All Chapters of บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง: Chapter 31 - Chapter 40

“เจ้าว่าอะไรนะ” หลี่ม่านโถวลุกขึ้นจากเก้าอี้เมื่อได้ยินคำรายงานของสาวใช้คนสนิท “คนที่คุณหนูว่าจ้างแพร่กระจายข่าวทำลายชื่อเสียงคุณหนูจ้าวตายแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้นามว่าเสี่ยวไฉพูดทวนอีกครั้ง “พวกมันตายได้อย่างไร” เพราะพี่ชายไม่ให้ใช้คนตามอำเภอใจ นางจึงต้องยืมมือคนนอก มิอาจทำให้เรื่องที่เป็นสาเหตุให้นางถูกบิดากักบริเวณต้องสูญเปล่า จ้าวลี่เชียนถูกโจรลักพาตัวไปก็ดี หรือถูกย่ำยีก็ช่าง ขอเพียงเป็นเรื่องฉาวโฉ่ คนส่วนใหญ่ไม่สืบหาความจริงกันหรอก มีแต่จะเหยียบย่ำซ้ำเติม “ถูกพิษตายเจ้าค่ะ สองคนนั้นเป็นอันธพาลข่มเหงคน จึงไม่แปลกที่จะมีศัตรูตามเอาชีวิต” หลี่ม่านโถวสัมผัสได้ถึงความไม่ถูกต้อง “เจ้าเคยบอกว่าพวกนั้นเป็นอันธพาลที่ไม่ค่อยมีใครอยากยุ่งด้วย ข้าถึงให้เจ้าไปว่าจ้างทำงานสำคัญ ไฉนเพิ่งผ่านไปไม่ทันไรก็ถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย ในเมื่อรู้ว่ามีศัตรูมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ระแวดระวัง เกรงว่าคนที่วางยาพิษจะไม่ใช่ศัตรู” ดวงหน้าเผยความกังวล นึกถึงจ้าวลี่เชียนกับครอบครัว หากเป็นฝีมือฝ่ายตรงข้ามจริง ก็ไม่รู้จะสร้างหลักฐานเชื่อมโยงไปถึงเหตุการณ์ลักพา

พระอาทิตย์ลาลับเส้นขอบฟ้า พระจันทร์กลมโตขึ้นมาแทนที่ แสงขาวนวลกระทบผืนน้ำ ระยิบระยับงามจับตา ทะเลสาบด้านหลังจวนรุ่ยอ๋อง ต้นหลิวเรียงรายตามชายฝั่ง ยามลมโชยพัด กิ่งก้านไหวเอน บางส่วนที่ปกคลุมผืนน้ำปัดป่ายไปมาราวกับกำลังหยอกล้อเล่นกัน กลิ่นดอกไม้ในสวนผสมผสานกลิ่นน้ำทะเลสาบบริสุทธิ์ ส่งผลให้บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมล่องเรือสดชื่นผ่อนคลาย เรือลำใหญ่สองลำจอดเทียบท่า รุ่ยอ๋องเดินนำเหล่าขุนนางกับภรรยาขึ้นเรือลำแรก ส่วนลำที่สองเป็นของบรรดาคุณชายคุณหนูทั้งหลาย โดยมีรัชทายาทรับหน้าที่ดูแล หลังทุกคนขึ้นเรือกันเรียบร้อย หวังเทียนซวี่เดินไปรับลมที่หัวเรือ วันนี้จ้าวลี่เชียนมาร่วมล่องเรือด้วยเช่นกัน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มองมาที่เขาสักนิด รอยแผลตรงต้นแขนยังไม่หายสนิท หรือต่อให้หายก็จะทิ้งรอยแผลเป็น หมอหลวงจัดยารักษารอยแผลเป็นให้เขาแล้ว แต่เขาไม่ใช้เพราะต้องการเก็บรอยแผลเป็นนี้ไว้ ย้ำเตือนว่าต้องหาสาเหตุความเกลียดชังของเจ้าของรอยฟันนี้ให้พบ จากนั้นแก้ไขมัน เขาถึงจะมีโอกาสเอาชนะใจนาง ทำให้นางยอมรับไมตรีของเขา “รัชทายาท” หวังเทียนซวี่หมุนตัวกลับเมื่อ

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงหลังจากสถานการณ์กลับมาเป็นปกติ นางรำร่ายรำ ทุกคนกินดื่มพูดคุยเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีคุณหนูหลายคนเข้ามาผูกมิตรกับจ้าวลี่เชียน ไม่ว่าจริงใจหรือเสแสร้งนางล้วนตอบกลับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม จวบจนสบตากับบุรุษผู้หนึ่งหลายครั้ง ไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งถึงค่อยกล่าวขอตัวกับทุกคนออกมารับลมด้านนอก บริเวณท้ายเรือค่อนข้างสงบไร้คน จ้าวลี่เชียนเงยหน้ามองท้องฟ้า สูดกลิ่นอายที่มีความเค็มของน้ำทะเลสาบ สายลมพัดพาเส้นผมดำขลับ แสงจันทร์กระจ่างอาบดวงหน้างาม เป็นความเย้ายวนน่าหลงใหลที่ยากละสายตา “คุณชายหลี่มีเรื่องอยากพูดกับข้าหรือ” จ้าวลี่เชียนเอ่ยถามโดยไม่หันมองชายหนุ่มด้านข้าง หลี่จวิ้นเก็บสายตากลับมาด้วยความเสียดาย ไฉนนางไม่ให้เขามองมากขึ้นอีกหน่อย “เหตุใดคุณหนูจ้าวถึงรู้ว่าข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย” “สายตาที่คุณชายหลี่ส่งให้ข้าในงานไม่ได้หมายความเช่นนั้นหรือ หากข้าเข้าใจผิด คุณชายหลี่ไม่น่ามาปรากฏตัวที่นี่” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้น หลี่จวิ้นทอดมองผืนน้ำที่มีพระจันทร์และดวงดาวไม่ต่างจากเป็นท้องฟ้าอีกผืนหนึ่ง

เสียงเอะอะโวยวายด้านหลังทำให้เรือของรุ่ยอ๋องชะลอความเร็ว ทหารนำเรือเล็กลงไปตรวจสอบ ไม่นานก็กลับมารายงานว่าคุณหนูสกุลจ้าวกับคุณหนูสกุลหลี่พลัดตกน้ำ เซียวซื่อได้ยินว่าบุตรสาวประสบเหตุร้าย ตอนนี้ยังหาตัวไม่พบ ร่างกายซวนเซหัวใจร่วงหล่น ฝืนประคองสติไม่ให้ดับวูบ จับแขนสามีที่เข้ามาประคอง พูดเสียงสั่นเครือ “ท่านพี่ ลูกของเรา...ลูก...” “ฮูหยินสงบใจก่อน เชียนเอ๋อร์ต้องไม่เป็นอะไร อย่าลืมว่าเซียวเอ๋อร์ก็อยู่ เขาต้องช่วยน้องสาวตนเองกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” จ้าวเจิ้งกล่าวปลอบภรรยา ระบายยิ้มกลบความว้าวุ่นใจ ห่วงบุตรสาวไม่ต่างกัน ฝั่งหลี่หยวน หลังได้ยินคำรายงานกลับโมโหหลี่ม่านโถวแทนที่จะเป็นห่วงนาง จากที่ลองเชื่อมโยงเหตุการณ์ เกรงว่านางจะก่อเรื่องเดือดร้อนให้เขาอีกแล้ว อารมณ์หลี่หยวนเกรี้ยวกราดขึ้นยามเห็นสตรีในดวงใจร้องไห้อยู่ในอ้อมอกสามี ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร นางก็ยังอยู่ในใจของเขา ไม่เคยมีใครมาแทนที่ได้ ตรงที่จ้าวเจิ้งยืนอยู่ควรเป็นที่ของเขา เป็นเขาที่คู่ควรเป็นสามีของนาง คอยดูแล อยู่เคียงข้าง ปลอบโยนยามนางทุกข์ใจ แต่เพราะคนกลับกล

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว” เสี่ยวจูที่นั่งเฝ้าผู้เป็นนายหนึ่งวันหนึ่งคืนเอ่ยออกมาด้วยความยินดี จ้าวลี่เชียนมองเตียงนอนของตนเอง รู้สึกลำคอแห้งผาก “น้ำ ขอน้ำให้ข้าหน่อย” เสี่ยวจูรีบรินน้ำให้ เห็นจ้าวลี่เชียนดื่มอย่างกระหายจึงพูดอย่างเป็นห่วงว่า “ช้า ๆ เจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะสำลัก” จ้าวลี่เชียนส่งถ้วยน้ำเปล่าคืนให้เสี่ยวจู พิงร่างกับหัวเตียงอย่างอ่อนล้า “ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” สติสุดท้ายนางจำได้ว่าตนเองกำลังจมดิ่งลงก้นทะเลสาบ “ย่อมเป็นนายท่านกับฮูหยินที่พากลับมา ตอนแรกรุ่ยอ๋องต้องการแสดงความรับผิดชอบในฐานะเจ้าภาพจัดงานล่องเรือด้วยการให้คุณหนูพักอยู่ที่จวนรุ่ยอ๋องจนกว่าจะฟื้น แต่นายท่านปฏิเสธ ยืนกรานจะพาคุณหนูกลับจวน รุ่ยอ๋องไม่เคยเห็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเกรี้ยวกราดมาก่อนจึงยอมคล้อยตาม นายท่านโมโหมากที่ได้รู้ว่าคุณหนูหลี่ผลักคุณหนูตกน้ำ ประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ที่พยายามรักษามาตลอดหลายปีกับเจิ้งกั๋วกง” ดวงตาเสี่ยวจูมีน้ำเอ่อคลอ เอื้อมมือไปจับมือจ้าวลี่เชียน “เหตุใดจึงไม่ระวังเจ้าคะ รู้ทั้งรู้ว่าคุณหนูหลี่คนนั้นร้ายกาจ เคยทำร้ายคุณหนูมาแล