All Chapters of บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่สี่ ท่านว่าเสียงพิณของคุณหนูจ้าวจะไพเราะหรือไม่” หวังเทียนชิงเอ่ยถามหวังเทียนซวี่ อยากรู้ว่าความสามารถของคนงามจะยอดเยี่ยมเหมือนหน้าตาหรือไม่ หวังเทียนซวี่ไม่ตอบ คลึงจอกสุราในมือเล่น ดวงตาทอดมองร่างระหงของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดลานแสดง ทั้งที่เพิ่งเข้าวังครั้งแรก ร่วมงานเลี้ยงที่มีแต่ชนชั้นสูง ไฉนเขาถึงไม่เห็นความประหม่าของนาง แม้แต่แววตาหวาดหวั่นไม่มั่นใจก็ไม่มีให้เห็น นางมีความสามารถจริง หรือเพียงเขียนเสือให้วัวกลัว*เท่านั้น หลี่ม่านโถวกลับมานั่งที่ ยิ้มสาแก่ใจ รอเหยียบย่ำซ้ำเติมจ้าวลี่เชียนหลังบรรเลงเพลงพิณแสนบาดหูออกมา “นางคือคนที่ทำร้ายเจ้าที่ร้านหรูเซียงหรือ” บุรุษที่นั่งข้างหลี่ม่านโถวเอ่ยถาม “เจ้าค่ะ” ครั้นเห็นสายตาที่บุรุษผู้นั้นมองจ้าวลี่เชียนก็ให้ขัดเคืองใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นางคือคนที่ทำร้ายน้องสาวท่าน ดังนั้นหยุดความคิดที่มีเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่มีวันปล่อยให้พี่ชายไปยุ่งเกี่ยวกับศัตรู ต่อให้เป็นการหยอกเย้าเล่น ชื่นชมเสร็จโยนทิ้งก็ตาม” คนเป็นพี่ชายเลิกคิ้ว กลิ่นอายเหี้ยมเกรียมบนร่างค่อย ๆ ชัดเจนจนหลี่ม่า

เมื่อคำพูดประโยคนี้ของรัชทายาทหลุดออกมา เสียงกระซิบกระซาบของคนกลุ่มใหญ่พลันดังขึ้น รัชทายาทที่หลายปีมานี้ไม่เคยแตะต้องดอกไม้ของตนเองในงานเลี้ยงบุปผา ปีนี้กลับหยิบมันขึ้นมาพร้อมลุกขึ้นยืน ต่อมาสายตาของทุกคนย้ายมาที่จ้าวลี่เชียนราวกับนัดหมาย นั่นเพราะมีเพียงนางที่เพิ่งเข้าร่วมงานเลี้ยงบุปผา ส่วนหลี่ม่านโถวได้รับเลือกให้เป็นผู้ชนะถึงสามปีติดต่อกัน หากรัชทายาทมีใจปฏิพัทธ์ ไหนเลยจะรั้งรอมาถึงตอนนี้ คงมอบดอกไม้ให้ตั้งแต่ปีแรกไปแล้ว ในขณะที่เริ่มมั่นใจว่าคนที่จะได้รับดอกไม้จากหวังเทียนซวี่คือจ้าวลี่เชียน ทันใดนั้นทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นเขาทำลายดอกไม้ในมือ กลีบดอกโบตั๋นร่วงหล่นลงพื้นราวกับของไร้ค่า ส่งผลให้คนที่รอคอยดอกไม้จากเขาด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างหลี่ม่านโถวหน้าถอดสี หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรง ความหวังที่จะได้เป็นพระชายารัชทายาทถูกมือข้างนั้นของเขาฉีกกระชากทำลายอย่างเลือดเย็น คาดไม่ถึงว่ารัชทายาทที่ได้ชื่อว่าสุภาพอ่อนโยนจะมีด้านหยาบคายเช่นนี้ด้วย “ต้องขออภัยคุณหนูหลี่กับคุณหนูจ้าวด้วย ตัวข้าไม่รู้จักหนักเบาแรงมือ เผลอทำลายดอกไม้จนเสียหาย มิ

เวลานี้สติรับรู้ของจ้าวลี่เชียนค่อย ๆ เลือนราง กลิ่นคาวเลือดเปลี่ยนนัยน์ตาดำให้เป็นสีแดงฉาน ต่อมาเบื้องหน้าของนางดำมืด ถูกพลังบางอย่างเข้าครอบงำควบคุม หลี่ม่านโถวผงะถอยหลังเมื่อจ้าวลี่เชียนเงยหน้าขึ้น เผยดวงตาแดงก่ำราวปีศาจร้ายผุดขึ้นมาจากขุมนรก รอยยิ้มเย็นบนใบหน้านั้นให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกถึงไขกระดูก “เจ้า…เจ้า…” ลำคอคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนไม่สามารถพูดได้อีก “นางอสรพิษ นิสัยเจ้าไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ สารเลวอย่างไรก็ยังสารเลวอย่างนั้น” เสียงที่พูดเย็นเยียบไม่ต่างจากกลิ่นอายที่โอบล้อมร่าง ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า หลี่ม่านโถวสะกดความหวาดหวั่นในใจ เหตุใดนางต้องกลัวด้วย นอกเหนือจากรูปโฉม จ้าวลี่เชียนมีสิ่งใดเทียบนางได้ “เจ้าว่าใครเป็นอสรพิษ กล้าดีอย่างไรมาด่าว่าข้าสารเลว” เงื้อมือขึ้นจะตบจ้าวลี่เชียนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไหนเลยจะง่ายดายเหมือนครั้งแรก “โอ๊ย!” หลี่ม่านโถวร้องเจ็บเมื่อข้อมือถูกจ้าวลี่เชียนคว้าไว้ จากนั้นบีบอย่างแรง ราวกับต้องการให้กระดูกของนางแหลกละเอียด จ้าวลี่เชียนแค่นเสียงเหยียดหยัน เหวี่ยงหลี

จ้าวลี่เชียนออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกหลังจากพักรักษาตัวอยู่ในห้องจนหายดี หลายวันมานี้ตั้งแต่ผู้เป็นย่า บิดามารดา รวมถึงพี่ชาย ต่างแวะเวียนมาถามไถ่อาการของนาง หากวันไหนไม่มาก็จะส่งของบำรุงราคาแพงมาให้ โชคดีตำแหน่งที่ถูกแทงไม่ใช่จุดสำคัญ ร่างกายจึงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เสี่ยวจู ไฉนสองวันมานี้ข้าถึงไม่เห็นดอกอวี้หลันวางบนโต๊ะเล็กข้างเตียงเลย” จ้าวลี่เชียนเอ่ยถามขณะเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้ของจวน นางจำได้ว่าตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ทุกเช้าจะมีดอกอวี้หลันวางบนโต๊ะเล็กข้างเตียงเสมอ ทว่าสองวันมานี้ไม่เห็นเลย “ดอกอวี้หลัน? ใช่ที่คุณหนูให้บ่าวเก็บลงกล่องทุกวันหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวจูถามกลับ จ้าวลี่เชียนพยักหน้า “จวนของเราไม่มีดอกอวี้หลัน เจ้าไปเก็บมันมาจากที่ใด” “บ่าวไม่ได้เป็นคนเก็บมาให้คุณหนูนะเจ้าคะ คงเป็นสาวใช้ในเรือนกระมัง” หัวคิ้วจ้าวลี่เชียนขมวดเข้าหากัน “จะใช่ได้อย่างไรในเมื่อข้าลืมตาขึ้นมาก็เห็นมันแล้ว นอกจากเจ้า ข้าไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาในห้องก่อนข้าตื่น สำคัญสุดคือในจวนไม่มีดอกอวี้หลัน พวกสาวใช้ตื่นขึ้นมาก็มีงาน

จากแดนเหนือถึงเมืองหลวงแคว้นเหลียง เส้นทางมีทั้งสบายและลำบาก ครึ่งเดือนผ่านไป ในที่สุดเสี่ยวฉู่ก็ถึงจุดหมายปลายทาง ลงจากรถม้าด้วยสภาพอิดโรย สาบานว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่นางออกจากแดนเหนือ หน้าจวนแม่ทัพใหญ่ เสี่ยวฉู่ยืนสำรวจอาณาเขตที่แม้มองจากภายนอกก็รู้ว่ากว้างขวางใหญ่โต ชื่นชมจ้าวลี่เชียนที่สามารถละทิ้งชีวิตคุณหนูสุขสบายไปอยู่อย่างเรียบง่ายในอารามไป๋อวิ๋น หลังแจ้งธุระกับทหารยามหน้าประตู ไม่นานก็มีสาวใช้คนหนึ่งออกมาต้อนรับ พานางเข้าไปด้านในจวน “แม่นาง ถึงเรือนของคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้หันมาพูดกับเสี่ยวฉู่ ผายมือไปยังประตูทางเข้าเรือน ยังไม่ทันได้พูดขอบคุณสาวใช้นำทาง จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งตัวออกมาจากประตู “เสี่ยวฉู่” จ้าวลี่เชียนกอดเสี่ยวฉู่ด้วยความดีใจที่อีกฝ่ายมาหา เมื่อหายตกใจและรู้ว่าคนที่กอดตนเองแน่นคือจ้าวลี่เชียน เสี่ยวฉู่ตบหลังนางเบา ๆ พูดว่า “เชียนเอ๋อร์ ข้าหายใจไม่ออกแล้ว” ได้ยินดังนั้น จ้าวลี่เชียนคลายวงแขนผละตัวออกมา ยิ้มเขิน “ขอโทษด้วย ข้าดีใจมากไปหน่อย เจ้าราวกับรู้