อาจระลึกถึงความดีความชอบครั้งใหญ่ในตอนนั้น แต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพซ้าย เขาไม่ใช่คนในสังกัดกองทัพสกุลจ้าว ฝ่าบาทคงไม่คลางแคลงพระทัย ท่านกับพี่หญิงหว่านรักใคร่ชอบพอกัน วันใดวันหนึ่งตกลงปลงใจ ท่านก็คือน้องเขยของเขา เขาย่อมไม่ถูกเจิ้งกั๋วกงซื้อตัวไปเป็นสมัครพรรคพวก” ดวงตาจ้าวหลิงเซียวลุ่มลึกยามจับจ้องใบหน้าจ้าวลี่เชียน เนิ่นนานถึงค่อยพูดว่า “เจ้าจากเมืองหลวงไปสิบปี เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เรื่องราวเกี่ยวกับเซี่ยเหวิน เจ้ารู้ละเอียดเช่นนี้ได้อย่างไร” เขายังไม่สนใจเรื่องเสนอชื่อเซี่ยเหวินให้รับตำแหน่งแม่ทัพซ้าย สนใจน้องสาวที่ความคิดความอ่านไม่เหมือนหญิงสาวที่ถูกปิดกั้นเรื่องทางโลก ใช้ชีวิตอยู่ในอารามห่างไกล ต

จังหวะที่หลี่ม่านโถวกำลังเดินผ่าน จ้าวลี่เชียนคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ นัยน์ตาแดงฉานดุจปีศาจคลั่ง ยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วกดเสียงต่ำให้ได้ยินกันสองคน “คุณหนูหลี่รักษาตัวด้วย หมากกระดานนี้ไม่ใช่เจ้าวอดวายก็เป็นข้าที่สิ้นลม ดังนั้นข้าจะไม่ออมมือ” ร่างกายหลี่ม่านโถวสั่นสะท้าน ทั้งกลัวและโกรธ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครข่มขู่นางเช่นนี้มาก่อน สะบัดมือจ้าวลี่เชียนออก กดเสียงต่ำพูดว่า “อย่าทำตัวอวดเก่งจองหองให้มากนัก ข้าไม่ยอมเป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียวแน่ เจ้าเองก็รักษาตัวให้ดี หมากกระดานนี้ไม่เจ้าตายก็ข้าม้วยเช่นกัน” “เชิญคุณหนูจ้าวนั่ง” หวังเทียนซวี่พูดเมื่อหลี่ม่านโถวจากไปแล้ว เรื่องที่หญิงสาวทั้งสองกระซิบกระซาบกันเขาไม่สนใจ ความสนใจของเขาเวลานี้คืออยากพูดคุยกับจ้าวลี่เชียน จ้าวลี่เชียนเก็บสายตามาจากแผ่นหลังหลี่ม่านโถว เชื่อว่าอีกไม่นานศัตรูอันดับหนึ่งของนางคนนี้จะต้องมีความเคลื่อนไหว “ขอบพระทัยรัชทายาท หม่อมฉันไม่ได้คิดจะรั้งอยู่นาน ยืนเช่นนี้สะดวกกว่า” เรียกอู๋กงกงที่ยืนอยู่ด้านนอกหอเก๋งเข้ามา เนื่องจากเขาอาสาถือของขวัญที่นางจะมอบให้หวังเทียนซ

จ้าวลี่เชียนลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในห้องนอนของจวนแม่ทัพใหญ่ บิดามารดาเรียกนางไปพบ สอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไฉนนางถึงหมดสติที่ตำหนักบูรพา นางไม่ตอบเรื่องนี้ บิดามารดาของนางก็ไม่บังคับ เปลี่ยนไปพูดเรื่องสำคัญ นั่นคือฮองเฮาอยากสู่ขอนางให้รัชทายาท บิดาไม่ได้ให้คำตอบในตอนนั้น บอกเพียงต้องการถามความเห็นของนางก่อน ฮ่องเต้ให้การสนับสนุน ตรัสว่าไม่รีบร้อน สกุลจ้าวสามารถขบคิดนานเท่าไรก็ได้ คนไม่รู้คงคิดว่าพระองค์มีเมตตา ไม่บีบบังคับคนให้ทำเรื่องไม่เต็มใจ ส่วนคนที่รู้ว่าลูกสะใภ้ที่ฮ่องเต้หมายตาไว้มานานคือหลี่ม่านโถว ย่อมมองออกถึงการถ่วงเวลา เพื่อที่ระหว่างนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลง นางเจอหลี่ม่านโถวในวัง คาดว่าคงเป็นการจัดการของฮ่องเต้ สร้างโอกาสให้หลี่ม่านโถวเอาชนะใจหวังเทียนซวี่ จะอย่างไรก็ตาม สำหรับนางมีแต่ได้ไม่มีเสีย ในเมื่อฮ่องเต้ให้เวลาขบคิด นางก็จะขบคิดนาน ๆ นานจนราชวงศ์หวังล่มสลาย ถึงเวลามีเรื่องพลิกฟ้าคว่ำดิน ใครจะยังมาสนใจเรื่องเสื่อมเสียของนางอีก วันเวลาผ่านไปอย่างสงบเงียบ บิดามารดาไม่เอ่ยเรื่องแต่งงาน นางก็หลีกเลี่ยงไม่พูดถึง หวังเทียนซวี่หายตัวไม่ได้