All Chapters of สปาลับเร้นรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันรุ่งขึ้น ม่านไหมตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่แปลกประหลาดที่สุดในรอบหลายปีปกติแล้วเช้าวันทำงานกลางสัปดาห์จะเป็นวันที่น่าเบื่อหน่าย ร่างกายหนักอึ้งด้วยความไม่อยากลุกไปทำงาน แต่เช้านี้... ร่างกายของเธอกลับเบาสบายราวกับขนนก อาการปวดร้าวที่บ่า ไหล่ และบั้นเอวอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกวูบวาบที่ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายประสาททุกครั้งที่ขยับตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนในห้องวีไอพีก็จะฉายวนซ้ำในหัวราวกับม้วนเทปที่กรอกลับไปกลับมา โดยเฉพาะสัมผัสเปียกชื้นและลีลาลิ้นร้อนแสนร้ายกาจของเทอราปิสหนุ่มคนนั้น ที่ปรนเปรอจนเธอสุขสมแทบขาดใจ“ม่านไหม เลิกคิดได้แล้ว”หญิงสาวสะบัดหน้าไล่ความร้อนที่เห่อขึ้นมาบริเวณพวงแก้ม หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูสลิปโอนเงิน กวาดมองยอดเงินห้าหลักที่เธอโอนเป็นค่าทิปพิเศษให้กับเขาเมื่อคืน พร้อมกับการแลกไอดีไลน์ที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเอง โดยอ้างว่าจะไว้จองคิว ถือเป็นหลักฐานชั้นดีว่า เธอพึงพอใจในบริการของเขามากแค่ไหนติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้น พร้อมกับหัวใจที่กระตุกวูบเพทาย : ตื่นหรือยังครับพี่ไหม เมื่อคืนหลับสบายหรือเปล่าครับข้อคว

หลังจากที่กดส่งข้อความปฏิเสธไปอย่างใจแข็ง ม่านไหมก็ทิ้งตัวพิงเบาะรถยนต์คันหรูที่กำลังจอดติดไฟแดงอยู่กลางแยกสาทรด้วยความรู้สึกโหวงเหวงในอก เธอพยายามบอกตัวเองว่าทำถูกแล้วที่รักษาระยะห่าง เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองถลำลึกไปมากกว่านี้แต่ดูเหมือนว่า... อีกฝ่ายจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง !! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังรัวติดต่อกันจนเธอต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งเพทาย : พี่ไหมครับ ผมเข้าใจว่าพี่ยุ่ง แต่เรื่องการนอนสำคัญมากนะครับเพทาย : ที่พี่ปวดหลังเรื้อรัง ส่วนหนึ่งอาจจะมาจากฮวงจุ้ยห้องนอนที่ไม่ดี หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะฟูกกับหมอนที่ไม่ซัปพอร์ตสรีระก็ได้นะครับ ให้ผมแวะไปดูให้ไหม แป๊บเดียวเองเพทาย : อีกอย่าง... ผมเตรียมของมาให้แล้วด้วยเพทาย : [รูปภาพ]เพทาย : [รูปภาพ]เขาส่งข้อความ ตามมาด้วยรูปถ่ายที่ทำให้กำแพงในใจของม่านไหมสั่นคลอนในรูปเป็นมือหนาที่คุ้นเคยถือถุงกระดาษใบเล็ก ภายในมีขวดน้ำมันหอมระเหยและก้านไม้หอม เขียนติดไว้ว่าเป็นกลิ่น Midnight Jasmine & Sandalwood กลิ่นเดียวกับที่ใช้ในห้องสปา กลิ่นที่เธอเคยเปรยว่าหอมและทำให้ผ่อนคลายที่สุดและรูปถัดมา... คือรูปเซลฟีใบหน้าหล่อเหลาของเขา

“...เอามันเข้ามาเลยได้ไหมเพทาย เอาของเธอเข้ามาในตัวพี่เดี๋ยวนี้เลย พี่อยาก พี่เงี่ยนจนทนไม่ไหวแล้ว”สิ้นเสียงอนุญาตที่สั่นพร่าของหญิงสาว ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะสนองความต้องการของเธอและของตัวเองที่อัดอั้นมานานหลายสัปดาห์เพทายค่อยๆ โน้มกายลง ดันแผ่นหลังบางให้เอนราบลงไปกับผืนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม สองสายตาสบประสานกันท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นระรัวเมื่อจัดท่าทางให้เธอพร้อมรับศึกรักแล้ว เขาก็ยันกายขึ้นเล็กน้อย มือหนาปลดกระดุมกางเกงยีนส์และรูดซิปออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งกางเกงตัวนอกพร้อมกับกางเกงชั้นในลงไปกองที่หน้าขา เผยให้เห็นตัวตนที่ถูกกักขังมานานดีดผึงออกมาท้าทายสายตาภายใต้แสงไฟสลัววินาทีที่ปราการด่านสุดท้ายหลุดออก ดวงตาคู่สวยของม่านไหมพลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตะลึง แม้เมื่อครู่จะได้สัมผัสผ่านเนื้อผ้าจนพอจะคาดเดาขนาดของมันได้บ้างแล้ว แต่พอได้เห็นด้วยตาเนื้อแบบชัดเจนระดับ 4K ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันกลับน่าเกรงขามยิ่งกว่าจินตนาการหลายเท่าตัวท่อนเอ็นลำเขื่องขนาดที่กำลังชูชันตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ มันดูราวกับอาวุธร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากความสาวของเธอให้ขาดวิ่น

ความเงียบงันปกคลุมห้องวีไอพีที่คุ้นเคย แต่วันนี้กลับว่างเปล่าไร้เงาของลูกค้าคนสำคัญเพทายในชุดยูนิฟอร์มสีดำนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอไลน์เป็นเหมือนเข็มเล่มเล็กที่สะกิดต่อมความน้อยใจของเขาให้ทำงานม่านไหม : วันนี้พี่ไม่ว่างนะคะ ติดธุระสำคัญจริงๆ ขอโทษนะเพทาย“ติดธุระสำคัญงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ปิดหน้าจอมือถือแล้วโยนมันลงบนเตียงสปาอย่างไม่ไยดี คำว่า ‘ธุระสำคัญ’ ของเธอมันคงสำคัญมากจริงๆ ถึงทำให้เธอเบี้ยวนัดบำบัดประจำสัปดาห์ไปเสียสนิท ทั้งที่ปกติเธอจะเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ“ธุระอะไรจะสำคัญไปกว่าการที่ผมจะทำให้พี่มีความสุข” เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านเกาะกุมจิตใจจนไม่อาจทนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ได้อีกต่อไป“ในเมื่อเบี้ยวนัด งั้นก็ช่างแม่ง!” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อหลายวันก่อน แดนนี่ เพื่อนสนิทสมัยเรียนเคยชวนเขาไปงานแต่งงานญาติไฮโซของมัน แต่ตอนนั้นเขาปฏิเสธไปเพราะตั้งใจจะเคลียร์คิวรอเจอม่านไหม “ไปหาไวน์กินฟรี ก็น่าจะดีกว่ามานั่งจับเจ่าเป็นหมาหงอยอยู่แบบนี้”ไวเท่าความคิด ชายห

“อ๊ะ! เพทาย เธอจะทำอะไร!?”เสียงหวานร้องถามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นชายหนุ่มกระชากเนกไทออกจากคอเสื้อตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มอบอุ่น บัดนี้เรียบตึงและฉายแววคุกคามจนน่าขนลุก เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะ แล้วใช้เนกไทเส้นนั้นพันธนาการข้อมือเธอเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา“นี่คือบทลงโทษของเด็กดื้อ... ที่ชอบทำให้ผมหึง”เพทายกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มจนม่านไหมร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอพยายามจะขยับมือหนี แต่ปมเนกไทที่มัดไว้นั้นแน่นหนาเกินกว่าแรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้ไหว สภาพของเธอในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือที่นอนแผ่หราอยู่บนเบาะหนังราคาแพง รอให้เขากระทำย่ำยีตามใจชอบ“ปล่อยพี่เดี๋ยวนี้นะเพทาย ที่นี่มันลานจอดรถนะ!” ม่านไหมพยายามท้วงติงด้วยเหตุผลสุดท้ายที่นึกออก ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านกระจกฟิล์มทึบออกไปด้านนอก แม้เธอจะรู้ว่าคนข้างนอกมองไม่เห็น แต่เงาตะคุ่มของคนที่เดินผ่านไปมาก็ทำให้ใจเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง“เห็นก็ดีสิครับ จะได้รู้กันไปเลยว่าพี่เป็นเมียใคร” เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ มือหนาเอื้อมไปกวาด