บ่วงแค้นผลาญด้ายแดง

ลานประหารกลางเมืองแคว้นเยวี่ย แสงแดดร้อนระอุราวต้องการแผดเผาสรรพสิ่งเบื้องล่าง บนลานยกสูง หญิงสาวรูปร่างผ่ายผอม เส้นผมกระเซอะกระเซิงจับตัวเป็นกลุ่มก้อน ร่างกายมีบาดแผลจากการทรมาน ได้กลิ่นสาบไหม้ของเนื้อในอากาศ โลหิตสีแดงฉานอาบย้อมชุดนักโทษขาดวิ่น เป็นรอยแส้ที่ตวัดลงมาบนร่างทุกวัน วันละกี่ครั้งมิอาจนับ ดวงหน้าที่เคยงดงามล่มเมืองถูกกรีดเฉือนจนไม่เหลือเค้าโครงความเป็นใบหน้าคน ทั้งน่ากลัวและน่าสะอิดสะเอียน

            ร่างอ่อนแอบอบบางที่เพียงลมพัดแรงก็อาจปลิวไปตามลมถูกตรึงไว้กับเสา ใต้เท้าคือกองฟืนขนาดใหญ่ราดน้ำมัน โยนคบเพลิงลงไปก็พร้อมเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี

            สองตาหมดประกายกวาดมองชาวบ้านที่มารวมตัวดูการประหาร แต่ละคนพากันวิพากษ์วิจารณ์สนุกปาก สีหน้าแววตารังเกียจระคนดูแคลน บางคนถึงขั้นขว้างปาเศษผักเศษอาหารใส่นาง ไร้ซึ่งความเวทนาสงสารทั้งที่นางอยู่ในสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแล้ว

            เบื้องหน้าที่แม้จะไกลแต่ก็ยังมองเห็นคือพระราชวังอันยิ่งใหญ่ของแคว้นเยวี่ย ตอนนี้กำลังมีพิธีอภิเษกสมรสของรัชทายาทหวังเทียนซวี่ บุรุษที่นางทั้งรักทั้งเกลียด เขาคือคนที่นางรักสุดหัวใจ ขณะเดียวกันก็เป็นคนทำลายชีวิตนาง ครอบครัวนาง บ้านเมืองของนาง

            รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากแตกยับชุ่มเลือด ตามด้วยเสียงหัวเราะบ้าคลั่งเฉกเช่นคนเสียสติ

            นางคือองค์หญิงแปดจ้าวลี่เชียน พระธิดาองค์โปรดของกษัตริย์แคว้นหลัน เป็นที่รักของอาณาประชาราษฎร์ ทว่าต้องถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีล่มเมือง สูญเสียบ้าน สูญเสียครอบครัว สูญเสียแผ่นดิน เพียงเพราะความโง่งมในรักของนาง

            บุรุษชั่วช้าผู้นั้นหลอกใช้ความรักความเชื่อใจของนาง ตอบแทนนางด้วยการยกทัพเข้ามาเหยียบย่ำทำลายแผ่นดินแคว้นหลัน เหตุการณ์วันนั้นยังคงสลักลึกในใจเป็นบาดแผลฉกรรจ์ วันที่พระบิดาพระมารดาและญาติพี่น้องทั้งหมดถูกสังหาร วังหลวงกลายเป็นทะเลเลือด กลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียน ซากศพมากมายเกลื่อนพื้น เซ่นสังเวยงานอภิเษกองค์หญิงแปดของพวกเขา

            หยาดน้ำตาไหลร่วงดั่งสายฝน ดวงตาอาฆาตแค้นจ้องมองพระราชวังแคว้นเยวี่ย เสียงดนตรีแห่งความสุขและการเฉลิมฉลองคล้ายมีคล้ายไม่มี เค้นเสียงลอดไรฟัน “หวังเทียนซวี่ ชาตินี้ข้าโง่เขลาถึงได้รักคนอย่างเจ้า หากชาติหน้ามีจริง ข้าจ้าวลี่เชียนขอตามจองล้างจองผลาญ ชิงชังเจ้าทุกภพทุกชาติ”

            “ประหาร!” เสียงขุนนางผู้คุมการประหารดังขึ้น โยนแผ่นป้ายลงทัณฑ์บนพื้น

            กองฟืนใต้ฝ่าเท้าถูกเปลวเพลิงกลืนกินอย่างรวดเร็ว กักขังร่างเล็กไว้ด้านในภายในเวลาไม่กี่อึดใจ เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตารอฟังไม่มี เนื่องจากความแค้นความอาฆาตบดบังความรู้สึกต่าง ๆ ของหญิงสาวไปจนหมด นางไม่รับรู้ถึงความอึดอัด แสบร้อน เจ็บปวดทรมาน จากการถูกไฟแผดเผา

ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต นางวอนขอสวรรค์ให้เมตตาประทานโอกาสให้นางได้แก้แค้น ได้ทวงคืนความเป็นธรรม ให้คนชั่วได้ชดใช้อย่างสาสม แม้ว่าสิ่งที่ต้องแลกคือวิญญาณแตกสลาย ไม่ได้เวียนว่ายตายเกิดอีกก็ตาม

ภายในห้องพักที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยม สตรีนางหนึ่งนั่งหอบหายใจอยู่บนเตียง เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มดวงหน้า เสื้อนอนเปียกชุ่มแนบติดแผ่นหลัง นางยกชายแขนเสื้อขึ้นมาซับเหงื่ออย่างอ่อนล้า ความฝันเมื่อครู่เสมือนจริงยิ่งนัก ราวกับว่านางไปยืนอยู่กลางทะเลเพลิงนั้นจริง ๆ ความเคียดแค้นอัดแน่นเต็มอก นึกไม่ถึงว่านางจะมีอารมณ์ร่วมถึงขั้นตื่นขึ้นมาก็ยังสัมผัสได้ถึงมัน

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู” สาวใช้ประจำตัวเปิดประตูเข้ามาหลังได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องเจ้านาย จุดตะเกียงให้แสงสว่างก่อนรวบผ้าม่านหน้าเตียง

หญิงสาวที่เป็นคุณหนูนั่งปรับลมหายใจ เมื่ออารมณ์สงบจึงตอบว่า “ไม่มีอะไร แค่ฝันร้าย”

สาวใช้นั่งลงตรงขอบเตียง ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้ผู้เป็นนาย “คุณหนูฝันเห็นอะไรเจ้าคะ ไฉนเหงื่อท่วมตัวเช่นนี้”

ความฝันน่ากลัว จะมีสักกี่คนที่อยากเล่าอยากนึกถึง จึงตัดบทไปสั้น ๆ “ลืมแล้ว”

“ลืมแล้ว?” สาวใช้ทำหน้างุนงง ปกติคุณหนูของนางความจำดีมาก เป็นไปได้อย่างไรที่จะลืมความฝันทั้งที่เพิ่งตกใจตื่น จากที่ติดตามรับใช้อีกฝ่ายตั้งแต่เด็ก เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดถึงฝันร้ายนั้น จึงไม่รั้นสอบถามอีก

“ยามใดแล้ว”

            “ยามเหม่า*เจ้าค่ะ”

            ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่สว่าง คนเป็นคุณหนูใคร่ครวญครู่หนึ่ง “ให้คนจัดเตรียมรถม้าเถิด ข้าจะออกเดินทางแล้ว ช้ากว่านี้เกรงจะไปไม่ทันอวยพรวันคล้ายวันเกิดท่านย่า”

            “แต่ว่าคุณหนูเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนมาหลายวันแล้วนะเจ้าคะ เพิ่งได้นอนเตียงดี ๆ เมื่อคืนที่ผ่านมา พักผ่อนต่ออีกหนึ่งชั่วยาม**ดีหรือไม่ บ่าวคำนวณดูแล้วคุณหนูไปทันงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่าแน่นอนเจ้าค่ะ”

* ยามเหม่า คือเวลา ๐๕.๐๐ - ๐๖.๕๙ น.

** หนึ่งชั่วยาม เท่ากับ สองชั่วโมง